บทที่ 317: สรรเสริญแด่ดวงอาทิตย์! [ตอนที่ 2] “ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับนายมาบ้าง อเล็กซ์ สตราทอส” เจ้าชายกาเรนกล่าวขณะตั้งท่าต่อสู้ ดาบของเขาเปล่งประกายด้วยเปลวเพลิงแห่งดวงอาทิตย์อีกครั้ง “นายต่อสู้กับพวกบูชาปีศาจและช่วยวานเอาไว้ ในเรื่องนั้นฉันรู้สึกขอบคุณนาย” “อัศวินที่ช่วยเจ้าหญิงจากอันตรายเป็นนิทานที่เก่าแก่พอๆ กับกาลเวลา ฉันมั่นใจว่าวานคงไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความซาบซึ้งและเทิดทูนในตัวนาย ซึ่งเป็นเรื่องปกติของใครก็ตามที่ได้รับความช่วยเหลือ” “แต่ฉันจะไม่ยอมให้นายฉวยโอกาสจากความรู้สึกซาบซึ้งใจของเธอเพื่อมัดมือชกให้เธอต้องติดค้างนายไปตลอดชีวิต! นายถึงกับทำให้เธอสัญญาลับหลังว่าถ้าหากนายชนะการต่อสู้ครั้งนี้ นายจะทำ ‘เรื่องนั้น’ กับเธอ! นายหน้าไม่อายขนาดนี้ได้ยังไงกัน?!” อเล็กซ์กะพริบตาหนึ่งครั้ง สองครั้ง ก่อนจะอ้าปากเตรียมจะโต้ตอบคำพูดของเจ้าชาย แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็เลิกสนใจ ไม่มีคำอธิบายไหนที่จะช่วยเขาได้แล้ว วานเคยพูดไปแล้วว่าเธอ—เอ่อ เขา ตกลงที่จะทำ “เรื่องนั้น” กับอเล็กซ์หากเขาชนะ เพื่อปั่นหัวทุกคนและสร้างความวุ่นวาย ท้ายที่สุด อเล็กซ์ตัดสินใจว่าเขาจะไม่เล่นบทเหยื่อ—แม้ว่าเขาจะเป็นเหยื่อจริงๆ ก็ตาม ไม่เลย เขาตัดสินใจเล่นบทตัวร้ายแทน! “นายพูดถูก” อเล็กซ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าฉันชนะการดวลครั้งนี้ วานจะเป็นของฉัน ทั้งร่างกายและหัวใจ ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะได้ทำอะไรตามใจกับเธอ... ตีก้นเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทำให้เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดขณะที่เธอกล่าวขอโทษฉัน” ใช่แล้ว อเล็กซ์อยากจะตีวานเหลือเกินที่ก่อเรื่องเข้าใจผิดแบบนั้น จนหลอกทุกคนให้เชื่อว่าเขาต้องการให้ทายาทแห่งเคาน์ตีแดมน์ต้องสยบยอมทั้งกายและใจให้แก่เขา “ไอ้คนสารเลว!” เจ้าชายกาเรนคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “ฉันจะไม่ยอมให้นายลบหลู่เทพธิดาของฉัน!” “เทพธิดาของนายเหรอ?” อเล็กซ์เยาะเย้ย ‘พวกนายไม่มีทางรู้หรอก—นายกับวานน่ะมีอะไรคล้ายกันเยอะเลยล่ะ’ แน่นอนว่าเขาไม่มีแผนจะเปิดเผยความลับของชายหนุ่มรูปงามคนนั้น อย่างไรก็ตาม เขาพบว่าการสวมบทบาทเป็นตัวร้ายและทำให้ทุกคนเกรงกลัวนั้นสะดวกกว่าเยอะ เขาก็เป็นทั้งราชาแห่งการร้องเพลงและราชาแห่งการแบล็กเมล์ของสถาบันไปแล้ว การจะมีฉายาเพิ่มอีกสักอย่างก็คงไม่ต่างกันหรอก! “ฉันจะบอกตรงนี้เลยนะ วานเป็นของฉัน” อเล็กซ์พูดด้วยท่าทีโอหัง “เธอมอบอนาคต โชคชะตา และชีวิตของเธอให้ฉันไปแล้ว! ถ้านายอยากจะหยุดเรื่องนั้นก็เชิญ! แต่นายมีปัญญาพอจะทำหรือเปล่าล่ะ?” อเล็กซ์ไม่ได้โกหก วานได้ให้คำสัตย์ปฏิญาณต่อโลกใบนี้ และโลกก็ได้รับรู้ถึงความจริงใจของเขาแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด ตอนนี้วาน แดมน์ ก็คืออัศวินที่สาบานตนรับใช้เจ้านายของเขา และอเล็กซ์ก็ต้องรักษาเกียรติในฐานะเจ้านายคนแรกของอัศวินผู้นี้ให้ได้! “ไอ้สวะ!” เจ้าชายกาเรนตะโกนพร้อมกับตวัดดาบ นกฟีนิกซ์ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขากรีดร้องเสียงแหลมก่อนจะพุ่งเข้าหาอเล็กซ์ “ฟีนิกซ์ ดีเซนด์!” (Phoenix’s