Chapter 482 การเรียนรู้ในหอสมุด นอกเหนือจากการฝึกฝนร่างกายแล้ว โม่หมิงจือยังคงเรียนรู้ภาษาแห่งท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง แม้ในยามที่เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง เพื่อที่จะไล่ตามความฝันของเธอ ซึ่งก็คือ ‘เขา’ เธอไม่เต็มใจที่จะหลับใหลหรือหยุดพักง่ายๆ และด้วยความพากเพียรนั้น ทำให้เธอสามารถตีความภาษาแห่งท้องฟ้าและโต้ตอบด้วยประโยคสั้นๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว เช่นเดียวกับที่เธอเคยทำตอนพูดคุยกับเอมิน ยิ่งไปกว่านั้น สาวใช้ที่คอยดูแลเธอมาสักพักก็ช่วยเหลือเธอได้มากทีเดียว เพราะเธอสามารถใช้ภาษาแห่งท้องฟ้าที่ยังไม่แตกฉานของเธอนี้ฝึกฝนโต้ตอบกับอีกฝ่ายได้ สำหรับวิธีที่เธอสามารถทำความเข้าใจตำราฝึกตนระดับท้องฟ้า (Sky Grade) ขั้นพื้นฐานได้นั้น เทียนหลงได้แปลเป็นภาษาจีนให้เธอเข้าใจโดยเฉพาะ ถึงตอนนี้ เธอยังคงเก็บสำเนากระดาษแผ่นนั้นไว้ในห้องของเธอ ในขณะที่เธออ่านหนังสือเล่มที่สองจบ แสงอรุณก็เริ่มสาดส่องลงมายังทวีปแกรนด์ซีอย่างช้าๆ ทว่าเธอยังคงจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อ่าน โดยวางหนังสือเล่มที่สามลงบนตักเพื่ออ่านหัวข้อ [หนทางสู่การเพิ่มระดับการฝึกตนอย่างรวดเร็ว] ขณะที่เธอถอดความและอ่านไปเรื่อยๆ เธอก็มาสะดุดกับประเด็นสำคัญ ‘เอ๊ะ...’ ‘มีหนทางมากมายในการเพิ่มระดับการฝึกตนอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าทุกวิธีล้วนก่อให้เกิดความไม่มั่นคงต่อรากฐานไม่มากก็น้อย ซึ่งอาจนำไปสู่ความเสื่อมถอยและระดับการฝึกตนที่ลดลงได้’ โม่หมิงจืออ่านทวนในใจช้าๆ แล้วอ่านซ้ำอีกครั้งเพื่อทำความเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในแต่ละย่อหน้า ‘หนึ่งในวิธีการเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับการฝึกฝนความเข้มข้นสูง ไม่ว่าจะเป็นการบังคับให้ร่างกายปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงที่เกิดขึ้นหลังจากการทะลวงระดับ แต่ทว่าวิธีนี้แทบไม่ต่างอะไรกับการทำลายตนเอง’ ‘เว้นเสียแต่ว่าผู้นั้นจะมีร่างกายที่เหนือธรรมชาติต้านสวรรค์ หรือร่างกายพิเศษที่สามารถทนทานต่อผลกระทบย้อนกลับได้ มิเช่นนั้นขอแนะนำให้ผู้อ่านปฏิบัติตามวิธีที่เขียนไว้ด้านล่างนี้เท่านั้น’ โม่หมิงจือหยุดอ่านเพียงแค่นั้นแล้วขบคิด ‘วิธีที่ผู้เขียนเขียนหนังสือเล่มนี้ ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่มั่นใจในวิธีการเพิ่มระดับการฝึกตนที่เขาเขียนเท่าไหร่นัก มันดูไม่เป็นทางการหรือเป็นระบบเหมือนหนังสือสองเล่มแรกเลย’ ‘เหมือนเป็นเพียงการจดบันทึกความคิดของตัวเองออกมาเสียมากกว่า’ โม่หมิงจือพยักหน้าในใจแล้วอ่านต่อ ‘ถึงจุดนี้ คุณคงสงสัยว่าข้าแค่เขียนจดบันทึกความคิดของตัวเองเล่นๆ หรือเปล่า...’ โม่หมิงจือชะงักไปอีกครั้งและรู้สึกประทับใจขึ้นมาในใจ จากนั้นจึงอ่านต่อ ‘... ไม่ใช่หรอก ไม่ต้องกังวลไป เพราะข้าได้ทดสอบวิธีเหล่านี้กับผู้ฝึกตนที่สิ้นหวังและต้องการทรัพย์สินจำนวนมากมาเป็นหนูทดลองให้ข้าแล้ว’ ดวงตาของโม่หมิงจือกระตุก และยิ่งอ่านเธอก็ยิ่งตากระตุกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแววตาของเธอเริ่มเต็มไปด้วยความสนใจ มีหลากหลายวิธีที่ถูกเขียนไว้ และเธอต้องการอ่านมันทั้งหมดด้วยความอยากรู้อยากเห็นทีละวิธี ราวกับว่าเธอได้พบเรื่องราวใหม่ที่น่าสนใจให้อ่าน ‘เพิ่มระดับการฝึกตนด้วยการกลั่นแก่นแท้ของธาตุ...’ ‘เพิ่มระดับด้วยการทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมและสอดคล้องกับกฎที่ผู้นั้นกำลังใคร่ครวญ...’ มีวิธีการมากมายถูกอธิบายไว้ ทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ด้วยความรู้ที่เธอมีอยู่ในปัจจุบัน เมื่อต้องเผชิญกับวิธีการเหล่านี้ทั้งหมดแต่ไม่สามารถนำไปปฏิบัติจริงได้ เธอก็เริ่มรู้สึกหดหู่ บางทีเทียนหลงอาจมีวิธีช่วยให้เธอทำตามวิธีการเหล่านี้ได้ แต่เธอกลับรู้สึกว่าหากเธอต้องพึ่งพาเขามากเกินไปเพื่อเพิ่มระดับการฝึกตน การเป็นทาสของเขายังจะดูดีเสียกว่าการเป็นนางบำเรอ ขณะที่เธอกำลังอ่านด้วยท่าทางที่ไร้ความสนใจ เธอก็สะดุดเข้ากับข้อความหนึ่งที่ทำให้จิตใจของเธอสั่นสะเทือน ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และหนังสือที่วางอยู่บนตักถูกมือทั้งสองข้างยกขึ้นมาแนบหน้าในทันที ‘การร่วมเพศ!’ ‘ใช่ ถูกต้องแล้ว! คุณอ่านไม่ผิดหรอก!’ ‘แค่ก ข้าเห็นว่าข้าคงตื่นเต้นเกินไปหน่อย แค่ก!’ ‘ขออภัยด้วย อาจมีความลำเอียงส่วนตัวเล็กน้อยในข้างต้น เพราะข้าหวงแหนวิธีนี้มากเป็นพิเศษ’ ‘ข้าเป็นคนแก่ใกล้ตายแล้ว ข้าไม่กังวลหรอกว่าชื่อเสียงจะมัวหมอง’ ‘แค่ก! ข้าขออธิบายก็แล้วกัน’ ‘มันถูกเรียกว่า การฝึกตนคู่ (Dual Cultivation)’ ‘นี่เป็นหนึ่งในวิธีที่ง่ายที่สุดในการเพิ่มระดับการฝึกตนด้านการรวบรวมแก่นแท้ (Essence Gathering) อย่างรวดเร็ว และยังนำความพิเศษมาสู่ร่างกายของคุณด้วย’ ‘เรื่องความพิเศษนั้น ข้าจะอธิบายในภายหลัง’ ‘ตำราฝึกตนคู่มักถูกคนส่วนใหญ่รังเกียจด้วยเหตุผลที่ว่ามันนำหายนะมาสู่สตรี’ ‘แก่นแท้หยินของพวกนางจะถูกดูดกลืน พร้อมกับระดับการฝึกตนจนเหลือเพียงร่างที่ว่างเปล่า พวกนางถูกใช้เป็นหม้อปรุงมนุษย์ และบางครั้งก็ถูกทำให้ตั้งครรภ์เพื่อจุดประสงค์นั้นเพียงอย่างเดียว ซึ่งทำให้ข้าเศร้าใจมาก’ ‘การปล้นชิง คือคำที่คุณกำลังมองหา...’ ‘การปล้นชิงคือหนึ่งในพื้นฐานที่เลวร้ายของเทคนิคฝึกตนคู่ที่ผู้คนใช้เพื่อขโมยการฝึกตนด้านรวบรวมแก่นแท้ของเพศตรงข้าม ไม่ว่าเทคนิคนี้จะถูกใช้โดยชายหรือหญิง แต่ผู้ใช้จะต้องกระทำกับเพศตรงข้ามเท่านั้น’ ‘มีเพียงหยางของชายเท่านั้นที่สามารถเสริมหยินของหญิงได้ และในทางกลับกัน’ ‘เมื่อใช้แล้ว ผู้ใช้จะไม่เพียงแต่ขโมยระดับการฝึกตนของเหยื่อเท่านั้น แต่ยังขโมยพลังชีวิตของเหยื่อมาด้วย ซึ่งเป็นการช่วยเติมเต็มพลังชีวิตที่ควรจะเสียไปในระหว่างการทำกิจกรรมฝึกตนคู่นั้น’ ‘เทคนิคนี้เพิ่มระดับการรวบรวมแก่นแท้ได้อย่างรวดเร็ว แต่มันก็ทำให้ระดับการฝึกตนของผู้ใช้นั้นไม่มั่นคง ส่งผลให้แก่นแท้ที่ดูดกลืนมานั้นไม่บริสุทธิ์’ ‘ผู้นั้นจำเป็นต้องขัดเกลาแก่นแท้ของตนด้วยการหมุนเวียนพลังผ่านตำราฝึกตนคู่ตามจำนวนรอบที่กำหนดเสียก่อน ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นของตนอย่างแท้จริง!’ ‘ถึงตอนนั้นจึงจะสามารถใช้ระดับการฝึกตนได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดอาการธาตุไฟเข้าแทรกหรือพลังตีกลับ’ โม่หมิงจือดูสิ้นหวัง ในตอนแรกเธอดีใจที่สามารถใช้วิธีนี้กับเทียนหลงได้ ทว่าเมื่ออ่านประโยคถัดมาที่บอกว่าวิธีนี้จำเป็นต้องขโมยการฝึกตนของอีกฝ่าย ความคาดหวังของเธอก็พังทลายลง นี่เป็นวิธีที่ดูเหมือนสร้างมาเพื่อกันและกัน แต่กลับต้องขโมยพลังของอีกฝ่ายงั้นหรือ? ‘ช่างโหดร้ายเหลือเกิน...’ โม่หมิงจืออดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าผู้คนในทวีปแกรนด์ซีรู้จักเพียงการปล้นชิงระดับการฝึกตนของผู้อื่นเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่รู้เลยว่าเดวิสมีตำราฝึกตนคู่ที่สามารถเพิ่มระดับให้กับทั้งสองฝ่ายที่เข้าร่วมอยู่แล้ว และที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาคือ เธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังใช้วิธีนี้กับภรรยาของเขาอยู่เช่นกัน! โม่หมิงจือวางหนังสือลงบนตัก และในขณะที่เธอกำลังจะพลิกหน้าเพื่ออ่านเรื่องความพิเศษนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงมือที่วางลงบนไหล่ ที่หางตาเธอเห็นมือของผู้หญิงคนหนึ่ง! เธอกระตุกตัวหันกลับไปทันทีและเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมแว่นตากำลังยิ้มให้ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ตระหนักว่าเธอกำลังเปิดหน้าหนังสือในส่วนที่น่ากระอักกระอ่วนอยู่ เธอรีบปิดหนังสือโดยสัญชาตญาณแล้วยิ้มตอบ "เหมิงอิง อย่าทำให้ตกใจแบบนั้นสิ" "เธอดูไม่ตกใจเลยนะ..." เหมิงอิงหัวเราะ "นี่ก็ผ่านไปกว่าเก้าเดือนแล้ว นึกว่าเธอจะออกจากห้องเสียอีก ที่ไหนได้มานั่งอ่านหนังสือเหมือนกับฉันนี่เอง" โม่หมิงจือเลิกคิ้วขึ้น "เธอมาที่นี่บ่อยเหรอ?" เหมิงอิงพยักหน้า "ใช่ ฉันมาที่นี่เกือบทุกวันเลย" โม่หมิงจือเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เธออดไม่ได้ที่จะจ้องมองเหมิงอิงด้วยสายตาที่เฉียบคม "เธอยังไม่ได้เริ่มฝึกตนอีกงั้นเหรอ?"