บทที่ 826 ทำไมจะไม่ล่ะ? เจ้าตัวน้อยแบล็คสตาร์จิกเล็บลงบนเส้นผมของลีโอเนล พลางแยกเขี้ยวใส่ศัตรูที่กำลังพุ่งเข้ามา หากไม่ใช่เพราะผิวหนังที่แข็งแกร่งของลีโอเนล หนังศีรษะของเขาคงเริ่มมีเลือดไหลออกมาแล้ว ลีโอเนลยกมือขึ้นลูบหัวเจ้ามิงค์น้อยเพื่อพยายามปลอบให้มันใจเย็นลง สัญชาตญาณของสัตว์ป่านั้นมักจะเหนือกว่ามนุษย์ ดังนั้นจึงชัดเจนมากว่าแบล็คสตาร์รู้สึกว่าทั้งตัวมันและลีโอเนลกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่นั่นดูเหมือนจะเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น เพราะความสนใจของเจ้าแบล็คสตาร์ได้ถูกดึงดูดไปที่บางอย่างด้วยเช่นกัน สายตาของแมนสันไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ลีโอเนล แต่ตั้งแต่วินาทีแรกจนถึงตอนนี้ เธอไม่เคยละสายตาไปจากเศษเหล็ก หรือสิ่งที่ดูเหมือนเศษเหล็กเบื้องหน้าของพวกเขาเลย แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ลีโอเนลกำลังสร้างอยู่คืออะไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเหลืออีกกี่ก้าวถึงจะเสร็จสมบูรณ์ หรือต้องทำอีกร้อยก้าวถึงจะเสร็จ นั่นคือเหตุผลที่เธอเลือกที่จะระมัดระวังตัวตั้งแต่ต้น ความมึนเมาที่เธอดูเหมือนจะมีก่อนหน้านี้หายไปนานแล้ว เธอหวังว่าจะได้เฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ นานพอที่จะเดาออกว่าสิ่งที่ลีโอเนลกำลังสร้างคืออะไร แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าจะถูกเรียกให้เผยตัวออกมาก่อนเวลาเช่นนี้ ด้วยความสามารถของชาโดว์แรท การถูกจับได้ก่อนที่พวกเขาจะต้องการให้พบตัวนั้นแทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จึงกล่าวได้ว่าคนที่ตกตะลึงที่สุดคือชายร่างเตี้ยที่สวมวิกผมพลิ้วไหวคนนั้น อันที่จริง เขาถึงกับลืมกดวิกผมเอาไว้ชั่วขณะ จนทำให้มันเกือบจะหลุดออกจากหัวไปทั้งหมด ในที่สุดแมนสันก็ละสายตาจากชิ้นส่วนที่วางอยู่รอบตัวลีโอเนล เธอไม่ใช่ช่างสร้างอาวุธระดับสูง (Force Crafter) ดังนั้นแม้ว่าเธออาจจะจำแนกแร่ในรูปแบบดิบหรือรูปแบบบริสุทธิ์ได้ แต่หลังจากที่มันถูกแปรรูปออกมาในลักษณะนี้ เธอก็ไปไม่เป็นเช่นกัน ถึงกระนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ลีโอเนลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต่อให้เธอจะระบุชื่อโลหะพวกนี้ไม่ได้ แต่สิ่งที่เธอสามารถบอกได้อย่างมั่นใจเต็มร้อยก็คือ พวกมันทั้งหมดเป็นโลหะจากมิติที่ห้าอย่างแน่นอน ทว่าเด็กคนนี้ไม่เพียงแต่สามารถหล่อหลอมและควบคุมพวกมันได้ แต่เขายังดูเหมือนกำลังสร้างบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาจริงๆ เธออาจจะเป็นเพียงคนนอก แต่เธอก็เข้าใจดีว่านั่นหมายความว่าไม่ว่าสิ่งที่ลีโอเนลกำลังสร้างคืออะไร… มันจะต้องเป็นงานระดับทองสัมฤทธิ์ (Bronze Grade) เป็นอย่างน้อยใช่ไหม? หัวใจของแมนสันกระตุกวูบ มิติที่สาม อายุ 21 ปี หนีรอดจากการปิดล้อมของสิ่งมีชีวิตจากมิติที่ห้ามาได้… แถมยังเป็นช่างสร้างอาวุธระดับทองสัมฤทธิ์งั้นหรือ? นี่มันบ้าอะไรกัน? ด้วยความเคยชิน แมนสันเริ่มเลียริมฝีปากและฟันของตัวเองอีกครั้ง แต่การที่ไร้ซึ่งรสชาติของแอลกอฮอล์ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกมึนเมาไปกับอีกความรู้สึกหนึ่งในยามที่มองไปทางลีโอเนล และแน่นอนว่ามันไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขา เธอแทบจะรู้สึกได้แล้ว ความรู้สึกสุดยอดแบบไหนกันที่เธอจะได้รับจากการกำจัดอัจฉริยะคนหนึ่งทิ้งไป? มันจะรู้สึกดีแค่ไหนกันนะ? นิ้วเท้าเปลือยเปล่าของแมนสันจิกลงบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ขาของเธอเกร็งเข้าหากัน