บทที่ 821 นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? "นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?" โจเอลยืนอยู่ใจกลางกลุ่ม เขาตระหนักดีว่าเขาต้องทำเช่นนั้น หากปล่อยให้คนอื่นเป็นคนเปิดบทสนทนา คงต้องมีการโต้เถียงด้วยถ้อยคำที่ไม่อาจเรียกคืนกลับมาได้อีกแน่ เป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องพยายามประคับประคองสถานการณ์ให้ราบรื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะระงับอารมณ์โกรธเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ทุกคนต่างเป็นห่วงลีโอเนล ความไม่รู้ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงเป็นล้านเท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาถูกบังคับให้ต้องอยู่ที่นี่โดยไม่มีทางเข้าไปแทรกแซงได้เลย อาจกล่าวได้ว่าประสาทของพวกเขาตึงเปรี๊ยะ อารมณ์ฉุนเฉียวและหมดความอดทนได้ง่ายยิ่งกว่าเดิม สถานการณ์นี้เปรียบเสมือนถังดินปืนที่ยากจะควบคุม แม้แต่สำหรับโจเอลก็ตาม เขาแทบจะควบคุมไม่ให้ความก้าวร้าวเล็ดลอดออกมาจากน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบและใจเย็นได้เลย ในวินาทีนั้น เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะตัดขาดความรู้สึกตัวเองให้ง่ายดายเหมือนอย่างที่ลีโอเนลทำ ในตอนนั้นเอง ยูริก็ยืนขึ้นพร้อมกับสิ่งของหลายอย่างในมือ สิ่งแรกคือลูกบาศก์แบ่งส่วน (Segmented Cube) ที่ช่วงนี้ลีโอเนลแทบจะฝากไว้กับไอีน่าตลอดเวลา มันเป็นหนึ่งในสมบัติชิ้นสำคัญที่สุดของเขา และเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บ้านมากที่สุด เหตุผลที่เขามักจะฝากมันไว้กับไอีน่าจึงชัดเจนนัก เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเขาจะกลับมาหาเธอเสมอ ว่าเธอคือที่ที่หัวใจของเขาอยู่ และมีเพียงเมื่ออยู่กับเธอเท่านั้นที่เขาจะสามารถผ่อนคลายและปลดปล่อยตัวเองได้อย่างแท้จริง ชิ้นที่สองคือเครื่องรางที่วางอยู่ด้านบน บางครั้งเครื่องรางนั้นจะส่องแสงสว่างวาบราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามใช้งานมัน แต่โจเอลรู้เรื่องราวเกี่ยวกับมิติแห่งดวงดาว (Dimensional Verse) มากพอที่จะรู้ว่า หากใครก็ตามที่ไม่ใช่ไอีน่าพยายามใช้งานมัน จะเป็นการกระตุ้นบางสิ่งที่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าพร้อมจะรับมือหรือไม่ โจเอลมั่นใจว่านี่คือกลไกที่ลีโอเนลทิ้งไว้เพื่อปกป้องไอีน่า หากมีใครอื่นนอกจากเธอใช้งานมัน มันจะเริ่มบันทึกและส่งต่อสถานการณ์กลับไปให้เขา เขารู้ดีว่าหากลีโอเนลรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนนี้ ไม่ว่าอันตรายแค่ไหน เขาก็จะถางเส้นทางกลับมาหา แต่การทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้ตัวเขาเองเดือดร้อน ไอีน่ายืนอยู่ข้างหลังยูริหนึ่งก้าว ดวงตาสีทองของเธอสะท้อนแสงที่กะพริบถี่จากเครื่องราง ทุกครั้งที่มันกะพริบ สายตาของเธอดูเหมือนจะไร้ชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อยๆ ผิวพรรณที่ซีดเผือดของเธอเริ่มดูน่าตกใจจนถึงขั้นป่วยไข้ เธอแทบจะมองเห็นภาพลีโอเนลที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง เขาควรจะโฟกัสกับการหลบหนี แต่ทุกๆ หนึ่งหรือสองนาที เขาจะถ่ายพลังฟอร์ซ (Force) เข้าไปในเครื่องรางของตัวเอง เพื่อตรวจสอบดูว่าไอีน่าได้ 'ออกจาก' ข้อจำกัดของเสานั่นหรือยัง สิ่งของชิ้นที่สามคือสร้อยคอที่ไอีน่าสวมใส่อยู่เสมอ ลีโอเนลทำให้เธอเนื่องในวันเกิดอายุครบ 