Chapter 147: Faster

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 21:39

บทที่ 147: เร็วขึ้น อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นว่าเพิร์ลแข็งแกร่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเพียงเพราะใช้เวลาบ่มเพาะเพียงไม่นาน “พูดถึงเรื่องเวลาก็เถอะ ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ?” อเล็กซ์สงสัยขณะมองเวลาที่มุมขวาบน มันเลยเที่ยงมาไม่กี่นาทีแล้ว “เฮ้อ ฉันต้องทนทุกข์ทรมานกับเรื่องนั้นอยู่ตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าเลยเหรอเนี่ย ทั้งหมดก็เพื่อให้แกเก่งขึ้นเนี่ยนะ?” เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “อืม... เดี๋ยวสิ มันบอกว่าฉันก็ถูกบ่มเพาะไปด้วยเหมือนกัน หรือว่าจะเป็น...” ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวังก่อนจะรีบพูดว่า “สถานะ” ———————— [ชื่อผู้เล่น: ยูหมิง การบ่มเพาะ: ขั้นหลอมกระดูก ระดับ 9 (1,000,000 ปราณ : 100%) [เตรียมเลเวลอัพ] ร่างกาย: ร่างกายหยางศักดิ์สิทธิ์แห่งเทพสุริยะ พรสวรรค์: เทพ รากวิญญาณ: รากวิญญาณ 5 ธาตุ หยิน-หยาง เคล็ดวิชาบ่มเพาะ: เคล็ดดูดซับปราณดาราจักร ปราณ: 1,947,354 ] ———————— “หือ? ทำไมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยล่ะ?” เขาตั้งคำถาม ตัวเลขในสถานะทั้งหมดเหมือนเดิมทุกอย่าง “ฉันทนเจ็บปวดขนาดนั้นไปเพื่ออะไรกัน?” เขาพยายามมองหาว่ามีอะไรที่แตกต่างไปจากเดิมในการตั้งค่าอื่น ๆ หรือไม่ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย “ไม่อยากทำอะไรต่อแล้ว แต่จะให้ทำยังไงดีล่ะ?” เขานึกอะไรไม่ออกเลย ดังนั้น ด้วยความจำยอม เขาจึงตัดสินใจกลับไปฝึกฝนตามปกติ “เอาล่ะ เจ้าเพื่อนยาก ได้เวลาฝึกแล้ว ฉันให้แกบ่มเพาะต่อไม่ได้หรอก มันไม่ดีกับฉัน เข้าไปข้างในซะ” เขากล่าวพร้อมกับปล่อยให้เพิร์ลกลับเข้าไปในแขนของเขา ‘เอาล่ะ กลับมาฝึกต่อ’ เขาเริ่มใช้เคล็ดวิชาสารพัดรูปแบบและฝึกฝนกับพวกมัน เขาจงใจเลือกใช้หมัดเหล็กมากกว่าวิชาอื่น เพียงเพื่อดูว่ามันแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน “ฉันต้องวัดพลังโจมตีทั้งหมดของฉันดูว่ามันแรงขึ้นกว่าเดิมเท่าไหร่” เขาจำได้ว่าการโจมตีของเขามีพลังทำลายล้างสูงกว่าระดับปกติถึง 4 ขั้น ดังนั้นเขาจึงต้องตรวจสอบว่ามันยังเป็นเช่นนั้นอยู่หรือไม่ “สงสัยต้องแวะไปที่หอฝึกฝนตอนไปห้องสมุดด้วยสินะ” เขายังคงฝึกฝนต่อไป เขาขยับไปใช้เคล็ดดาบสวรรค์เร้นลับและระบำแรงเสียดทานแปรผัน ฝึกฝนพวกมันอยู่พักใหญ่ “อืม... ตอนนี้ฉันเร็วขึ้นหรือเปล่านะ?” เขาบอกไม่ได้เลยว่าเขาแค่คิดไปเองเพราะอยากให้มันเป็นแบบนั้น หรือว่าเขามีความเร็วและความยืดหยุ่นเพิ่มขึ้นจริง ๆ กันแน่ หลังจากนั้นไม่นาน เวนเฉิงก็กลับมาเห็นว่าอเล็กซ์ยังคงฝึกฝนอยู่ ‘โอ้ เขาเลเวลอัพอีกแล้วงั้นเหรอ? ดูเหมือนเขาจะเก่งขึ้นนะ’ เขาคิดขณะเดินเข้าไปหาอเล็กซ์ “ยินดีด้วยนะที่ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมอวัยวะได้ อีกไม่นานเจ้าก็คงถึงระดับแท้จริงแล้ว” เวนเฉิงมองไม่เห็นการบ่มเพาะของอเล็กซ์เนื่องจากวิชาอำพรางของเขา ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าอเล็กซ์เพิ่งเลเวลอัพในช่วงเวลาที่เขาไปสู้กับเมิ่งหยุนจนถึงตอนนี้ “ขั้นหลอมอวัยวะ? ผมยังไม่ได้เลเวลอัพเลยครับอาจารย์” อเล็กซ์พูดด้วยความงุนงงเล็กน้อย “หือ? เจ้าไม่ได้อยู่ที่ขั้นหลอมอวัยวะ ระดับ 1 หรอกรึ?” เวนเฉิงถามกลับด้วยความสงสัยเช่นกัน “เปล่าครับ ผมยังอยู่ที่ขั้นหลอมกระดูก