บทที่ 3127: บาดแผลตื้นเขิน คู่ต่อสู้ของเพิร์ลนั้นแข็งแกร่งกว่าเขาในทางทฤษฎี แม้ว่าเขาจะได้เปรียบในเรื่องพละกำลังทางกายภาพ แต่ศัตรูกลับเหนือกว่าเขามากในด้านพลังปราณ ต่อให้พลังของอีกฝ่ายจะลดทอนลงจากการใช้ ‘ย่างก้าวพยัคฆ์ขาว’ เพื่อแยกกายออกเป็นสองร่าง แต่พลังปราณของมันก็ยังคงแข็งแกร่งกว่าเขาอยู่ดี ทำให้เขาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เพิร์ลไม่มีความคิดที่จะต่อสู้กับศัตรูสองคนพร้อมกันในขณะที่ทั้งคู่เก่งกว่าเขา ดังนั้นทางเลือกเดียวคือต้องรีบจัดการฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งให้เร็วที่สุด เขานึกถึงวิธีเอาชนะคนที่ใช้ ‘ย่างก้าวพยัคฆ์ขาว’ ได้เพียงสองวิธีเท่านั้น วิธีแรกและง่ายที่สุดคือการทำลายร่างจำลองร่างใดร่างหนึ่งทิ้งไป เพื่อให้ร่างที่เหลือกลับมาเป็นร่างหลัก แต่นั่นต้องใช้พลังมากพอที่จะกำจัดเสือตัวนั้นได้ ซึ่งเขารู้ดีว่าเขายังทำไม่ได้ อีกวิธีหนึ่งขึ้นอยู่กับการทำลายสมาธิของเสือ เพราะสมาธิคือสิ่งที่คอยประคองให้วิชานี้ทำงานและแยกเสือออกเป็นสองร่างได้ ดังนั้นหากเขาสามารถหาวิธีทำให้มันเสียสมาธิได้ เขาก็จะทำสำเร็จ ในเสี้ยววินาทีที่เห็นเสือแยกตัวออก เพิร์ลตัดสินใจเลือกวิธีที่สองทันที ร่างของเขาพร่าเลือนขยับถอยหลัง ในขณะที่เสือตัวแรกพุ่งผ่านจุดที่เขายืนอยู่ไปเมื่อครู่ พร้อมกันนั้นเขาก็แทงหอกออกไปข้างหน้า การโจมตีอันทรงพลังเข้าถึงตัวเสือได้ก่อนที่มันจะหลบพ้น แสงสีทองหม่นปรากฏขึ้นรอบตัวเสืออีกครั้งเพื่อป้องกันการโจมตีของเพิร์ล แม้เสือตัวนี้จะแข็งแกร่งจนร่างกายไม่ถูกทำลายแม้จะโดนการโจมตีนั้นเข้าไป แต่เพิร์ลก็รู้อยู่แล้วว่าผลจะเป็นเช่นนี้ หอกของเขาเร่งพลังงานชนิดเดิมขึ้นมาอีกครั้ง พลังหมุนวนอยู่รอบปลายหอก ทุกครั้งที่เพิร์ลใช้เทคนิคนี้ เขาจะเข้าใกล้ความเข้าใจในระดับพื้นฐานของมันมากขึ้นอีกนิด เพื่อที่จะนำไปใช้ร่วมกับ ‘อาณาเขตกระบี่’ ของเขาได้ในอนาคต ทว่าระยะห่างระหว่าง ‘ปราณกระบี่’ กับ ‘อาณาเขตกระบี่’ นั้นยังห่างไกลนัก การจะค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ไปทีละนิดคงต้องใช้เวลาอีกนาน เพิร์ลหลบเสือตัวที่สองและโจมตีหยั่งเชิงเพื่อดูระดับพลัง จากที่เขาสัมผัสได้ เสือตัวนี้มีพลังพอๆ กับเขา นั่นหมายความว่าแม้โอกาสชนะด้วยวิธีแรกจะเป็นศูนย์ แต่วิธีที่สองดูจะเป็นไปได้มากกว่ามาก ถึงอย่างนั้น เพิร์ลก็ยังไม่อยากรีบเผด็จศึกในทันที ยิ่งเขาบีบให้สัตว์ร้ายตัวนี้ต้องแยกกายอยู่นานเท่าไหร่ มันยิ่งต้องสูญเสียพลังปราณและพลังจิตไปมากเท่านั้น การทำให้มันต้องแยกกายตลอดเวลานั้นส่งผลดีต่อเขาในระยะยาว และเท่าที่เขารู้ ทุกความได้เปรียบนั้นสำคัญ เพราะคู่ต่อสู้ของเขาไม่มีทางหยุดมือแน่ มันตั้งใจจะฆ่าเขา เพิร์ลไม่รู้ว่าเสือตัวนี้มีแผนจะฆ่าเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่รู้แน่ชัดคือมันมาที่นี่เพื่อชิงสายเลือดอันทรงพลังของเขา และวิธีที่ง่ายที่สุดในการพรากมันไปก็คือการฆ่าเขา หากเสือตัวนี้เป็นพวกยึดถือในความบริสุทธิ์ของสายเลือด มันย่อมเลือกที่จะฆ่าเขามากกว่าจะปล่อยไป เสือคำรามขณะต่อสู้ กรงเล็บขนาดมหึมาของมันฟาดลงมาทุกครั้งที่พุ่งเข้าจู่โจม มันโถมตัวเข้าหาเพิร์ลด้วยความต้องการจะสู้ในระยะประชิด และปักหลักอยู่ที่นั่นเกือบตลอดการต่อสู้ นั่นถือว่า... เข้าทาง เสือคิดว่าเขาไร้ความสามารถในการป้องกันตัว จึงทำให้มันเริ่มลดการป้องกันลง เมื่อเสือพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เพิร์ลก็ลงมือทันที ร่างของเขาหายวับไป โผล่มาข้างๆ ร่างแยกของเสือซึ่งตอบสนองต่อการปรากฏตัวกะทันหันของเพิร์ลได้ทันควัน ไม่ว่ามันจะคาดการณ์ไว้แล้วหรือแค่บังเอิญสังเกตเห็นก็ไม่สำคัญสำหรับเพิร์ล เพิร์ลยกหอกที่มีพลังงานหมุนวนเปล่งแสงขึ้นมาพร้อมโจมตี เมื่อเห็นเช่นนั้น เสือก็ใช้เทคนิคป้องกันตัวทันที ร่างของมันเรืองแสงสีทองหม่นออกมา ทว่าเพิร์ลกลับไม่ได้โจมตีด้วยอาวุธ เสียงลมหายใจระเบิดออกมาเป็นคำรามกึกก้องเมื่อเพิร์ลทุ่มพลังปราณทั้งหมดที่มีลงไปในการโจมตีครั้งเดียว เสียงคำรามของพยัคฆ์กวาดผ่านพื้นที่รอบข้างราวกับคลื่นกระแทกโดยมีเพิร์ลเป็นจุดศูนย์กลาง เช่นเดียวกับคลื่นกระแทก เสียงคำรามนั้นยิ่งห่างออกไปก็ยิ่งอ่อนกำลังลง ทว่า ณ จุดศูนย์กลาง ศัตรูของเขาไม่อาจต้านทานได้ ดวงตาของเสือเบิกกว้างก่อนจะเลื่อนหายเข้าไปในเปลือกตา ร่างทั้งร่างของมันแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองนุ่มนวล แสงนั้นพุ่งกลับไปหาเสืออีกตัวจนรวมกลับเป็นร่างเดียว แม้ในเสี้ยววินาทีนั้น เพิร์ลก็ไม่รีรอ ระยะห่างระหว่างเขากับเสือหดสั้นลงจนสัตว์ร้ายตกอยู่ในรัศมีของหอก และหอกของเขาก็เฝ้ารอเหยื่อมานานพอแล้ว เพิร์ลแทงหอกออกไปอย่างแม่นยำ เล็งไปที่ลำคอของเสือ พลังของหอกเจาะทะลุผ่านขนและพบกับผิวหนัง ก่อนจะฝังลึกเข้าไป ผิวหนังฉีกขาดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อ และในไม่ช้าสีแดงฉานก็เปรอะเปื้อนไปบนขนสีขาวของเสือ พยัคฆ์ขาวคำรามด้วยความเจ็บปวดหลังจากถูกโจมตีเข้าเนื้อเป็นครั้งแรก แต่เพิร์ลเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ร่างของเขาหายวับไปปรากฏตัวอีกตำแหน่งก่อนจะแทงลงบนแผ่นหลังของเสือ การโจมตีเข้าเป้าจนเลือดไหลอีกครั้ง เขาหายตัวไปอีกครั้งเพื่อโจมตีเป็นครั้งที่สาม แต่คราวนี้เสือใช้เทคนิคป้องกันตัวได้ทัน ทำให้การโจมตีของเพิร์ลหยุดชะงัก เพิร์ลกระเด็นถอยหลังลงจอดบนพื้นดินอย่างนุ่มนวลขณะจ้องมองเสือที่มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวราวกับเทพเจ้า บาดแผลที่เขาทำได้นั้นตื้นเขิน เพียงแค่ลึกพอจะทำให้เลือดไหลออกมาเท่านั้น แผลนั้นเลือดไหลอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะสมานตัวด้วยพลังของมันเอง มันตื้นเขินเพียงเท่านั้น “เจ้า!” มันคำราม “เจ้าคิดว่าแผลเพียงเล็กน้อยพวกนี้จะเอาชนะข้าได้งั้นรึ?” “ถ้าโจมตีถูกจุด ก็มากพอจะฆ่าเจ้าได้” เพิร์ลกล่าวพร้อมเตรียมหอกอีกครั้ง “ถ้าไม่ถูกจุด งั้นข้าก็แค่ต้องทำแผลพวกนี้ให้มากขึ้นอีกหน่อยก็เท่านั้น” แผลเดียวอาจไม่ได้เป็นภัยต่อชีวิตของเสือ แต่มันจะทำแผลตื้นๆ ให้มากขึ้นและทำให้เลือดไหลออกไปให้มากที่สุด ต่อให้เป็นช้างก็อาจตายด้วยน้ำมือของมดได้ และพยัคฆ์ขาวตัวนี้ก็ไม่ได้เหนือกว่าสิ่งใดเลย