บทที่ 1780 การเรียกขาน เกว็น ราชินีแห่งบริทาเนีย รู้เสมอว่าโลกของเธอนั้นทั้งมหัศจรรย์และน่าสะพรึงกลัว แต่สัปดาห์ที่ผ่านมาได้เปิดโลกทัศน์ความเข้าใจของเธอให้กว้างไกลออกไปอย่างแท้จริง แต่ละวันที่ผ่านไปเปรียบเสมือนการพลิกหน้ากระดาษ เผยให้เห็นเรื่องราวที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นของโลก ทั้งความเจ็บปวด ความทะเยอทะยาน และความหวาดกลัวของมัน นับตั้งแต่วินาทีที่เธอย่างกรายก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้าเรือ ทิ้งฝั่งที่คุ้นเคยของเกาะบริทาเนียไว้เบื้องหลัง เกว็นรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่สั่นไหวระคนไปกับความหวั่นวิตก ความฝันของเธอไม่ใช่แค่ความปรารถนาที่เลือนลางอีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็นการเดินทางที่เป็นรูปธรรม ทว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหวังของการผจญภัยเพียงอย่างเดียว พวกเขาได้เป็นประจักษ์พยานในการเปิดเผยถึงภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังปกคลุมโลก เผยให้เห็นภาพความโหดร้ายและความเฉยเมยที่เหล่าทวยเทพมีต่อมวลมนุษยชาติบนโลกใบนี้ ความจริงเหล่านี้ทำลายความเชื่อเดิมหลายอย่างของเธอ บีบให้เธอต้องประเมินความเข้าใจเรื่องพลัง ความเป็นเทพ และความเป็นมนุษย์ใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็ถึงคราวของโรม เมืองที่เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ ศิลปะ และอำนาจ แต่เมื่อเธอได้เห็นโครงสร้างอันโอ่อ่าเหล่านั้นพังทลายลงสู่พื้นดิน อากาศอบอวลไปด้วยเสียงร่ำไห้ของผู้คน มันราวกับว่าเธอกลับไปยืนอยู่ที่บริทาเนีย เฝ้ามองพสกนิกรของตัวเองเผชิญกับชะตากรรมที่คล้ายคลึงกัน ความแตกต่างของภาษาและเครื่องแต่งกายเลือนหายไป เหลือเพียงแก่นแท้ของความเจ็บปวดและการดิ้นรนของมนุษย์ที่ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า โรมที่เธอเคยอ่านในตำนาน ซึ่งครอบงำเรื่องราวการพิชิตและความยิ่งใหญ่ บัดนี้ดูเปราะบางอย่างน่าประหลาด กลิ่นอายความน่าเกรงขามถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางที่คุ้นเคย ซึ่งเธอเคยเห็นในหมู่บ้านและเมืองนับไม่ถ้วน ความตระหนักรู้นี้ทั้งทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อยและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน มันชวนให้ตั้งคำถามว่า หากแม้แต่โรมที่มีความรุ่งโรจน์ถึงเพียงนี้ยังไร้หนทางป้องกัน แล้วประเทศเล็กๆ จะมีความหวังอะไร? และท่ามกลางความกว้างใหญ่นี้ เธอ เกว็น จะแทรกตัวอยู่ตรงไหน? ในขณะที่คำถามเหล่านี้หนักอึ้งอยู่ในใจ เธอยังรู้สึกถึงภาระอีกอย่าง นั่นคือภาระที่เอเมอรี่แบกรับ ท่าทีอันสุขุม ความรู้ที่ลึกซึ้ง และความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเขานั้นน่าเลื่อมใส ทว่าเกว็นสัมผัสได้ถึงความรับผิดชอบอันมหาศาลที่เขาแบกรับไว้ และมันส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธออย่างลึกซึ้ง