Chapter 155: การจับคู่ที่ไม่คาดคิด อเล็กซ์อยู่ในชั้นสุดท้ายของห้องสมุด เขาเดินวนเวียนดูหนังสือและบันทึกต่างๆ บนชั้นวางเป็นระยะๆ เขาจะหยุดหน้าชั้น หยิบหนังสือขึ้นมาดูครู่หนึ่ง แล้วก็วางกลับเข้าที่ หากมีคนนอกมองมาคงคิดว่าเขาหาหนังสือที่ถูกใจไม่ได้ ทว่าในความเป็นจริง จิตสัมผัสของเขากำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านหนังสือเกี่ยวกับสัตว์อสูรคู่หูอย่างเต็มที่ ในที่สุดเขาก็พบข้อมูลที่กำลังตามหาอยู่อย่างสิ้นหวัง “งั้นเองหรอกหรือ ที่สัตว์อสูรคู่หูเรียนรู้วิธีการต่อสู้แบบนี้นี่เอง” เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าเพิร์ลไม่ใช่กรณีผิดปกติ สัตว์อสูรคู่หูเกิดมาพร้อมกับความทรงจำติดตัว หรือจะเรียกให้ถูกต้องกว่านั้นก็คือสัญชาตญาณ สัญชาตญาณเหล่านี้ช่วยให้พวกมันรู้วิธีการต่อสู้รวมถึงเรียนรู้เทคนิคใหม่ๆ ได้ นอกจากนี้ สิ่งหนึ่งที่หนังสือกล่าวถึงและสะดุดตาเขาคือ ยิ่งสัตว์อสูรมีศักยภาพหรือพรสวรรค์มากเท่าไร พวกมันก็จะอยู่ในร่างวัยเยาว์นานขึ้นเท่านั้น “ดังนั้น เพิร์ลคงไม่เติบโตจากร่างวัยเยาว์จนกว่าจะก้าวข้ามขีดจำกัดศักยภาพของตัวเองสินะ อยากรู้จังว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน” เขาพลิกดูทั่วทั้งเล่มเพื่อหาข้อมูลเฉพาะเจาะจง แต่กลับไม่พบอะไรเลย “แล้วเรื่องการวิวัฒนาการล่ะ?” เขาค้นหาต่อแต่ก็ไม่พบคำตอบ เขาจึงตัดสินใจข้ามเรื่องนี้ไปก่อนและหันไปดูบันทึกอื่น เขาเดินไปยังชั้นวางอีกแห่งและส่งจิตสัมผัสออกไปเพื่อค้นหาบันทึกอื่นๆ ที่เปิดให้ดูฟรี เขาต้องตรวจสอบว่ามีบันทึกเกี่ยวกับร่างกายของเขาอยู่ในนี้หรือไม่ “อืม...” จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงบันทึกที่ไม่ธรรมดาฉบับหนึ่งท่ามกลางบันทึกมากมาย “อ้อ นี่คือหนึ่งในบันทึกที่รอดพ้นจากการต่อสู้เมื่อ 50 กว่าปีก่อนหรือเปล่านะ?” เขาตั้งคำถามและเริ่มอ่านมัน ข้อมูลในบันทึกนั้นขาดหายและกระจัดกระจายมาก เท่าที่พอจะจับใจความได้ เนื้อหาส่วนใหญ่พูดถึงผู้เขียนที่ต้องการกลับไปยังดินแดนที่ไม่มีใครย่างกรายเข้าไป “นั่นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเพราะความเลื่อมใสใช่หรือไม่?” เขาอ่านต่อไป นิกายพยัคฆ์เคยตั้งอยู่ใกล้กับดินแดนที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไป แต่พวกเขาจำเป็นต้องย้ายทำเลมายังที่อยู่ในปัจจุบัน บันทึกกล่าวถึงความไม่เต็มใจนั้นแต่ไม่ได้ระบุเหตุผลว่าเพราะเหตุใด “อะไรที่ทำให้ดินแดนนั้นศักดิ์สิทธิ์นักหนา?” เขาครุ่นคิด ในที่สุดก็มีข้อมูลส่วนหนึ่งที่เขาพอจะอ่านได้ ณ ที่ซึ่งธรณีเพลิงโอบกอดวารีหยิน ไม้ทองแห่งหยางย่อมปรากฏ “ไฟ, ดิน, หยิน, น้ำ, ทอง, ไม้ และหยาง ธาตุทั้ง 7 อยู่ในที่เดียวกัน? มันกำลังพูดถึงสวนเล่นแร่แปรธาตุประเภทไหนกันแน่?” นั่นเป็นความคิดแรกของอเล็กซ์ “หยินที่เหมือนน้ำ... นั่นหมายความว่าอย่างไรกัน? แล้วธรณีเพลิง... ทำไมดินถึงมีไฟลุกโชน? ยังไม่นับไม้ทองแห่งหยางนั่นอีก... หือ?” ยิ่งเขาคิดถึงบันทึกนั้น