บทที่ 207: พิษสุริยันสีชาด เมื่อเห็นความตื่นตระหนกของลูกชาย ธอร์นก็ตระหนักได้ว่าเขาปกป้องเด็กคนนี้จากความโหดร้ายของโลกแห่งความจริงมากเกินไป เขาปล่อยให้โคราชเชื่อมาตลอดว่าอิทธิพลของพวกเขานั้นไร้ผู้ต่อต้าน ธอร์นถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น สายตาของเขาสอดส่ายไปที่ประตูราวกับคาดหวังว่าร่างจำลองของพยัคฆ์สาวจะพุ่งทะลุไม้เข้ามา ถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงเกี่ยวกับกลไกภายในของเผ่าให้ลูกชายรับรู้เสียที ก่อนที่ความเย่อหยิ่งของเด็กหนุ่มจะนำพาความพินาศมาสู่ทั้งคู่ "อย่าได้ประมาทนางแม้เพียงเสี้ยววินาที" ธอร์นเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "นางอันตรายยิ่งกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้ นางมีจิตใจที่แหลมคมดุจใบมีดหยัก และมีหัวใจที่เย็นเฉียบราวกับหินที่กลายเป็นฟอสซิล" ธอร์นหยุดชะงัก เงาแห่งความกังวลใจอย่างแท้จริงพาดผ่านใบหน้าที่กร้านโลกของเขา ขณะที่เขาย้อนนึกถึงความทรงจำที่เขาต้องการจะฝังกลบให้ลึกที่สุด "เมื่อหัวหน้าเผ่าคนก่อน... พ่อของนาง... จากไปอย่างกะทันหัน เส้นทางสืบทอดก็ชัดเจนมาก" ธอร์นกระซิบ สายตาเลื่อนลอย "วยอร์ พี่ชายของนาง คือทายาทที่ถูกเลือก เขาคือ 'บุตรแห่งทองคำ' ของชาววยนาร์ เป็นนักรบผู้เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งพายุคลั่งก่อนจะถึงฤดูหนาวที่ยี่สิบเสียด้วยซ้ำ เขาแข็งแกร่ง มีความสามารถ และมีองครักษ์คอยอารักขา พวกเราทุกคนเลือกเขา... และพร้อมที่จะก้มหัวให้เขา" ธอร์นหันกลับมาหาโคราช ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "แล้วเขาก็ตายอย่างกะทันหัน เป็น 'อุบัติเหตุระหว่างการล่า' ในส่วนลึกของออร์รัธ พวกเขาว่าไว้อย่างนั้น" เขาค่อยๆ ส่ายหัว "หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดและนองเลือดต่อเนื่องกัน ซึ่งไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงมันออกมาดังๆ อีกต่อไป" โคราชกลืนน้ำลายลงคอ มีดกระดูกในมือของเขารู้สึกเล็กลงไปถนัดตา "อุบัติเหตุที่แสนจะประจวบเหมาะสำหรับคู่แข่งที่เหลืออยู่ของนาง" ธอร์นกล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่อาบด้วยพิษ "โรคระบาดที่จู่ๆ ก็จ้องเล่นงานแต่พวกภักดีต่อระบอบเก่า หรือการปล่อยข่าวลือที่ทำให้สภาหันมาแตกคอกันเองจนไม่มีใครว่างพอจะสังเกตเห็นนางค่อยๆ รัดคอพวกเขาให้แน่นขึ้น" "ท่ามกลางความโกลาหลนั้น นางไม่ได้แค่รอดชีวิต... แต่นางผงาดขึ้นมา นางก้าวข้ามศพของทายาทที่ 'ชอบธรรม' เพื่อชิงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า และนางทำมันโดยไม่แม้แต่จะหยุดพักหรือทำเล็บหักแม้แต่น้อย ป่าไม่ได้เลือกนางหรอกนะโคราช แต่นางเอาป่าเป็นตัวประกันจนกว่ามันจะยอมมอบสิ่งที่นางต้องการให้" ธอร์นบีบข้อมือของโคราช นิ้วของเขาแข็งดั่งกรงเล็บเหล็ก "ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้ากำลังปั่นหัวนางได้ล่ะก็ เจ้าแพ้ตั้งแต่วันแรกแล้ว นางมีสัญชาตญาณของพยัคฆ์ขาวผู้ยิ่งใหญ่" แววตาของเขาฉายแววหวาดกลัวอย่างล้ำลึก "นางรู้ว่าพวกเราเป็นเพียงพวกแร้งคอยจิกกิน นางยอมให้เราอยู่ต่อเพราะนางเก็บเราไว้เป็นตัวสำรอง เผื่อในกรณีที่เผ่าของเราจวนเจียนจะถึงคราวล่มสลาย นางจะยังจำเป็นต้องใช้หอกของพวกซารุนเพื่อรับมือกับพวกมารอดเดอร์และเซริธ" เขาหยุดนิ่งแล้วเอ่ยต่อช้าๆ "แต่ทันทีที่นางรู้สึกว่าเจ้าเด็ก 'สุริยันสีขาว' นั่นแข็งแกร่งพอจะมาแทนที่พวกเรา นางจะลงมือทันที โดยปราศจากการเตือนล่วงหน้า และนางจะลบชื่อสายเลือดของพวกเราออกจากความทรงจำของผืนป่าจนสิ้นซาก" อากาศในห้องลับชั้นล่างดูหนาแน่นขึ้นในทุกคำที่ธอร์นเอ่ย การเปิดเผยเรื่องการก้าวขึ้นสู่อำนาจที่โชกเลือดของเวย์ลาร่าทำหน้าที่ดุจแรงโน้มถ่วงที่ดึงความเย่อหยิ่งและจองหองออกจากอกของโคราชไปจนหมดสิ้น เขามองพ่อของตน ดวงตาว่างเปล่าด้วยความหวาดกลัวที่เย็นเยียบและหนักอึ้ง มีดกระดูกในมือเขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงของเล่น เป็นงาช้างไร้ค่าเมื่อเทียบกับจิตใจที่เฉียบคมดุจใบมีดของหญิงสาวผู้กุมชะตาชีวิตของพวกเขาไว้ในฝ่ามือ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกชาย ธอร์นก็รู้สึกพอใจและกล่าวต่อ "นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเราถึงจะอยู่ภายใต้ร่มเงาของนางตลอดไปไม่ได้" น้ำเสียงของเขากลับมาเรียบเฉยและเจ้าเล่ห์อีกครั้ง "นางอันตรายเกินไปโคราช นางไม่ใช่ผู้นำที่เราจะควบคุมได้ และไม่ใช่แม่ที่เราจะเอาใจได้ แต่นางคือนักล่าที่ทำเครื่องหมายเราไว้เพื่อรอวันกำจัดทิ้ง นี่คือเหตุผลที่ชาวซารุนเป็นความหวังเดียวของเรา พวกเขาเป็นพวกเดียวที่มีกำลังมากพอจะทำลายอำนาจเหล็กที่นางยึดครองหัวใจพฤกษาไว้" ดวงตาของธอร์นเป็นประกายด้วยความโลภที่เร่าร้อน "เราต้องแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเรามีประโยชน์ เราคือกุญแจที่จะปลดล็อกประตูเมืองของพวกวยนาร์ เมื่อพวกเขาทำสำเร็จ เราจะไม่ใช่พวก 'แร้ง' ที่นางดูถูกอีกต่อไป เราจะได้รับเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ และหัวหน้าเผ่าซารุนก็สัญญาว่าทั้งเผ่านี้... ทั้งหัวใจพฤกษา หอคอย และผืนดินแห่งนี้... จะตกเป็นของเรา เราจะเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของออร์รัธ" เขาหยุดนิ่ง สายตามองลงไปยังโต๊ะหิน "แต่เจ้าเด็ก 'ผู้ศักดิ์สิทธิ์' นั่นคือกำแพงที่ขวางทางเรา มันเป็นความหวังที่เวย์ลาร่าสามารถใช้รวบรวมนักรบได้ ดังนั้น เราต้องทำให้มั่นใจว่าสัตว์อสูรที่มันค้นพบนั้นจะต้องเป็นตัวที่มันไม่มีทางเชื่องได้เด็ดขาด" ธอร์นหยิบขวดแก้วหินออบซิเดียนขนาดเล็กออกมา มันเย็นเฉียบเมื่อสัมผัส และภายในนั้นมีของเหลวสีม่วงอมดำเข้มข้นกำลังหมุนวนด้วยชีวิตที่เป็นจังหวะและไม่สงบนิ่ง มันดูราวกับพายุแห่งเงามืดบริสุทธิ์ที่ถูกกักขัง