ระดับ 9 ครับ” “อะไรนะ? แล้วทำไมเจ้าถึงได้เร็วนักล่ะ?” เวนเฉิงเคยเห็นอเล็กซ์ใช้วิชาเคลื่อนที่ และมันเร็วกว่าตอนที่ใช้สู้กับเมิ่งหยุนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมาก ดวงตาของอเล็กซ์เป็นประกาย “ผมก็เร็วขึ้นจริง ๆ ด้วยใช่ไหมครับ? ผมนึกว่าผมคิดไปเองซะอีก” “เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าทำอย่างไรถึงเร็วขึ้นขนาดนี้โดยที่ไม่ได้เลเวลอัพ?” เวนเฉิงถาม “อืม ผมคิดว่าเป็นเพราะเจ้าเพิร์ลอีกแล้วครับ” อเล็กซ์กล่าวพร้อมกับนึกถึงความสยดสยองที่เขาเพิ่งเผชิญมา “แมวของเจ้าน่ะเหรอ? มันเกี่ยวอะไรด้วย?” เวนเฉิงถามด้วยความสับสน “ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ตอนที่เพิร์ลบ่มเพาะหลังจากอาจารย์จากไป ผมก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย ร่างกายของผมเต็มไปด้วยบาดแผลเล็ก ๆ ทั้งภายนอกและภายใน แต่แผลพวกนั้นก็สมานตัวเร็วมาก หลังจากที่ผมบอกให้เพิร์ลหยุดได้ตอนครบ 2 ชั่วโมง ความเจ็บปวดถึงได้หายไป และผมก็รู้สึกว่าตัวเองเร็วขึ้นครับ” อเล็กซ์ขนลุกเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนต้องเผชิญ “บาดแผลไปทั่วร่างกาย... แล้วพวกมันก็หายดี? ... ไม่มีทาง” ดวงตาของเวนเฉิงเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่อเล็กซ์พูด เขารีบพูดขึ้นทันทีว่า “ถอนปราณทั้งหมดของเจ้าเข้าไปในเส้นลมปราณซะ แล้วชกมาที่มือข้า” เขาค่อย ๆ ยื่นฝ่ามือออกมาเพื่อให้เป็นเป้าหมายให้อเล็กซ์โจมตี “หือ?” อเล็กซ์งง “ทำตามที่ข้าบอก ข้าต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง” เวนเฉิงเริ่มใจร้อน “ครับอาจารย์” อเล็กซ์ค่อย ๆ รวบรวมปราณทั้งหมดของตน ทั้งจากผิวหนัง กล้ามเนื้อ กระดูก และทุกส่วนของร่างกาย ปราณทั้งหมดถูกดึงกลับเข้าสู่เส้นลมปราณ ‘อึก... รู้สึกอึดอัดชะมัดเลย’ ตอนนี้เขาไม่เหลือร่องรอยของการบ่มเพาะใด ๆ อีกแล้ว เหมือนกับวิชาอำพรางอมตะเปี๊ยบ เขาดูกลายเป็นคนธรรมดาสามัญไปโดยสิ้นเชิง ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ตอนใช้วิชาอำพรางอมตะ เขาซ่อนไอของปราณและระดับการบ่มเพาะเอาไว้ แต่ตอนนี้เขาได้ซ่อนปราณและการบ่มเพาะไว้ข้างในจนหมดสิ้น ทำให้ร่างกายอยู่ในสถานะไร้การป้องกัน ราวกับเป็นคนธรรมดาจริง ๆ “มันรู้สึกอึดอัดมากเลยครับอาจารย์” เขากล่าวขณะพยายามเก็บปราณไม่ให้รั่วไหลออกมา “เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้เจ้าเทียบเท่ากับคนธรรมดาแล้ว ก็ชกมาที่ฝ่ามือข้าสิ” อเล็กซ์ไม่รอช้า เพราะเขารู้สึกอึดอัดเต็มที เขาตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาอาจารย์ทันทีด้วยความเร็วสูง และปล่อยหมัดออกไปอย่างสมบูรณ์แบบ ปัง! “โอ๊ย” อเล็กซ์ร้องออกมาพร้อมกับสะบัดมือด้วยความเจ็บปวด ฝ่ามือของอาจารย์นั้นแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก หลังจากความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ แต่กลับพบว่าอาจารย์กำลังเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง ‘เกิดอะไรขึ้น?’ เขาตั้งคำถาม เขาปล่อยปราณกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้วถามอาจารย์ว่า “ผมทำเสร็จแล้วใช่ไหมครับอาจารย์? ทำไมอาจารย์ถึงอยากให้ผมทำแบบนั้นล่ะครับ?” เวนเฉิงได้สติกลับมา “ใช่ ใช่ เจ้าทำเสร็จแล้ว และข้าก็ได้ยืนยันสิ่งที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว” หลังจากเงียบไปสองสามวินาที เขาก็พูดขึ้นว่า “เจ้าได้กลายเป็นผู้บ่มเพาะกายาแล้ว”

React

พูดคุย