Descent) อเล็กซ์ไม่ถอยหลังหนี เขามองนกฟีนิกซ์ที่พุ่งเข้ามาหาเหมือนมันเป็นแค่นกกระจอกธรรมดาๆ ที่ถูกไฟคลอก แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไร สวาลินน์ก็บินหลุดออกจากมือของอเล็กซ์แล้วตบเข้าที่หัวของฟีนิกซ์อย่างแรงจนเซถลา มันถูกซัดกระเด็นไปอีกฝั่งของสนามประลอง กระแทกเข้ากับบาเรียที่อาจารย์ใหญ่กางไว้ตอนเริ่มการต่อสู้อย่างจัง “เป็นไปไม่ได้!” ธีโอซึ่งเฝ้ามองอยู่จากที่นั่งวีไอพีของสภานักเรียนลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง “นั่นมัน ฟีนิกซ์ ดีเซนด์! ท่าไม้ตายพิเศษที่มีเพียงอัศวินแห่งสุริยันเท่านั้นที่ใช้ได้ แต่กลับถูกโล่ที่เหวี่ยงออกมาส่งๆ ปัดตกไปเนี่ยนะ?!” อเล็กซ์กะพริบตาปริบๆ กับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ เขาเหลือบมองสวาลินน์ที่กลับมาอยู่ที่แขนของเขาอีกครั้ง ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกได้ว่าโล่ใบนี้ดูพึงพอใจอย่างมากที่ได้ตบฟีนิกซ์ตัวนั้น ราวกับว่ามันได้ระบายความหงุดหงิดจากเหตุการณ์เมื่อหลายร้อยปีก่อนออกมา ชายหนุ่มเข้าใจดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝีมือของเขา แต่ในเมื่อเขากำลังเล่นบทตัวร้ายอยู่ เขาก็ตัดสินใจเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยองเพื่อเยาะเย้ยเจ้าชายแห่งโซลาราต่อหน้าทุกคน “มีแค่นี้เหรอ?” อเล็กซ์ถามอย่างโอหัง “แน่ใจนะว่ามันชื่อ ฟีนิกซ์ ดีเซนด์ ไม่ใช่ ไก่ ดีเซนด์? สิ่งที่ฉันทำก็แค่เหวี่ยงโล่ไปทีเดียว ฟีนิกซ์ของนายก็สุกซะแล้ว” เซเลสเทรียกำไม้เท้าแน่นด้วยความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เธอก็ใช้ ฟีนิกซ์ ดีเซนด์ ได้เช่นกัน เพราะสายเลือดของราชวงศ์ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ มันเป็นสิ่งที่เธอภาคภูมิใจและเป็นหนึ่งในไพ่ตายของเธอ ภาพที่มันถูกปัดตกอย่างง่ายดายด้วยสกิลธรรมดาๆ ทำให้เธอถึงกับกังขาในสายตาและความรู้สึกของตัวเอง การโจมตีที่สามารถสังหารบอสระดับ 4 ได้ในพริบตา กลับถูกปฏิบัติราวกับมันเป็นแค่กระสุนไฟกระจอกๆ! “ดี!” เจ้าชายกาเรนกำดาบด้วยสองมือ “นั่นแค่การวอร์มอัพเท่านั้น” ดาบในมือของเจ้าชายขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า ทำให้มันดูอันตรายยิ่งขึ้นในสายตาผู้ชม เขารู้สึกตกใจอยู่ลึกๆ ที่หนึ่งในท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนบนใบหน้าของคู่ต่อสู้ได้เลย แต่ในฐานะเจ้าชายแห่งอาณาจักรโซลารา เขาต้องรักษาท่าทีเอาไว้ให้ได้ตลอดเวลา เหล่านักเรียนจากโซลาราทุกคนลุกขึ้นยืนและเริ่มส่งเสียงเชียร์เจ้าชายผู้เป็นไอดอลของพวกเขา พวกเขาอาจแพ้นักเรียนจากสถาบันฟรีเดนได้ แต่เจ้าชายของพวกเขาจะแพ้ไม่ได้! เขาคือหน้าตาของพวกเขา! เขาคือสัญลักษณ์ของพวกเขา! เขาคือไอดอลของพวกเขา! ทุกคนต่างอยากเป็นเหมือนเขา พวกเขาจึงไม่อยากเห็นเขาแพ้อเล็กซ์ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ คาเอลัม, เซเรนยา และพวกเอลฟ์ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด แม้แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถปัดป้อง ฟีนิกซ์ ดีเซนด์ ได้อย่างสบายๆ เหมือนที่อเล็กซ์ทำ “ดูเหมือนเราจะประเมินเขาต่ำไป” เซเรนยาพูดด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่เธอกับคาเอลัม “ใช่” คาเอลัมพยักหน้า “เขาไม่เพียงแต่เป็นนักร้องระดับภัยพิบัติเท่านั้น แต่ยังเป็นนักรบที่ร้ายกาจอีกด้วย การรวมกันแบบนี้มันน่าหวาดกลัวจริงๆ” (หมายเหตุบรรณาธิการ: ถ้าคุณจับเขาไปอยู่ในสมรภูมิที่ดุเดือดตราบเท่าที่เขายังร้องเพลงไปสู้ไป ก็ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้) ออร่าของเจ้าชายกาเรนเข้มข้นขึ้นขณะที่เขายกดาบชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า อักขระทองคำที่สลักบนใบดาบเต้นเร่าเป็นจังหวะรุนแรง ทุกจังหวะสอดประสานไปกับการเต้นของหัวใจเขา โคลอสเซียมดูเหมือนจะสั่นสะเทือนขณะที่คลื่นความร้อนแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวภายใต้อำนาจแห่งความโกรธเกรี้ยวของเจ้าชายแห่งโซลารา “ฉันจะไม่ให้อภัยความโอหังของนาย อเล็กซ์ สตราทอส!” กาเรนคำราม เสียงของเขาสั่นสะเทือนอากาศ “ฉันจะบดขยี้แกที่นี่และตอนนี้!” ฝูงชนคำรามตอบรับ เป็นคลื่นเสียงมหาศาลที่เขย่าสนามประลอง อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์เพียงแค่ยกซาคราเมนต์ขึ้นพาดไหล่และวางสวาลินน์พิงแขนอย่างเกียจคร้าน รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงไม่เลือนหาย ผมสีเงินปลิวไสวไปตามคลื่นความร้อนราวกับธงแห่งการท้าทาย “จะบดขยี้ฉัน?” อเล็กซ์เอียงคอราวกับขบขัน “ได้โปรดเถอะกาเรน ฉันเคยได้ยินคำขู่ที่น่ากลัวกว่านี้จากพวกคุณป้าในโรงอาหารตอนที่ฉันขอข้าวเพิ่มนะ” “ฉันจะปิดฉากแก!” กาเรนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เขายกดาบขึ้นสูง จากนั้นดาบก็หลุดออกจากมือของเจ้าชาย กลายเป็นลูกไฟยักษ์ราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อ ลูกไฟลอยสูงขึ้น ขนาดของมันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมีขนาดครึ่งหนึ่งของสนามประลองทั้งสนาม! “กาเรน หยุดนะ!” ธีโอตะโกน “แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!” ใบหน้าของเซเลสเทรียซีดเผือด เธอเข้าใจได้ทันทีว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอกำลังจะใช้ท่าไม้ตายสุดท้ายของราชวงศ์ ท่าโจมตีที่ทรงพลังที่สุดที่ตกทอดมาสู่ทายาทแห่งราชวงศ์โซลารา “ท่านอาจารย์ใหญ่ เราควรหยุดพวกเขาไหมครับ?” หนึ่งในอาจารย์ที่นั่งข้างอาจารย์โรวันถามขึ้น “ไม่ต้องห่วง ฉันร่ายเวทมนตร์พิเศษไว้แล้ว ใครก็ตามที่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจะถูกวาร์ปออกจากสนามประลองทันที” อาจารย์โรวันกล่าว “มาดูจุดจบของการต่อสู้นี้กันดีกว่า จริงไหม?” อาจารย์ใหญ่เหลือบมองอเล็กซ์ที่มีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ก่อนจะเบนสายตาไปที่เจ้าชายแห่งโซลารา ผู้กำลังรวบรวมพลังเวททั้งหมดเพื่อการโจมตีตัดสินที่จะยุติการดวลครั้งนี้ เมื่อดวงอาทิตย์ที่ลุกโชนบนท้องฟ้าถึงขีดจำกัด เจ้าชายกาเรนก็กางแขนออกกว้างราวกับกำลังต้อนรับการมาเยือนของเทพเจ้าจากสรวงสวรรค์ “สรรเสริญแด่ดวงอาทิตย์!” ลูกไฟยักษ์ที่มีขนาดพอๆ กับสนามประลองได้ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ไม่เหลือพื้นที่ให้อเล็กซ์หนีหรือซ่อนตัวได้เลย สนามประลองกลายเป็นสีขาวโพลนจากความร้อน พื้นดินเดือดพล่าน และผนังบาเรียส่งเสียงครวญครางขณะที่รอยร้าวเริ่มกระจายไปทั่วพื้นผิวที่ส่องประกาย เหล่านักเรียนต่างยกมือขึ้นบังตา บางคนถึงกับหันหลังหนี ไม่สามารถทนดูสิ่งที่ดูเหมือนจุดจบของโลกได้