ตอนที่ 504
495 / 3199
อ่าน 7 นาที
Chapter 504 - I Won’t
เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 09:10
Chapter 504 - ฉันไม่ไปแล้ว
เลโอนัลแข็งทื่อ ร่างกายทั้งร่างเกร็งค้าง เขารู้สึกถึงมือที่เอื้อมมาจับเขาจากด้านล่าง แต่เขากลับไม่มีความกล้าพอที่จะก้มลงไปมอง
"ไอน่า...?"
เสียงของเลโอนัลแหบพร่าอย่างผิดปกติ มันเกือบจะฟังดูเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย และเพียงแค่เสียงนั้นก็ทำให้ไอน่าสะดุ้ง มือที่จับเอวของเขาอยู่จึงยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม
เลโอนัลพยายามจะขยับตัวถอยห่าง แต่แรงของไอน่านั้นเหนือกว่าเขามาก แขนข้างหนึ่งของเธอรัดเอวเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ในขณะที่อีกมือเอื้อมไปสัมผัสตรงจุดที่ร้อนผ่าวของเขา
อุณหภูมิในร่างกายของเลโอนัลพุ่งสูงขึ้นราวกับจะระเบิด มีหมอกจางๆ เริ่มระเหยออกมาจากผิวหนังที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
เมื่อเทียบกับการกอบกุมที่เอวแล้ว สัมผัสจากมือของเธอกลับนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ แม้เธอแทบจะไม่ขยับเขยื้อน แต่มันกลับทำให้เข่าของเลโอนัลอ่อนระทวย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าบนโลกนี้จะมีความรู้สึกที่วิเศษได้ถึงเพียงนี้ แต่ลึกๆ ในใจกลับมีบางอย่างกำลังรบกวนเขาอยู่
น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้คิดถึงมัน
เลโอนัลรู้สึกว่าร่างของเขาถูกผลักไปข้างหน้า ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ริมสระและถูกจับให้หมุนตัว
ในจุดนี้เขาอยากจะหลั่งน้ำตาออกมาจริงๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนตุ๊กตาผ้ามากกว่าจะเป็นผู้ชายกันนะ? ทำไมเธอถึงแข็งแกร่งกว่าเขามากขนาดนี้?
ร่างเหล็กของเลโอนัลก้าวเข้าสู่ขอบเขตสมบูรณ์แบบแล้วด้วยพลังของ 'Urbe Essence' ที่เขาพบในห้องนิรภัยของคาเมลอต และหลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของเขาก็พัฒนาไปสู่มิติที่สี่ตามธรรมชาติ แต่กระนั้นเขาก็ยังคงอ่อนแอกว่าไอน่าอยู่มาก
แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะ 'ร่างเหล็ก' เน้นไปที่พลังป้องกันมากกว่าพละกำลัง และมันสามารถแสดงความสามารถออกมาได้เพียงบางส่วนหากเลโอนัลไม่เปิดใช้ 'รูน' ของเขา แต่นั่นก็ยังถือเป็นความสำเร็จที่น่าตกใจอยู่ดี
แผ่นหลังของเลโอนัลถูกดันเข้ากับขอบสระก่อนจะถูกกดให้นั่งลง เขาแทบมองไม่เห็นไอน่าก่อนที่เธอจะคร่อมร่างเขาไว้
เมื่อไอน่ากอบกุมจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเขาไว้ เลโอนัลก็ไม่อาจขัดขืนได้แม้จะอยากทำก็ตาม แต่เขากลับตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่าไอน่ากำลังทำอะไร
เลโอนัลรู้สึกถึงส่วนปลายของตนที่กำลังกดทับลงบนเนื้ออ่อนนุ่มที่แยกออกเป็นกลีบ
เขารู้สึกเหมือนคนโง่เง่าเหลือเกิน มันยังไม่ได้สอดใส่เข้าไปเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับตระหนักได้ว่าการบอกว่าสัมผัสจากมือเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดนั้นเป็นเพียงความเขลาล้วนๆ หากจะมีอะไรที่ให้ความรู้สึกดีไปกว่านี้ได้ มันก็คงมีอยู่แค่ในโลกของเทพเจ้าเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม สัมผัสที่มึนเมานี้เองที่ทำให้ความตื่นตระหนกของเลโอนัลพุ่งสูงถึงขีดสุด
เมื่อตัดสินจากท่าทางที่ไอน่าคร่อมทับเขาอยู่เช่นนี้ เขาไม่จำเป็นต้องเดาเลยว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แม้จะเป็นมือใหม่หัดรัก แต่เขาก็โง่เกินกว่าที่จะไม่เข้าใจ
จากมุมมองของเลโอนัล สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงม่านผมเปียกชื้นที่บดบังใบหน้าของไอน่า ในขณะที่เธอก้มหน้าลงเหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอย่างเก้ๆ กังๆ การเคลื่อนไหวของเธอไม่มั่นคงและสะเปะสะปะ ทุกการกระทำแฝงไปด้วยอาการสั่นเทาที่เห็นได้ชัด เธอเปลี่ยนจากนักกีฬาที่มีทักษะยอดเยี่ยมกลายเป็นคนที่ดูเหมือนแม้แต่จะผูกเชือกรองเท้าตัวเองยังทำไม่ได้
เลโอนัลได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากไอน่า ราวกับว่าเธอกำลังพยายามอดทนและเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดที่เธอกำลังเผชิญ แต่ดูเหมือนจะมีกำแพงบางอย่างที่หยุดยั้งเธอไม่ให้ไปต่อได้ เธอจึงพยายามมากขึ้น พยายามฝืนร่างกายลงไป และเมื่อเธอทำเช่นนั้น ความเจ็บปวดที่แหลมคมก็ดูเหมือนจะยิ่งทวีคูณขึ้น
ในวินาทีนั้น เลโอนัลก็รวบรวมสติกลับคืนมา ความมึนงงในสายตาของเขาเลือนหายไป ความรู้สึกไม่สบายใจที่ก้นบึ้งของจิตใจ สิ่งที่เขาเพิกเฉยมาตลอดได้ปะทุขึ้นมา
ทั้งหมดนี้มันไม่ถูกต้อง ไม่สิ มันผิดมหันต์
"ไอน่า!"
