ตอนที่ 3128: การกดทับ เพิร์ลแทงหอกออกไป เขาไม่มีความตั้งใจที่จะยืดเยื้อการต่อสู้นี้อีกต่อไป เพราะอาจเปิดโอกาสให้พยัคฆ์ขาวได้ฟื้นตัว ดังนั้นเขาจึงบีบอัดพื้นที่ตรงหน้าจนพยัคฆ์ขาวเข้ามาอยู่ในระยะประชิดแล้วแทงหอกออกไปทันที ปลายหอกปะทะเข้ากับพื้นผิวที่แข็งแกร่ง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นปกคลุมบริเวณหน้าผากของพยัคฆ์ มันป้องกันได้ทันเวลา เพิร์ลวาร์ปหายตัวไปและปรากฏขึ้นที่จุดอื่น เขาตวัดหอกโจมตีอีกครั้ง คราวนี้หอกเข้าเป้าที่แผ่นหลังของพยัคฆ์ ขนของมันถูกฉีกขาดและมีเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลตื้นๆ นั้น พยัคฆ์คำราม "ไอ้ขี้ขลาด! หยุดวิ่งพล่านเสียที" คำพูดเหล่านั้นไม่มีผลกับเพิร์ล เพิร์ลเคลื่อนไหวไปรอบๆ โจมตีพยัคฆ์จากทุกทิศทาง เขาใช้ทักษะการโจมตีอย่างต่อเนื่องถี่รัวจนพยัคฆ์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ทักษะป้องกันตลอดเวลา พยัคฆ์พยายามวิ่งไล่กวดเพื่อดักทางเพิร์ล แต่มันทำไม่ได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีสายเลือดมังกร แต่เขาก็มีความพลิ้วไหวไม่ต่างจากมังกรคราม บาดแผลเริ่มปรากฏขึ้นบนร่างของพยัคฆ์ แม้ในตอนแรกมันจะสามารถรักษาตัวเองได้อย่างคงที่ แต่ทว่าความเร็วในการรักษากลับช้าลงเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป บาดแผลทุกจุดล้วนต้องใช้พลังปราณในการเยียวยา และยิ่งรักษามากเท่าไหร่ พลังปราณของมันก็ยิ่งหมดไปเร็วเท่านั้น เมื่อพยัคฆ์มีบาดแผลพร้อมกันถึงเจ็ดจุด มันก็ตัดสินใจทำบางอย่างที่ต่างออกไป เพิร์ลพุ่งเข้าจู่โจมอีกครั้งจนเกิดบาดแผลที่แปดบนร่างของมัน แต่เมื่อเขาพยายามจะวาร์ปหนี เขากลับพบว่ามันทำได้ยากลำบาก ราวกับว่ามีบางอย่างกดทับเต๋าแห่งการวาร์ปของเขาเอาไว้ เขาตกใจไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จึงพลาดจังหวะที่พยัคฆ์พุ่งตัวเข้าใส่ เพิร์ลทำได้เพียงยกแขนขึ้นไขว้กันในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เพื่อลดทอนแรงปะทะจากกรงเล็บที่มุ่งตรงมายังหน้าอกของเขา ความเจ็บปวดจากการโจมตีนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความสับสนที่อัดแน่นอยู่ในใจของเพิร์ล เกี่ยวกับการที่เขาไม่สามารถวาร์ปได้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มันคือค่ายกลอย่างนั้นหรือ? หรือเป็นอาวุธวิเศษ? พยัคฆ์ขาวหยุดเขาจากการวาร์ปได้อย่างไร? เพิร์ลมองไม่เห็นสิ่งของใดๆ เลย ซึ่งยิ่งเพิ่มความสับสนให้เขามากขึ้น หรือว่ามันใช้วิธีอื่น? หรือมีคนอื่นเข้ามาในสมรภูมินี้โดยที่เขาไม่รู้? หรือว่าเขาพลาดอะไรบางอย่างไป? เพียงพอที่จะกล่าวได้ว่าเขารู้สึกมึนงงกับการกดทับนี้ เพิร์ลจับตาดูพยัคฆ์ขาวอย่างใกล้ชิดเพื่อให้มั่นใจว่าเขาสามารถป้องกันการโจมตีครั้งต่อไปได้ โชคดีที่แม้การโจมตีนั้นจะสร้างความเจ็บปวดอย่างมาก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บจนเป็นอุปสรรคต่อการต่อสู้ ในขณะที่จับจ้องไปยังสัตว์ร้าย เพิร์ลพยายามวาร์ปอีกครั้งและพบว่าแรงกดทับนั้นยังคงอยู่ คราวนี้เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดทับนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น และตระหนักได้ว่าแรงกดทับนี้ไม่ได้แข็งแกร่งถึงขนาดนั้น มันอยู่ในระดับที่พอใช้ได้ แต่ถ้าเขาต้องการจริงๆ เขาสามารถทำลายแรงกดทับนั้นได้ด้วยความพยายามที่ไม่มากนัก เขามองไปยังพยัคฆ์อีกครั้งพลางสังเกตเห็นบางอย่าง ดวงตาของมันหรี่ลง สายตาจดจ่อแน่วแน่แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเลื่อนลอย มันมองมาที่เขาโดยตรง แต่ดูเหมือนว่าสายตานั้นกำลังมองทะลุผ่านตัวเขาไป ‘อ๋อ!’ เพิร์ลคิดเมื่อเขาสามารถเข้าใจได้ในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น ‘เจตจำนง’ มันเป็นสิ่งที่พี่ชายของเขาพูดถึงอยู่บ่อยครั้งสมัยที่อยู่ในขุมนรก มันคือสิ่งเดียวกับที่ช่วยให้เขาสามารถบิดเบือนพื้นที่ได้โดยไม่จำเป็นต้องเรียนรู้เต๋า แม้แต่หนวดเคราก็ยังพูดถึงมันอยู่เป็นครั้งคราว พร้อมกับคำชมเชยถึงพลังที่ช่วยให้กระบวนทัพต่างๆ ทำงานได้หลากหลายรูปแบบ ชายชราที่อเล็กซ์พามาจากขุมนรกเป็นผู้สอนสิ่งเหล่านั้นให้กับเขา ‘เจตจำนง...’ เพิร์ลคิด ‘มันควรจะเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ง่ายขึ้นเมื่อได้เรียนรู้ แต่หากปราศจากความเข้าใจ ประสิทธิภาพในการประยุกต์ใช้ก็จะอ่อนแออย่างยิ่ง’ เมื่อเป็นเช่นนั้น พยัคฆ์ย่อมไม่สามารถมีเจตจำนงที่แข็งแกร่งขนาดที่กำลังแสดงออกมานี้ได้ เพราะการวาร์ปเป็นพลังที่เหนือชั้นเกินกว่าระดับของมันมาก ‘มีเหตุผลเดียวเท่านั้นที่มันทำแบบนี้กับข้าได้’ เพิร์ลคิด ‘มันฝึกฝนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ’ สัตว์ร้ายตรงหน้าเขาฝึกฝนมาเพื่อสกัดกั้นไม่ให้ใครวาร์ปไปมาได้โดยเฉพาะ ‘พวกมันรู้หรือว่าข้ามีเต๋าแห่งการวาร์ป?’ เพิร์ลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้ง ‘เป็นไปไม่ได้ พวกมันอาจจะคิดว่าข้าสามารถวาร์ปได้เพราะสายเลือดมังกรคราม พวกมันเตรียมตัวมารับมือเรื่องนี้’ นั่นเป็นเหตุผลที่ฟังดูเข้าท่าสำหรับเพิร์ล พยัคฆ์ขาวน่าจะมีบันทึกเกี่ยวกับวิธีการต่อสู้กับมังกรคราม และการเรียนรู้วิธีสกัดกั้นไม่ให้พวกมันวาร์ปไปมาคือหนึ่งในวิธีการรับมือนั่นเอง ‘ถ้ามันรู้อยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ใช้ตั้งแต่แรก?’ เพิร์ลคิด ซึ่งคำตอบก็ตามมาพร้อมกับคำถามนั้นทันที ‘เพราะมันใช้พลังงานมากเกินไป มันคงไม่สามารถคงสภาพนี้ไว้ได้นานนัก’ คำถามอีกข้อตามมา พร้อมกับคำตอบอีกเช่นกัน ‘แล้วทำไมมันถึงไม่ใช้เวลาช่วงนี้โจมตีข้า?’ เพิร์ลคิด ก่อนจะตระหนักได้ว่าพยัคฆ์ได้รักษาบาดแผลทั้งแปดจุดที่เขาฝากไว้จนหายดีแล้ว ทันทีที่บาดแผลหายสนิท พยัคฆ์ก็พุ่งเข้าใส่ ไม่เหมือนกับคราวที่แล้ว เพิร์ลเตรียมตัวรับมือกับการโจมตีไว้พร้อม เขาบล็อกการจู่โจมและสวนกลับในเวลาเดียวกัน ในการปะทะตรงๆ เขาอาจจะเสียเปรียบเล็กน้อย แต่ฝ่ายที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบจริงๆ เมื่อเวลาผ่านไปกลับเป็นศัตรูของเขา การคงสภาพเจตจำนงเช่นนั้นกำลังกัดกินจิตใจของมันในระดับที่เพิร์ลไม่อาจจินตนาการได้ในตอนนั้น เพิร์ลก็ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น เขาพยายามใช้เต๋าแห่งการวาร์ปอย่างต่อเนื่องเพื่อกดดันเจตจำนงของพยัคฆ์ให้หนักหนายิ่งขึ้น ต่างจากเพิร์ลที่เต๋าของเขาได้รับการสนับสนุนจากสวรรค์ พยัคฆ์ตัวนั้นกลับต้องใช้เจตจำนงด้วยกำลังของตัวเองเพียงลำพัง ดังนั้น จึงไม่นานนักที่มันเริ่มอ่อนแรงลง เจตจำนงของมันค่อยๆ สลายไปเมื่อการต่อสู้ยืดเยื้อ พยัคฆ์เข้าใจแล้วว่ามันไม่อาจเอาชนะได้ แม้ทิฐิในใจจะร้องตะโกนคัดค้าน แต่สุดท้ายมันก็ต้องหนี ในเสี้ยววินาทีที่จิตใจของมันวอกแวก เพิร์ลก็สังเกตเห็นจุดอ่อนและฉวยโอกาสนั้นทันที เขาทำลายแรงกดทับแล้ววาร์ปมาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของพยัคฆ์ ซึ่งในตอนนั้นจิตใจของมันกำลังแตกสลายจากความเจ็บปวดและเขาก็ซ้ำเติมเปลวเพลิงนั้นให้ลุกโชนยิ่งขึ้น เขาใช้คำรามพยัคฆ์ขาวใส่ทันที