19 ปี นับจากวันนั้น เธอก็ไม่เคยถอดมันออกเลย สร้อยคอนี้เป็นมากกว่าแค่ของขวัญสวยงาม วันที่ลีโอเนลมอบให้เธอ คือวันที่เธอเปิดเผยความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาอย่างหมดเปลือก เธอเกือบจะยัดเยียดตัวเองให้ลีโอเนลด้วยความกลัวว่าหากไม่ทำเช่นนั้น เธอจะสูญเสียเขาไปตลอดกาล ในตอนนั้นลีโอเนลหายตัวไปนานหลายเดือนเพื่อทำงานฝีมือ (Crafts) ที่ช่วยให้พวกเขาชนะสงครามกับเทอเรน ไอีน่ายังคงจดจำความรู้สึกหวาดกลัว เจ็บปวด และวิตกกังวลทุกอย่างที่เธอได้เผชิญในช่วงหลายเดือนนั้นได้ดี แต่สร้อยคอเส้นนั้นเปรียบเสมือนคำสัญญาว่าเขาจะปกป้องเธอเสมอ สิ่งสุดท้ายคือหน้ากากของเธอ แม้ว่าสิ่งของชิ้นอื่นจะเปี่ยมไปด้วยความหมายทางจิตใจ แต่ไอีน่าพบว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่ทำใจยอมรับที่จะแยกจากได้ยากที่สุดเป็นอันดับสอง ของทุกชิ้นเปรียบเสมือนชิ้นส่วนของวิญญาณที่เธอกำลังส่งคืนไป แต่ชิ้นนี้ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอย่างบอกไม่ถูก หน้ากากควรจะถูกสวมใส่ด้วยความละอายใจหรือเมื่อต้องการหลบซ่อน หากผู้ชายคนอื่นมอบของเช่นนี้ให้ ไอีน่าอาจจะตีความมันด้วยความรู้สึกเกลียดชังตัวเอง ทว่าเมื่อลีโอเนลมอบมันให้เธอ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เขาไม่ได้ให้มันเพราะอับอายใบหน้าของเธอ และไม่ได้ให้เพราะต้องการช่วยให้เธอหลบซ่อน... เขาเพียงแค่มอบมันให้เธอเพื่อให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขเท่านั้น ทุกวันที่เธอมีชีวิตอยู่เปรียบเสมือนการถูกทรมานอย่างต่อเนื่อง ทั้งความเจ็บปวด ความคัน และเครื่องเตือนใจเสมอมาว่าใบหน้าของเธอถูกทำลายอย่างถาวรโดยคนที่เธอเกลียดที่สุดในโลก และแม่ของเธอก็น่าจะเผชิญกับเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่านี้... จนกระทั่งเธอได้รับหน้ากากนี้ มันราวกับว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ โลกที่ไม่จำเป็นต้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตอยู่ตลอดเวลา ตรงกันข้าม ทุกครั้งที่เธอตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้สึกถึงความไม่สบายที่เธอเคยชินมานาน เธอกลับสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความรักของผู้ชายที่ทุ่มเททั้งหัวใจและวิญญาณในการสร้างมันขึ้นมาเพื่อเธอ ดวงตาของไอีน่าแดงก่ำ แต่ไม่มีหยดน้ำตาใดๆ ไหลออกมาอีก แม้ในสภาวะหมดสติก่อนหน้านี้ เธอก็ได้หลั่งน้ำตาจนเปียกโชกสองแก้มเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหว ในตอนนี้ แม้เธออยากจะร้องไห้ออกมาอีกแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถเค้นอะไรออกมาได้แล้ว ดังนั้นเธอจึงยืนอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ผิวพรรณซีดเผือดลงทุกขณะ และดวงตาที่ค่อยๆ สูญเสียประกายสีทองที่เคยมีไป... "นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ฉันบอกไปแล้วนี่" ยูริกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ "โปรดส่งของพวกนี้ให้ลีโอเนลด้วย เราต้องไปเดี๋ยวนี้แล้ว" "มัน. หมาย. ความ. ว่า. ยัง. ไง. กัน." โจเอลเน้นคำทีละคำ น้ำเสียงของเขาเริ่มแหลมคมขึ้นเรื่อยๆ ราวกับใบมีดที่ถูกลับจนคมกริบ "มันจะหมายความว่ายังไงก็ได้ที่คุณอยากให้มันเป็น ไอีน่าไม่ได้พบพ่อของเธอมานานกว่าสิบปีแล้ว และฉันวางแผนจะพาเธอไปหาเขา นี่คือทั้งหมดที่จะบอกได้ ตอนนี้คุณจะรับของพวกนี้ไปหรือไม่?"