เขาก็ยิ่งสับสน บางทีอาจารย์ของเขาอาจจะสับสนเหมือนกัน ถึงได้ไม่เคยพูดถึงส่วนนี้ เขาหยุดคิดเรื่องนั้นแล้วหันไปอ่านบันทึกอื่น แต่ก็ไม่มีฉบับไหนที่มีข้อมูลสำคัญเลย ทันใดนั้น ป้ายประจำตัวของเขาก็เริ่มสั่น เขาหยิบขึ้นมาดู “อันดับ 98? ฉันอยู่ในลำดับที่สูงกว่าเขาตั้ง 12 ขั้น ทำไมเขาถึงอยากท้าสู้กับฉันนะ? ช่างเถอะ ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมง” อเล็กซ์ตัดสินใจเดินดูรอบๆ อีกสักพัก เขาใช้เวลา 45 นาทีที่เหลืออ่านบันทึกและหนังสือให้ได้มากที่สุด และหยิบหนังสือสุ่มเล่มหนึ่งก่อนจะออกจากห้องสมุด หลังจากชั้นที่สี่ ทุกๆ ชั้นที่สูงขึ้นไปเขาต้องเสียค่าเข้าชั้นละ 5 หินวิญญาณ พอถึงชั้นที่ 8 เขาใช้หินวิญญาณไปแล้วถึง 21 ก้อน จึงไม่อยากให้มันเสียเปล่า เขาเลยหยิบหนังสือที่ดูน่าสนใจติดมือมาด้วย เขาจ่ายค่าหนังสือเพิ่มอีก 20 หินวิญญาณก่อนจะจากมา เขารีบไปยังลานประลองที่ศิษย์อันดับ 98 ได้ลงทะเบียนท้าประลองกับเขาไว้ เมื่อเขาไปถึงที่นั่น เวลาบนตัวนับถอยหลังเหลือเพียง 10 นาที “ลำดับที่ 86 และ 98” ผู้อาวุโสประกาศ อเล็กซ์เดินเข้าไปหาผู้อาวุโสและยื่นป้ายให้ คู่ต่อสู้ของเขาก็เดินเข้ามาหาผู้อาวุโสเพื่อส่งป้ายเช่นกัน อเล็กซ์หันไปดูว่าคู่ต่อสู้คือใคร และเมื่อเห็นหน้าเขาก็ต้องตกตะลึง ตรงหน้าเขาคือชายหนุ่มร่างท้วมที่สูงพอๆ กับเขา “แก!!” อเล็กซ์พูดด้วยความประหลาดใจ “นอกจากแกจะลบหลู่ฉันแล้ว ตอนนี้แกยังจงใจเล่นงานลูกน้องของฉันอีก ฉันจะทำให้แกเห็นเองว่าผลของการยุ่งกับฉันมันเป็นยังไง ไอ้หนู” ชายตรงหน้าอเล็กซ์คือ ฮั่วตู ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา คนสองคนที่เขาต่อสู้ด้วยดันเป็นลูกสมุนของหมอนี่ เขาจึงเริ่มคิดไปว่าอเล็กซ์กำลังจงใจเล่นงานลูกน้องของเขาเพื่อหาเรื่องตน อเล็กซ์เริ่มกังวล เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าคนที่อยู่ในอันดับที่ 18 จะยอมลดอันดับตัวเองลงมาถึงอันดับที่ 98 เพียงเพื่อจะสู้กับเขา 'ซวยแล้ว นี่มันต้องยุ่งยากแน่ๆ' เขาคิด เขามองไปที่ฮั่วตูและเห็นว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในระดับหลอมรวมเส้นชีพจรขั้น 3 เหมือนตอนที่เจอกันครั้งก่อน การที่อเล็กซ์อยู่ในระดับหลอมรวมอวัยวะขั้น 3 ถือว่าเป็นการจับคู่ที่เสียเปรียบอย่างมากในตอนนี้ “เฮ้ย นั่นมันศิษย์พี่ฮั่วไม่ใช่เหรอ? เขามาทำอะไรที่นี่?” มีคนจำฮั่วตูได้หลังจากที่เขาขึ้นไปบนลานประลอง “นั่นเจ้าเด็กนั่นท้าประลองกับศิษย์พี่ฮั่วหรือเปล่า?” อีกคนถามขึ้น “ไม่หรอก อันดับของพวกเขาคือ 86 กับ 98 ฉันคิดว่าศิษย์พี่คงยอมลดอันดับลงมาเพื่อสั่งสอนเจ้าหมอนั่นมากกว่า” “เขาเป็นใคร? มีใครรู้จักบ้างไหม?” “ชื่อของมันคือ ยู่หมิง มันลบหลู่พี่ฮั่ว วันนี้พี่เขาเลยมาแก้แค้น” ลูกสมุนเริ่มส่งเสียงดัง ผู้คนจึงเริ่มทยอยกันมามุงดูการประลอง การประลองระหว่างทั้งสองคนเริ่มกลายเป็นจุดสนใจตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเสียด้วยซ้ำ