เสียงคำรามนั้นทำให้เขตที่พักสั่นสะเทือน แม้แต่น้ำในสระยังแยกออกจากกันภายใต้เสียงตะโกนของเลโอนัล ระลอกคลื่นรุนแรงกระจายตัวออก ส่งกระแสน้ำชำระล้างให้ซัดสาดออกไป
ม่านผมที่บดบังใบหน้าของไอน่าแยกออกจากกันภายใต้แรงกดดันจากเสียงตะโกนของเลโอนัล เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาในสระนี้ด้วยกัน สายตาของเลโอนัลจับจ้องไปที่ใบหน้าของไอน่า และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย
หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ ดวงตาแดงก่ำและบวมช้ำ
เลโอนัลรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาเหลือเกิน
ความกล้าหาญของไอน่า การที่เธอขอให้เขาช่วยขัดหลัง การขอให้เขาถอดม่านแสงออก แม้กระทั่งการพยายามจะขัดหลังให้เขา... สิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่เธอต้องการจะทำจริงๆ หรือ?
เขาเป็นไอ้โง่ชัดๆ เขาถูกความใคร่บดบังตาจนได้แต่พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว คล้อยตามไปราวกับว่าไม่สามารถใช้สมองคิดอะไรได้อีกแล้ว เพราะเขาอยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความต้องการและความรู้สึกของเธอจริงๆ เขาจึงละทิ้งทุกอย่างและไหลไปตามน้ำ โดยไม่สนใจเลยว่าสถานการณ์ทั้งหมดนี้มันไร้สาระเพียงใด
"ไอน่า..."
เลโอนัลประคองใบหน้าของไอน่าไว้อย่างแผ่วเบา หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิด
ไอน่าสะอึกและรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
"...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ..." ไอน่าสะอื้น
เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกิน เธอเกือบจะทำสำเร็จแล้ว แต่กลับมาปล่อยโฮเสียอย่างนั้น แค่แรงอีกนิดเดียวเธอก็จะผ่านกำแพงนั้นไปได้แล้ว
"...อย่า... อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ... ฉันจะทำ ฉันทำได้..."
ดวงตาของเลโอนัลแดงก่ำ เขาโอบกอดไอน่าไว้ มือลูบไล้ไปที่ท้ายทอยของเธอ เขาโอบกอดเธอแน่นแนบหน้าอกพร้อมกับขบกรามแน่น
เขาไม่คิดเลยว่าการจากไอน่าไปเพียงไม่กี่เดือนจะส่งผลกระทบกับเธอขนาดนี้ เขาเพียงแค่อยากให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เธอเพื่อไปจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ เขาจะรู้สึกผิดได้อย่างไรหากไม่ได้เป็นคนก่อ?
ราวกับกำแพงระหว่างพวกเขาพังทลายลง ไอน่าปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก มือของเธอจิกแน่นเป็นกำปั้นบนหน้าอกของเลโอนัล เธอพยายามซุกใบหน้าลงบนที่เดิม ปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดทะลักออกมา
เธอไม่เคยพูดมันออกมา แต่เธอกลัว เธอหวาดกลัวว่าเลโอนัลจะไม่กลับมา กลัวว่าเขาจะทอดทิ้งเธอจริงๆ และที่แย่ที่สุดคือมันทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง เพราะเธอไม่สามารถเปิดปากพูด เพราะเธอไม่สามารถสื่อสารความรู้สึกของตัวเองออกไปได้
สิ่งที่เธอคิดถึงตลอดช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาคือคำพูดของเลโอนัล ว่าเขาอาจจะห่างเหินจากเธอหากเธอผลักไสเขาออกไป... มันเป็นความผิดของเธอเอง เธอได้ทำในสิ่งที่เธอหวาดกลัวไปแล้วจริงๆ...
เธอรู้สึกว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เขารั้งอยู่... เธอต้องทำ
แต่เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเลโอนัลถึงชอบเธอตั้งแต่แรก เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองมีความพิเศษ ไม่คิดว่าเธอมีอะไรจะมอบให้เขาได้อีก นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอคิดได้...
"ฉันจะไม่ไปไหนแล้ว ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปอีก"
เสียงของเลโอนัลดังก้องกังวาน แรงสั่นสะเทือนไหลผ่านหน้าอกของเขา ไอน่าสัมผัสได้ถึงทุกคำ ทุกพยางค์ และทุกหยาดเหงื่อแห่งความตั้งใจที่แฝงอยู่ในนั้น
ไอน่าทิ้งตัวลงซบเลโอนัลจนหมดสิ้น ปล่อยให้เขาแบกรับน้ำหนักทั้งหมดของเธอ หยาดน้ำตาของเธอรินไหลออกมาประหนึ่งสายน้ำที่ท่วมท้น มันร่วงหล่นลงบนหน้าอกของเลโอนัล ก่อนจะถูกชะล้างหายไปโดยน้ำชำระล้างในสระ
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.