รอยเล็บสิบจุดปรากฏขึ้นบนพื้น เติมเต็มบรรยากาศอันเงียบสงัดด้วยเสียงขูดขีดและเสียงหินที่แตกออก ร่างกายของแมนสันสั่นสะท้าน มีเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก ลมหายใจของเธอร้อนแรงมากจนแม้ว่าอุณหภูมิรอบข้างจะไม่ถึงจุดเยือกแข็ง แต่ก็มีไอจางๆ ลอยออกมาจากตัวเธอ ใบหน้าของเธอแดงก่ำและรูม่านตาขยายกว้าง เธอมีท่าทางราวกับได้เข้าสู่สภาวะมึนเมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะดูไม่ใสซื่อเหมือนครั้งก่อนเลยสักนิด ประกายไฟปะทุขึ้นภายในห้วงความฝัน (Dreamscape) ของลีโอเนล แต่เขาต้องขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นว่ามันมาจากไหน บริเวณนั้นในห้วงความฝันของเขาจะสว่างขึ้นก็ต่อเมื่อไอน่าถึงจุดสูงสุดที่ดูไม่ค่อยบริสุทธิ์นัก การที่มันสว่างขึ้นมาตอนนี้สำหรับผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักด้วยซ้ำ ทำให้เขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไร้เหตุผล ลีโอเนลไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้ อาจเป็นเพราะเครื่องรางของเขายังคงไม่เชื่อมต่อ หรืออาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่าตนทำอะไรบางอย่างผิดพลาด หรืออาจเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้กำลังล่วงละเมิดในสิ่งที่เธอไม่ควรจะมาแตะต้องเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร… เขากำลังเดือดจัด ดวงตาสีม่วงอ่อนของลีโอเนลพลันมีประกายสีแดงวาบขึ้นมา ปัง! อุโมงค์สั่นสะเทือน พลังงานสีม่วงแดงพุ่งพล่านออกมาจากร่างของลีโอเนล ในชั่วพริบตา เขาที่เคยเป็นชายหนุ่มสุขุมไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด กลับรู้สึกอยากจะซัดกำปั้นทะลุหน้าอกใครสักคนขึ้นมา แมนสันพุ่งตัวออกไป โดยใช้พื้นดินที่เธอขูดจนเป็นรอยเป็นฐานในการส่งแรง เธอมีความตั้งใจที่จะทำลายทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า รวมถึงงานสร้างของลีโอเนลด้วย ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม มันคงไม่สำคัญหรอกถ้าหากสุดท้ายมันแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ ใช่ไหมล่ะ? เธอชูขาขึ้นสูง ทำท่าฉีกขาในแนวตั้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ กระแสลมและพลังงานหมุนวนรอบส้นเท้าเปลือยเปล่าของเธอในขณะที่เธอฟาดส้นเท้าลงมาดั่งขวานจาม แค่แรงส่งจากขาที่ใช้เป็นฐานก็เพียงพอที่จะทำลายทุกสิ่งได้แล้ว ส่วนความรุนแรงจากการเตะจริงๆ ของเธอนั้น… จำเป็นต้องอธิบายด้วยหรือ? ลีโอเนลเฝ้ามองอย่างเย็นชา ประสาทสัมผัสของเขาแผ่ขยายออกไปและยึดเกาะชิ้นส่วนแต่ละชิ้นของงานสร้างเอาไว้ ด้วยความคิดเพียงวูบเดียว ชิ้นส่วนเหล่านั้นก็พุ่งย้อนกลับมาภายใต้การควบคุมของเขา ลอยเคว้งคว้างราวกับว่าเขามีพลังจิตในการควบคุมวัตถุ ลีโอเนลหลบหลีกการเตะของแมนสัน พยายามเก็บชิ้นส่วนงานสร้างของเขาไปทีละชิ้น แต่น่าเสียดายที่การทำเช่นนั้นจำเป็นต้องใช้มือสัมผัสพวกมัน ผลก็คือลีโอเนลต้องกระโดดหลบหลีกไปทั่วถ้ำที่กว้างขวาง กระโดดโลดเต้นไปหาชิ้นส่วนต่างๆ ที่เขาจงใจแขวนลอยไว้กลางอากาศเพื่อหลบให้พ้นจากอันตราย เขาคาดไว้ว่าแมนสันจะพุ่งเป้าไปที่ชิ้นส่วนงานสร้างในอีกไม่ช้า แต่เธอกลับลุ่มหลงไปกับการจินตนาการถึงการบดขยี้เขาจนไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก ถ้าลีโอเนลตายไป เขาจะมีโอกาสได้ใช้สิ่งที่สร้างขึ้นมาหรือเปล่า? แล้วทำไมไม่มุ่งเน้นไปที่การกระชากหัวเขาออกมาเลยล่ะ?!