บทที่ 192: Gilbert Crystalis เป็นทวีปที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริง ถ้าจะเรียกมันว่าทวีปได้ด้วยซ้ำ มันกระจัดกระจายและยุ่งเหยิงเกินกว่าจะนับว่าเป็นสิ่งที่สมบูรณ์ได้ ถ้ามีสิ่งใดที่เป็นเอกลักษณ์ร่วมกันของเกาะเหล่านี้ ก็คงเป็นโซ่พวกนั้นเอง วัสดุเดียวกัน ลวดลายเดียวกันบนทุกเส้นที่เชื่อมเกาะเข้าหากัน และพวกเราก็ต้องไต่ไปตามมัน เอาละ ไม่ได้ขึ้นพร้อมกันทั้งหมด เราได้รับอนุญาตให้พักระหว่างการข้ามแต่ละครั้ง โดยใช้เวลาหลายวันบนเกาะก่อนจะออกเดินทางข้ามโซ่เส้นถัดไปไปยังแท่นหินและอารยธรรมอีกแห่ง การลงแต่ละครั้งเหมือนกันหมด การขึ้นแต่ละครั้งก็น่าหวาดเสียวพอๆ กัน หลังจากไต่ขึ้นไต่ลงอยู่นานสิบวัน ในที่สุดพวกเราก็มาถึง Wavegem อย่างน้อยคราวนี้ก็ไม่ต้องลงจากที่สูงอีกแล้ว Levi กับ Tristan เดินนำหน้า พาพวกเราไปตามถนนที่คดเคี้ยวของภูเขาลอยฟ้า จนในที่สุดก็เข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง ที่นั่นแสงสลัวและแทบไม่มีคน ฝุ่นละอองลอยผ่านลำแสงไม่กี่เส้นที่ส่องลอดหน้าต่างสกปรกเข้ามา และโต๊ะครึ่งหนึ่งก็ดูราวกับจะพังลงได้ทุกเมื่อถ้ามีคนวางเหยือกเบียร์ลงไป เจ้าของบาร์เป็นคนแปลกๆ นั่งอยู่บนสิ่งที่ควรจะเป็นเคาน์เตอร์บาร์ของเขา แล้วกำลังกีตาร์ไม้ มือของเขาไล่ไปบนสายอย่างเชื่องช้า บรรเลงเสียงที่ถ้าจะชมกันหน่อยก็คงเรียกได้ว่าเป็นดนตรี เอ๊ะ... นี่แปลกใหม่ดีแฮะ... พอพวกเราเดินเข้าไป Levi ก็ตรงไปหาชายคนนั้นทันที อีกฝ่ายหยุดเล่นในเสี้ยววินาทีที่เห็นเรา “Leevvy broo! เป็นไงบ้างวะ! สบายดีไหม!!” Levi เดินเข้าไปหาเขา แล้วทั้งคู่ก็จับมือกันแน่นเหมือนกำลังพยายามบดนิ้วอีกฝ่ายให้แหลก จากนั้นก็ผลัดกันทำสัญญาณมือเป็นชุดๆ ดูเหมือนเป็นพิธีประจำเก่าแก่ แล้วก็ผละมือออกจากกันพร้อมรอยยิ้มเหมือนกัน “ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะ Gilbert...” “นานจนคำนวณไม่ออกแล้ว” Gilbert วางกีตาร์ลงข้างตัว “ว่าแต่พวกแกไปทำอะไรกันมาวะ? ผลาญเงินเล่นงั้นเหรอ?” “ใช่” Levi กางมือออกอย่างองอาจ “แล้วฉันก็กำลังจะผลาญเงินก้อนใหม่ไปกับแกอีกก้อนหนึ่งด้วย” Gilbert หัวเราะหึในลำคอ พลางเอนตัวพิงอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ “อ้อ” รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น “ใช่ๆ เล่ามาสิ ว่าแกยอมจ่ายให้ฉันได้เท่าไ—” เขาหยุดกลางคัน ดวงตาเลื่อนผ่าน Levi ไปมอง Tristan ไม่สิ แค่นั้นไม่พอ เขากวาดตามองพวกเราทุกคน รอยยิ้มจางหายไป “พวกแก... มาถึงที่นี่ได้ยังไง? ผ่าน STC งั้นเหรอ?” รอยยิ้มตอบกลับของ Levi บอกทุกอย่างให้เขารู้ Gilbert ดูไม่จำเป็นต้องมีการยืนยันอะไรเพิ่มเติม