ทำให้หัวใจของเธอสั่นคลอนด้วยความรู้สึกชื่นชมและห่วงใยในเวลาเดียวกัน เธอใช้เวลาทั้งคืนอย่างกระสับกระส่าย ขบคิดเรื่องราวเหล่านี้ในใจ เมื่อรุ่งอรุณมาถึง เกว็นรู้สึกถึงความจำเป็นเร่งด่วนที่จะต้องหาคำตอบ บางที... หากเธอสามารถไขปริศนาของดินแดนจอมเวทได้ เธออาจจะพบที่ยืนของตัวเองในโลกแห่งนั้น เมื่อแสงแรกของดวงอาทิตย์ฉาบไล้ขอบฟ้าเป็นสีทอง เธอก็ตัดสินใจเข้าไปหาเขา น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความหวังและความหวั่นเกรง "เอเมอรี่ ฉันสงสัยว่าฉันจะสามารถไปกับคุณได้ไหมคะ?... หมายถึงไปที่โลกจอมเวทน่ะค่ะ" ดวงตาของเอเมอรี่ที่มักจะดูห่างเหินราวกับเก็บงำความลับเอาไว้ บัดนี้จดจ้องมาที่เกว็นอย่างตั้งใจ เธอเห็นความว้าวุ่นในดวงตาคู่นั้นขณะที่เขาประมวลผลคำขอของเธอ แต่เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "ต่อให้ผมได้รับใบอนุญาตให้คุณเข้าสู่จักรวาลจอมเวทได้ ด้วยระดับพลังของคุณในตอนนี้ การไปกับผมมันอันตรายเกินไป" เขาเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมสติ "นี่ไม่ใช่การเดินทางข้ามทะเลเพียงหนึ่งสัปดาห์ โลกจอมเวทนั้นต่างออกไปโดยสิ้นเชิง อีกอย่าง... คุณจะทิ้งทุกอย่างที่คุณเคยรู้จัก ทิ้งความรับผิดชอบ อาณาจักร... และพสกนิกรของคุณได้จริงๆ หรือ" ใบหน้าของเกว็นสลดลง เธอถอนหายใจออกมาเหมือนกับกำลังแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบ บางทีเธออาจจะไร้เดียงสาเกินไปที่ไม่ได้ไตร่ตรองสถานการณ์ทั้งหมดให้รอบคอบ แต่ถึงอย่างนั้น ประกายแห่งความมุ่งมั่นก็ยังคงปรากฏอยู่ในดวงตาของเธอ เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และพยายามหาหนทางอื่น "ถ้าฉันยังไปกับคุณตอนนี้ไม่ได้ ได้โปรดบอกวิธีที่จะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่สักวันหนึ่งฉันจะทำได้" คำตอบของเอเมอรี่เหนือความคาดหมาย ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขาหยิบดาบในตำนานเอ็กซ์คาลิเบอร์ออกมาจากอากาศธาตุแล้วยื่นมันไปให้เธอ เกว็นก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้าง "ทำไม... ทั้งที่เจออันตรายมากมายขนาดนี้ คุณควรจะเก็บมันไว้... ฉันรู้ว่าอาเธอร์จะเข้าใจ" เอเมอรี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน สายตาของเขาไม่ละไปจากใบดาบ "ผมอยากจะใช้ดาบเล่มนี้จริงๆ แต่น่าเสียดายที่วิญญาณภายในดาบผูกติดอยู่กับโลกใบนี้ มันได้ทำคำสาบานที่ไม่มีวันพังทลายว่าจะปกป้องดินแดนนี้ และมันก็ได้เลือกคุณแล้ว มันรับรู้ถึงความเมตตาอันลึกซึ้งที่คุณมีต่อผู้คนบนโลก" เมื่อนิ้วของเกว็นสัมผัสลงบนด้ามดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์ ความรู้สึกที่ไม่คาดคิดก็แล่นเข้าจับใจเธอ มือของเอเมอรี่กุมทับมือของเธอ และกระแสพลังงานที่ทั้งอบอุ่นและรุนแรงได้ไหลผ่านจากการสัมผัสของเขา ซึมซาบเข้าไปในเส้นเลือดและหยั่งลึกลงไปในแก่นแท้ของเธอ เธอสูดหายใจเข้าลึกจนสำลัก ดวงตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ท่ามกลางความเงียบงันที่หนักอึ้ง ช่วงเวลาดูเหมือนจะยืดยาวออกไป ในที่สุดเอเมอรี่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นและภาระทางความรู้ "ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นของคุณนั้นน่ายกย่อง การที่คุณเลื่อนระดับขึ้นมาถึงระดับ 8 ในเวลาเพียงแปดปีนั้นน่าตกใจมาก ผมเคยสงสัยว่าการพัฒนาอย่างรวดเร็วนี้ได้รับอิทธิพลมาจากดาบหรือไม่" เขาหยุดชะงัก สีหน้าดูเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง "อย่างไรก็ตาม ผมเกรงว่านี่คือจุดสูงสุดที่คุณจะไปถึงได้แล้ว..." เธอจ้องมองเขาด้วยความสับสน "อะไรนะ?! ทำไมล่ะ?" ดวงตาของเอเมอรี่ที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความกังวลสบประสานกับดวงตาของเธอ "ระหว่างที่ผมถือครองดาบเล่มนี้ ผมตระหนักได้ว่าพลังที่มันมอบให้นั้นไม่ได้มาโดยไม่มีเงื่อนไข มันช่วยหนุนหลังคุณก็จริง แต่หากปราศจากความสมดุลที่เหมาะสม มันจะเรียกเก็บค่าตอบแทน มันกำลังดึงเอาแก่นแท้แห่งชีวิตของคุณไป" ความตระหนักรู้แล่นผ่านตัวเกว็นจนเธอสั่นสะท้าน มือที่กุมดาบเริ่มบีบแน่น เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถูกบั่นทอนอยู่ลึกๆ มาตลอด ซึ่งเธอมักจะปัดมันทิ้งไป "ในระดับพลังปัจจุบันของคุณ โดยทั่วไปคนเราควรจะมีอายุขัยเกินสองศตวรรษ แต่ด้วยค่าตอบแทนที่ดาบเล่มนี้เรียกเก็บ คุณอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งของเวลานั้นด้วยซ้ำ" หัวใจของเกว็นเจ็บปวดเมื่อได้รับรู้ความจริง ทว่าในดวงตาของเธอกลับมีความยอมรับในโชคชะตาอย่างเคร่งขรึม เอเมอรี่เห็นเธอกำลังต่อสู้กับความจริงจากคำพูดของเขา กำลังครุ่นคิดถึงผลที่จะตามมา "นี่ควรจะเป็นเหตุผลเพียงพอที่จะริบดาบเล่มนี้ไปจากคุณ... แต่ผมเชื่ออย่างหนักแน่นว่าการเลือกที่จะถือครองเอ็กซ์คาลิเบอร์ควรจะเป็นสิทธิ์ของคุณแต่เพียงผู้เดียว ไม่ว่าอย่างไร เอ็กซ์คาลิเบอร์ก็ผูกติดอยู่กับโลกใบนี้ และผูกติดอยู่กับคุณ" เอเมอรี่ยื่นถุงใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยยาเม็ดที่ส่องประกายวับวาวให้กับเกว็น สิ่งเหล่านี้เป็นหนึ่งในโอสถที่ดีที่สุดที่เขามี ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อยกระดับพลังและยืดอายุขัย เขาเคยมีความปรารถนาที่จะปรับปรุงโอสถเหล่านี้ให้ดียิ่งขึ้นเพื่อประโยชน์ของเกว็น อย่างไรก็ตาม ความคิดที่จะนำทางเธอเข้าสู่เส้นทางจอมเวทยังคงเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน เกว็นกำถุงโอสถไว้แน่น ความรู้สึกขอบคุณและความปลงตกปรากฏชัดบนใบหน้า มันไม่ใช่คำรับรองที่เธอหวังไว้ แต่มันก็เป็นสิ่งที่จับต้องได้ น้ำเสียงของเอเมอรี่อ่อนลงเมื่อสัมผัสได้ถึงพายุแห่งอารมณ์ในตัวเธอ "ลองไตร่ตรองดูนะเกว็น เส้นทางของจอมเวทคือโชคชะตาที่คุณต้องการจริงๆ หรือเปล่า? หากหัวใจของคุณตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จงรู้ไว้ว่าผมจะไม่ละเลยที่จะเป็นผู้นำทางให้คุณ"