Chapter 504 - ฉันไม่ไปแล้ว เลโอนัลแข็งทื่อ ร่างกายทั้งร่างเกร็งค้าง เขารู้สึกถึงมือที่เอื้อมมาจับเขาจากด้านล่าง แต่เขากลับไม่มีความกล้าพอที่จะก้มลงไปมอง "ไอน่า...?" เสียงของเลโอนัลแหบพร่าอย่างผิดปกติ มันเกือบจะฟังดูเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย และเพียงแค่เสียงนั้นก็ทำให้ไอน่าสะดุ้ง มือที่จับเอวของเขาอยู่จึงยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม เลโอนัลพยายามจะขยับตัวถอยห่าง แต่แรงของไอน่านั้นเหนือกว่าเขามาก แขนข้างหนึ่งของเธอรัดเอวเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ในขณะที่อีกมือเอื้อมไปสัมผัสตรงจุดที่ร้อนผ่าวของเขา อุณหภูมิในร่างกายของเลโอนัลพุ่งสูงขึ้นราวกับจะระเบิด มีหมอกจางๆ เริ่มระเหยออกมาจากผิวหนังที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เมื่อเทียบกับการกอบกุมที่เอวแล้ว สัมผัสจากมือของเธอกลับนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ แม้เธอแทบจะไม่ขยับเขยื้อน แต่มันกลับทำให้เข่าของเลโอนัลอ่อนระทวย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าบนโลกนี้จะมีความรู้สึกที่วิเศษได้ถึงเพียงนี้ แต่ลึกๆ ในใจกลับมีบางอย่างกำลังรบกวนเขาอยู่ น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้คิดถึงมัน เลโอนัลรู้สึกว่าร่างของเขาถูกผลักไปข้างหน้า ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ริมสระและถูกจับให้หมุนตัว ในจุดนี้เขาอยากจะหลั่งน้ำตาออกมาจริงๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนตุ๊กตาผ้ามากกว่าจะเป็นผู้ชายกันนะ? ทำไมเธอถึงแข็งแกร่งกว่าเขามากขนาดนี้? ร่างเหล็กของเลโอนัลก้าวเข้าสู่ขอบเขตสมบูรณ์แบบแล้วด้วยพลังของ 'Urbe Essence' ที่เขาพบในห้องนิรภัยของคาเมลอต และหลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของเขาก็พัฒนาไปสู่มิติที่สี่ตามธรรมชาติ แต่กระนั้นเขาก็ยังคงอ่อนแอกว่าไอน่าอยู่มาก แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะ 'ร่างเหล็ก' เน้นไปที่พลังป้องกันมากกว่าพละกำลัง และมันสามารถแสดงความสามารถออกมาได้เพียงบางส่วนหากเลโอนัลไม่เปิดใช้ 'รูน' ของเขา แต่นั่นก็ยังถือเป็นความสำเร็จที่น่าตกใจอยู่ดี แผ่นหลังของเลโอนัลถูกดันเข้ากับขอบสระก่อนจะถูกกดให้นั่งลง เขาแทบมองไม่เห็นไอน่าก่อนที่เธอจะคร่อมร่างเขาไว้ เมื่อไอน่ากอบกุมจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเขาไว้ เลโอนัลก็ไม่อาจขัดขืนได้แม้จะอยากทำก็ตาม แต่เขากลับตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่าไอน่ากำลังทำอะไร เลโอนัลรู้สึกถึงส่วนปลายของตนที่กำลังกดทับลงบนเนื้ออ่อนนุ่มที่แยกออกเป็นกลีบ เขารู้สึกเหมือนคนโง่เง่าเหลือเกิน มันยังไม่ได้สอดใส่เข้าไปเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับตระหนักได้ว่าการบอกว่าสัมผัสจากมือเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดนั้นเป็นเพียงความเขลาล้วนๆ หากจะมีอะไรที่ให้ความรู้สึกดีไปกว่านี้ได้ มันก็คงมีอยู่แค่ในโลกของเทพเจ้าเท่านั้น อย่างไรก็ตาม สัมผัสที่มึนเมานี้เองที่ทำให้ความตื่นตระหนกของเลโอนัลพุ่งสูงถึงขีดสุด เมื่อตัดสินจากท่าทางที่ไอน่าคร่อมทับเขาอยู่เช่นนี้ เขาไม่จำเป็นต้องเดาเลยว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แม้จะเป็นมือใหม่หัดรัก แต่เขาก็โง่เกินกว่าที่จะไม่เข้าใจ จากมุมมองของเลโอนัล สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงม่านผมเปียกชื้นที่บดบังใบหน้าของไอน่า ในขณะที่เธอก้มหน้าลงเหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอย่างเก้ๆ กังๆ การเคลื่อนไหวของเธอไม่มั่นคงและสะเปะสะปะ ทุกการกระทำแฝงไปด้วยอาการสั่นเทาที่เห็นได้ชัด เธอเปลี่ยนจากนักกีฬาที่มีทักษะยอดเยี่ยมกลายเป็นคนที่ดูเหมือนแม้แต่จะผูกเชือกรองเท้าตัวเองยังทำไม่ได้ เลโอนัลได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากไอน่า ราวกับว่าเธอกำลังพยายามอดทนและเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดที่เธอกำลังเผชิญ แต่ดูเหมือนจะมีกำแพงบางอย่างที่หยุดยั้งเธอไม่ให้ไปต่อได้ เธอจึงพยายามมากขึ้น พยายามฝืนร่างกายลงไป และเมื่อเธอทำเช่นนั้น