สีหน้าของเขาเสียในทันที “อะไรนะ? ไม่! ไม่มีทาง! โคตรไม่มีทาง!” เขาชี้นิ้วไปทางประตู “ไสหัวออกจากที่ของฉันไป” Levi ส่ายหน้าอย่างไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด “Gilbert อย่าเป็นแบบนั้นสิ นี่เป็นเรื่องที่นายต้องการนะ” เขาผายมือไปรอบๆ ห้องว่างเปล่า “ดูโรงแรมของนายสิ ก็เพราะสภาพมันเป็นแบบนี้ไง ถึงไม่มีลูกค้าเข้ามาเลย” เขาเตะโต๊ะที่อยู่ใกล้ที่สุด มันโคลงเคลงอย่างน่าหวาดเสียว ขาสั้นกว่าขาอื่นอยู่หนึ่งขา แล้วทำหน้ารังเกียจอย่างกับอยู่ในละคร “ดูนี่สิ นี่มันอะไรกันแน่?” Gilbert หน้าบึ้งหนักกว่าเดิม “งั้นแกจะยอมจ่ายหนึ่งแสนซิลเวอร์แทเลนต์ไหมล่ะ?” Levi หันไปมองเขาด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “นายไม่เคยบอกฉันเลยว่านายเป็นนักต้มตุ๋นด้วย...” Gilbert ยิ้มอวดฟันอย่างน่าหงุดหงิด “เรียนมาจากคนเก่งๆ ทั้งนั้น” เขาเอียงคอมอง Levi อย่างพอใจชัดเจน “ดูเหมือนคราวนี้แกจะต้องการความช่วยเหลือจากฉันจริงๆ ฉันคงปล่อยโอกาสทองแบบที่เห็นอยู่ตรงหน้าไปไม่ได้หรอก” Levi เงียบไปครู่หนึ่ง ใช้นิ้วเกาคิ้วข้างแก้ม ดวงตาปิดลงราวกับกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง “งั้นคงเป็นความผิดของฉันเองที่เป็นครูดีเกินไปสินะ” เขาเหลือบกลับมามองพวกเรา แววตาแทบไม่ไหวติง “ขอโทษทุกคนด้วย” ฉันอยู่มานานพอจะรู้ทันน้ำเสียงจริงจังของ Levi นี่ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน เขาก้าวไปข้างหน้า ตอนนี้น้ำเสียงอ่อนโยนและห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด แล้ววางมือบนไหล่ของ Gilbert “จำตอนนั้นที่ Rostovia ได้ไหม... ตอนที่นายไม่เชื่อว่าตัวเองทำได้...?” Gilbert มองเขาด้วยสายตากึ่งระแวงกึ่งไม่เชื่อใจ เดาได้ว่าเขาคงเคยเจอ Levi ใช้ไม้ตายนี้มาแล้วหลายครั้งจนไม่หลงกลง่ายๆ “จะเข้าประเด็นอะไรของแกกันแน่?” Levi ถอนหายใจ สีหน้าของเขาทรุดลงกลายเป็นหม่นหมองและหนักอึ้งอย่างฉับพลัน “ก็แค่... Gill นายเป็นหนี้ฉันเรื่องนี้อยู่ ไม่ใช่เหรอ?” สีหน้าของ Gilbert แห้งสนิท “ฉันจะหยุดเป็นหนี้แกได้เมื่อไหร่กันวะ Leevy?” Levi ขมวดคิ้วและส่ายหน้า แสดงความเจ็บปวดอย่างบริสุทธิ์ใจเต็มรูปแบบ “อะไรนะ? ไม่มีทาง!” เขาล้วงถุงเหรียญออกมาใบหนึ่งแล้วกดมันใส่มือ Gilbert “นี่ก็แค่เพื่อนช่วยเหลือกันเฉยๆ!” Gilbert ชั่งน้ำหนักถุงโดยไม่มองมันสักนิด “ได้โปรด” Levi พูดต่อ “ช่วยพาพวกเราไปถึง Chainbreak ด้วยยานบินของนายที” Gilbert จ้องเขาอยู่นานมาก บางอย่างวูบไหวอยู่ลึกในดวงตา เป็นหนี้เก่า ความแค้นเก่า และประวัติศาสตร์ยาวนานแบบที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนที่รู้จักกันมานานเกินไป “เออ ก็ได้” เขาเก็บถุงเงินใส่ไป “แต่แกก็รู้ว่าเราไม่ได้บินกันได้ทุกเมื่อ การบินแถวนี้อันตราย และฉันไม่ยอมเสียเรือเหาะสุดรักของฉันเพราะคนอย่างแกหรอก” Levi ยิ้มอบอุ่น ราวกับว่า Gilbert เพิ่งตอบตกลงในทุกสิ่งที่เขาเคยต้องการ “งั้นฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมแล้วกัน” Gilbert ผายมือไปรอบๆ โรงแรมที่ชวนหดหู่ “หาที่พักกันไปก่อน อยู่กันให้สบาย คืนพรุ่งนี้เราออกเดินทาง” สีหน้าของ Levi ทรุดลงเป็นความอึดอัดจริงๆ เป็นครั้งแรก “เถอะน่า Gilbert คืนพรุ่งนี้มันช้าไปไหม?” “เธอกำลังซ่อมหลังจากบินเที่ยวล่าสุดอยู่ ถ้ายังฝืนบินต่ออีก เธออาจพังเป็นชิ้นๆ ได้เลย แล้วอาจถึงขั้นลงจอดไม่ปลอดภัยด้วยซ้ำ” Gilbert กอดอก “นั่นคือสิ่งที่แกต้องการเหรอ?” Levi คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยักไหล่ “อืม งั้นพรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้” เขาหันกลับไปหา Gilbert “แล้วห้องพักอยู่ไหนล่ะ?” Gilbert ถลึงตามองเขา พอ Levi เริ่มก้าวเข้าไป Gilbert ก็ยื่นมือมาคว้าแขนเขาไว้ “แกจะทำอะไร?” Levi กระพริบตา มึนงงเต็มหน้า “แล้วนายล่ะ จะทำอะไร? ควรเป็นฉันถามแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?” Gilbert แบมือออกในท่าทางเรียกเงิน “ไม่คิดจะจ่ายเหรอ? แกจะพักที่นี่ทั้งคืนเลยนะ” สีหน้าของ Levi เปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองแบบเปิดเผยทันที “Gilbert! นายมันหน้าด้านขนาดไหนกันเชียว?!” Gilbert สะพายกีตาร์ขึ้นบ่า “หน้าด้าน?” เขายกคิ้ว “แกจะมานอนโรงแรม แล้วไม่อยากจ่ายเงิน แล้วใครกันแน่ที่หน้าด้าน?” เขายื่นมือออกมา “คุณชายหนึ่งเหรียญเงินเดียว” Levi อ้าปากจะโต้ “Gilbert! เงินหนึ่งเหรียญสำหรับค้างคืนมันเป็นไปไม่ได้! ไม่ใช่กับที่แบบนี้...” เขาชะงักตัวเองทันที แต่ก็สายเกินไปแล้ว ตาของ Gilbert หรี่ลง “ที่แบบนี้? หมายความว่ายังไง ที่แบบนี้?” Levi หัวเราะเบาๆ พลางยกมือขึ้นในท่าปลอบ “เอาละๆ ฉันเข้าใจ ที่นี่ดีระดับท็อป คุ้มค่าทุกเหรียญ เงินที่ฉันให้นายไปจะช่วยเติมสินค้าเข้าร้านได้ โรงแรมของนายจะกลับมาคึกคักในไม่ช้า” เขาทำสีหน้าจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ “งั้นก็ช่วยลดราคาให้พวกเราหน่อยเถอะ” สายตาของ Gilbert เลื่อนไปข้าม Levi ไปยังที่ที่พวกเราที่เหลือยืนมองการแสดงของพวกเขาอยู่ ดวงตาเขาหยุดค้างอยู่ที่ผู้หญิงในกลุ่มของเรา “ก็ได้” รอยยิ้มช้าๆ ค่อยๆ คลืบคลานขึ้นบนใบหน้าเขา “ฉันจะลดราคาให้ผู้หญิงผมแดง คนสองคนนี้พักฟรี” รอยยิ้มของเขาคมกริบขึ้น “คนอื่นจ่ายหมด” Levi มองเขาด้วยความหงุดหงิดอย่างเปิดเผย