หิวโหยและน่าอึดอัด โคราชสะดุ้งเมื่อเพิ่งสังเกตเห็นขวดใบนั้น "นั่นมันอะไรกัน?" "นี่คือพิษสุริยันสีชาด มอบให้พ่อโดยมหาปุโรหิตแห่งซารุนเพื่อเป็นไม้ตายสุดท้าย" ธอร์นกล่าวขณะลูบขวดนั้นด้วยความเคารพราวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ "มันไม่ได้ฆ่าร่างกายหรอกลูกเอ๋ย มันซับซ้อนกว่านั้น มันทำลายการเชื่อมต่อ หากพิษนี้สัมผัสกับวิญญาณของอสูรในระหว่างช่วงเวลาแห่งการสยบ... พันธสัญญาจะกลายเป็นพิษ แทนที่จะเป็นการสยบ มันจะกลายเป็นความคลั่งเสียสติ" โคราชหายใจติดขัด "ความคลั่งเสียสติ? ต่อหน้าคนทั้งเผ่าเลยหรือ?" คำพูดนั้นดุจเสียงระฆังแห่งความตาย ความคลั่งเสียสติคือหายนะสูงสุดของเส้นทางโทเท็ม เป็นฝันร้ายที่ใช้ขู่พวกผู้เริ่มฝึกไม่ให้ทะเยอทะยานจนเกินตัว มันคือช่วงเวลาที่สัญชาตญาณดิบเถื่อนของสัตว์อสูรทำลายจิตใจของมนุษย์จนพินาศ เปลี่ยนนักรบให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดไร้สติที่ถูกความมืดกัดกิน ไม่มีทางรักษาให้หายได้... มีเพียงการประหารเพื่อเมตตาเท่านั้น "ถูกต้อง เจ้า 'สุริยันสีขาว' จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดไร้สติที่ถูกความมืดกัดกินต่อหน้าคนทั้งเผ่า" ธอร์นยิ้ม เป็นสีหน้าที่เย็นชาและดูแห้งแล้งไม่ถึงดวงตา "มันจะฉีกร่างเหล่านักบวชหญิง มันจะพยายามฆ่าหัวหน้าเผ่า ความหวังของผู้คนจะเปลี่ยนเป็นความสยดสยองที่กัดกินถึงกระดูก 'ผู้กอบกู้' ของพวกมันจะกลายเป็นคำสาปที่ต้องถูกกำจัด และเมื่อมันตาย อำนาจของเวย์ลาร่าก็จะถูกฝังไปพร้อมกับมัน" ธอร์นส่งขวดนั้นให้โคราช มือของลูกชายสั่นเทาขณะรับมันมา "มันหยิ่งยโส" ธอร์นคาดการณ์ น้ำเสียงแหบพร่าและมั่นใจ "อัจฉริยะทุกคนล้วนหยิ่งยโส มันปลุกแก่นพลังได้ในห้านาที มันคงคิดว่าป่านี้เป็นของมัน มันคงไม่สนพวกหมีหรือหมาป่าธรรมดา มันจะต้องพุ่งเป้าไปที่สัตว์อสูรระดับสูงสุดที่มันจะหาได้ ไม่ว่าจะเป็นแรปเตอร์ ผู้สะกดเงา... หรืออาจจะเป็นถึงสิงโตตะวัน และนั่นแหละ... คือที่ที่มันจะต้องตาย" สายตาของธอร์นตวัดไปที่ประตู "คืนนี้เจ้าจงเข้าไปในป่าศักดิ์สิทธิ์ พ่อจะจัดการทุกอย่าง... ล่อความสนใจพวกยามชั้นนอกและลดทอนพลังของอักขระตรวจจับ เจ้าจงเข้าไปที่นั่นแล้ววางยาพิษใส่พวกอสูรจำลองระดับสูงอย่างลับๆ ปล่อยให้พิษซึมลึกเข้าไปในแก่นพลังของพวกมัน พรุ่งนี้เมื่อมันเอื้อมมือไปคว้าชัยชนะ กับดักจะทำงานเอง แล้วปล่อยให้ผืนป่าจัดการส่วนที่เหลือไป" โคราชมองของเหลวสีดำนั้น ความอิจฉาในหัวใจของเขาได้ค้นพบอาวุธในที่สุด ปณิธานที่มืดมิดและโหดเหี้ยมก่อตัวขึ้นในจิตใจ "ผมจะทำมัน ผมจะทำให้มันร้องขอชีวิต พ่อ ผมจะทำให้พวกมันทุกคนเห็นว่า 'พระเจ้า' ของพวกมันแท้จริงแล้วเป็นตัวอะไรกันแน่" "อย่าทำให้พ่อผิดหวังล่ะ โคราช" ธอร์นกระซิบ ขณะที่เปลวเทียนสั่นไหวและดับลงในที่สุด ทิ้งให้ห้องจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่หนาแน่นและน่าอึดอัด