ความเจ็บปวดที่แหลมคมก็ดูเหมือนจะยิ่งทวีคูณขึ้น ในวินาทีนั้น เลโอนัลก็รวบรวมสติกลับคืนมา ความมึนงงในสายตาของเขาเลือนหายไป ความรู้สึกไม่สบายใจที่ก้นบึ้งของจิตใจ สิ่งที่เขาเพิกเฉยมาตลอดได้ปะทุขึ้นมา ทั้งหมดนี้มันไม่ถูกต้อง ไม่สิ มันผิดมหันต์ "ไอน่า!" เสียงคำรามนั้นทำให้เขตที่พักสั่นสะเทือน แม้แต่น้ำในสระยังแยกออกจากกันภายใต้เสียงตะโกนของเลโอนัล ระลอกคลื่นรุนแรงกระจายตัวออก ส่งกระแสน้ำชำระล้างให้ซัดสาดออกไป ม่านผมที่บดบังใบหน้าของไอน่าแยกออกจากกันภายใต้แรงกดดันจากเสียงตะโกนของเลโอนัล เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาในสระนี้ด้วยกัน สายตาของเลโอนัลจับจ้องไปที่ใบหน้าของไอน่า และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ ดวงตาแดงก่ำและบวมช้ำ เลโอนัลรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาเหลือเกิน ความกล้าหาญของไอน่า การที่เธอขอให้เขาช่วยขัดหลัง การขอให้เขาถอดม่านแสงออก แม้กระทั่งการพยายามจะขัดหลังให้เขา... สิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่เธอต้องการจะทำจริงๆ หรือ? เขาเป็นไอ้โง่ชัดๆ เขาถูกความใคร่บดบังตาจนได้แต่พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว คล้อยตามไปราวกับว่าไม่สามารถใช้สมองคิดอะไรได้อีกแล้ว เพราะเขาอยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความต้องการและความรู้สึกของเธอจริงๆ เขาจึงละทิ้งทุกอย่างและไหลไปตามน้ำ โดยไม่สนใจเลยว่าสถานการณ์ทั้งหมดนี้มันไร้สาระเพียงใด "ไอน่า..." เลโอนัลประคองใบหน้าของไอน่าไว้อย่างแผ่วเบา หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิด ไอน่าสะอึกและรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ..." ไอน่าสะอื้น เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกิน เธอเกือบจะทำสำเร็จแล้ว แต่กลับมาปล่อยโฮเสียอย่างนั้น แค่แรงอีกนิดเดียวเธอก็จะผ่านกำแพงนั้นไปได้แล้ว "...อย่า... อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ... ฉันจะทำ ฉันทำได้..." ดวงตาของเลโอนัลแดงก่ำ เขาโอบกอดไอน่าไว้ มือลูบไล้ไปที่ท้ายทอยของเธอ เขาโอบกอดเธอแน่นแนบหน้าอกพร้อมกับขบกรามแน่น เขาไม่คิดเลยว่าการจากไอน่าไปเพียงไม่กี่เดือนจะส่งผลกระทบกับเธอขนาดนี้ เขาเพียงแค่อยากให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เธอเพื่อไปจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ เขาจะรู้สึกผิดได้อย่างไรหากไม่ได้เป็นคนก่อ? ราวกับกำแพงระหว่างพวกเขาพังทลายลง ไอน่าปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก มือของเธอจิกแน่นเป็นกำปั้นบนหน้าอกของเลโอนัล เธอพยายามซุกใบหน้าลงบนที่เดิม ปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดทะลักออกมา เธอไม่เคยพูดมันออกมา แต่เธอกลัว เธอหวาดกลัวว่าเลโอนัลจะไม่กลับมา กลัวว่าเขาจะทอดทิ้งเธอจริงๆ และที่แย่ที่สุดคือมันทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง เพราะเธอไม่สามารถเปิดปากพูด เพราะเธอไม่สามารถสื่อสารความรู้สึกของตัวเองออกไปได้ สิ่งที่เธอคิดถึงตลอดช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาคือคำพูดของเลโอนัล ว่าเขาอาจจะห่างเหินจากเธอหากเธอผลักไสเขาออกไป... มันเป็นความผิดของเธอเอง เธอได้ทำในสิ่งที่เธอหวาดกลัวไปแล้วจริงๆ... เธอรู้สึกว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เขารั้งอยู่... เธอต้องทำ แต่เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเลโอนัลถึงชอบเธอตั้งแต่แรก เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองมีความพิเศษ ไม่คิดว่าเธอมีอะไรจะมอบให้เขาได้อีก นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอคิดได้... "ฉันจะไม่ไปไหนแล้ว ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปอีก" เสียงของเลโอนัลดังก้องกังวาน แรงสั่นสะเทือนไหลผ่านหน้าอกของเขา ไอน่าสัมผัสได้ถึงทุกคำ ทุกพยางค์ และทุกหยาดเหงื่อแห่งความตั้งใจที่แฝงอยู่ในนั้น ไอน่าทิ้งตัวลงซบเลโอนัลจนหมดสิ้น ปล่อยให้เขาแบกรับน้ำหนักทั้งหมดของเธอ หยาดน้ำตาของเธอรินไหลออกมาประหนึ่งสายน้ำที่ท่วมท้น มันร่วงหล่นลงบนหน้าอกของเลโอนัล ก่อนจะถูกชะล้างหายไปโดยน้ำชำระล้างในสระ