บทที่ 181: การเผชิญหน้าโดยไม่คาดคิด ฉันยังคงเดินต่อไปตามโถงทางเดิน สมองยังคงกัดกินกับอุปสรรคที่เพิ่งเจออยู่ในหัว ทุกๆ ไม่กี่ก้าว ความคิดก็วกกลับไปที่เดิมอีกครั้ง ทั้งปัญหา ทั้งความยุ่งยาก ทั้งสารพัดคำถามว่า “ถ้าเกิดว่า...” ฉันต้องการเคลียร์หัวตัวเอง ห้องน้ำกำลังเรียกหาอยู่ การอาบน้ำชำระร่างกายดีๆ น่าจะช่วยได้ ล้างความตึงเครียด รวมถึงทุกอย่างที่ค้างคาในใจออกไปด้วย ภายในห้องโดยสารเงียบลงไปแล้ว ทุกคนไม่ก็นอนหลับตายสนิทอยู่ในเตียง หรือไม่ก็ออกไปยืนบนดาดฟ้า มองดูดวงดาวลอยผ่านท้องฟ้าสีดำ มีเพียงเสียงฝีเท้าของฉันเท่านั้นที่ทำลายความเงียบ ขณะเดินผ่านโถงทางเดิน พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ใต้แรงน้ำหนักของฉัน อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้น ฉันเดินผ่านประตูบานหนึ่ง แล้วก็ชะงักค้างอยู่กลางก้าว ศีรษะเอียงไปทางด้านข้างเล็กน้อย หูตั้งใจฟังอย่างสุดความสามารถ การได้ยินที่เฉียบคมขึ้นจับบางอย่างลอดผ่านเนื้อไม้เข้ามาได้ มันเบาและอยู่ไกล แต่เมื่อจดจ่อแล้ว ก็ชัดเจนอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ เสียงคราง... ฉันถอยหลังไปสองสามก้าว แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ตอนแรกฉันนึกว่าตัวเองฟังผิดไป อาจเป็นเสียงไม้ลั่น หรือเสียงลมพัดลอดช่องว่างบางแห่งในตัวเรือ แต่ยิ่งตั้งใจฟังมากเท่าไร ทุกอย่างก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น นี่ไม่ใช่ภาพหลอนของฉัน มีเสียงครางดังออกมาจากหลังประตูบานนั้นจริงๆ เบาจนหูปกติอาจไม่ได้ยินเลย ถูกกลบด้วยเนื้อไม้และระยะทาง แต่สำหรับการได้ยินที่ถูกเสริมขึ้นมาแล้ว ไม่มีทางผิดแน่ ทั้งจังหวะ ทั้งระดับเสียง ทั้งเสียงหายใจที่สะดุดเบาๆ ระหว่างแต่ละช่วง และเสียงนั้น... ใบหน้าฉันบิดเบี้ยวทันทีที่นึกออกว่าเป็นใคร ’Nisha...?’ สิ่งแรกที่ฉันรู้สึกคือความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง มันแหลมคมและเกิดขึ้นทันที เหมือนมีใบมีดสอดเข้ามาระหว่างซี่โครงตอนที่เผลอไม่ทันระวัง แต่เกือบจะในเวลาเดียวกัน ฉันก็เรียกสติกลับมาได้ บังคับตัวเองให้หยุด แล้วคิดจริงๆ จังๆ ’เดี๋ยวก่อน’ ระหว่างฉันกับ Nisha มันไม่เคยมีอะไรที่ชัดเจนอยู่แล้ว เราเคยเอากัน เรื่องนั้นจริง แถมยังน่าจดจำและรุนแรงมากด้วย แต่เธอไม่เคยสัญญาอะไรกับฉัน ไม่เคยบอกว่าฉันเป็นของเธอ ไม่เคยขอให้ฉันเป็นอะไรสำหรับเธอ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่ในนั้นกับเธอเป็นใครตอนนี้ หรือพวกเขามีเรื่องราวอะไรร่วมกันมาก่อน อาจเป็นฉันเองก็ได้ที่บังเอิญเดินเข้ามาขัดจังหวะอะไรบางอย่างที่ดำเนินต่อเนื่องมานานก่อนที่ฉันจะโผล่มาเสียอีก ’หวังว่าฉันคงไม่ได้...’ ความคิดนั้นบิดตัวอย่างอึดอัดอยู่ในท้องขณะฉันถอยห่างจากประตู แล้วเดินต่อไปทางห้องน้ำ ’เดี๋ยวก่อน’ เท้าฉันช้าลงอีกครั้ง เมื่ออีกความจริงหนึ่งผุดขึ้นมา ’งั้นแปลว่าเธอนอกใจ? แล้วฉันเป็นคนช่วยให้เธอนอกใจงั้นเหรอ?’ ความคิดนั้นเกือบจะกลืนฉันลงไปทั้งตัวด้วยคลื่นความหวาดกลัวเย็นเยียบ ถ้าเธอมีผู้ชายอยู่แล้ว ถ้าสิ่งที่เราเคยทำในถ้ำนั่นคือการที่เธอแอบออกมานอกเขตของคนอื่น งั้นฉันก็คือผู้สมรู้ร่วมคิดโดยไม่รู้ตัว อาวุธที่เธอใช้เพื่อทำร้ายคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีอยู่จริง แต่แม้ความตื่นตระหนกจะพุ่งขึ้นมา สมองฉันก็ทำงานหนักเพื่อสร้างข้อแก้ตัวให้ตัวเอง ฉันไม่รู้อะไรเลย เธอไม่เคยแสดงให้เห็นว่ามีใครอีกคนอยู่ข้างนอกนั่น และท่าทีที่เธอมีต่อฉัน... เธอดูเหมือนต้องการมากกว่านั้นเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เหมือนเธอหิวกระหายและในที่สุดก็ได้กิน นั่นไม่ใช่ท่าทีของคนที่กำลังรู้สึกผิดเพราะทรยศคนรัก นั่นคือท่าทีของคนที่หิวโหยแล้วได้กินอิ่มสักที ฉันจะไม่เอาความผิดมาใส่ตัวเองเพื่อข้อมูลที่ฉันไม่เคยมี ’พอมาย้อนคิดดู... ท่าทีประหลาดๆ ของเธอที่มีต่อฉันก็พอจะเข้าใจได้แล้ว’ ฉันเคยสังเกตมาก่อน แต่จับต้นชนปลายไม่ได้ ว่าเวลาที่ Nisha มองฉัน บางครั้งเธอดูเหมือนจะยื่นมือออกมา แต่สุดท้ายก็ดึงกลับในวินาทีสุดท้าย บางทีเธอก็ดูห่างเหิน บางทีก็เอนเข้ามาใกล้เย็นชาอยู่บนผิว แต่มีความร้อนสั่นไหวอยู่ข้างใน ถ้าคุณรู้ว่าจะมองตรงไหนก็จะเห็นมัน ตอนนั้นฉันปัดมันทิ้งว่าเป็นนิสัยของเธอ บางทีนี่อาจเป็นตัวตนของเธอเวลาที่ไม่ได้กำลังช่วยคนแปลกหน้าหลบหนีออกจากอาณาจักร คนบางคนก็ซับซ้อนแบบนั้น กำแพงสูง ประตูล็อกแน่น แต่ก็ยังคอยมองอยู่หลังม่านเสมอ แต่พอมีข้อมูลชิ้นใหม่นี้ พฤติกรรมทั้งหมดก็เปลี่ยนรูปร่างไปทันที ’แล้วถ้าฉันทำลายความสัมพันธ์ของเธอล่ะ?’ เป็นความกลัวที่มีเหตุผล เพราะว่า - และนี่ไม่ใช่การคุยโม้ แต่เป็นการประเมินตามความจริง - ฉันรู้ดีว่า Nisha ครางยังไงในถ้ำนั่น ผนังเป็นแค่หินแข็ง แต่เธอก็เกือบจะทำให้มันพังลงมาด้วยเสียงที่เธอเปล่งออกมา เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วหิน เติมเต็มทุกตารางนิ้วในพื้นที่นั้น ไม่มีทางที่ประตูเหล็กบางๆ บานหนึ่งจะขังเสียงแบบนั้นไว้ได้ ถ้ามีใครสักคนกำลังฟังอยู่ ให้ตายเถอะ แล้วห้องนั่นยังไม่ถล่มจากแรงที่เธอชกทะลุหินแข็งด้วยมือเปล่าได้ยังไงกัน? มันไม่มีอะไรให้หลีกเลี่ยงความจริงได้อีกแล้ว สิ่งที่ฉันมอบให้เธอไปคงเป็นของใหม่ เป็นอะไรบางอย่างที่ให้ความรู้สึกต่างจากที่เธอเคยคุ้นชิน และตอนนี้พอจะต้องกลับไปหาแบบเดิม... นั่นคงให้ความรู้สึกเหมือนถูกลงโทษ ’ไม่แปลกเลยที่เธอดูห่อเหี่ยวขนาดนั้น...’ ฉันส่ายหน้าแทนเธอ ขณะผลักประตูห้องน้ำเข้าไป ความคิดนั้นยังคงตามติดอยู่แม้ในตอนที่ฉันถอดเสื้อผ้าออก แล้วค่อยๆ ลดตัวลงไปในอ่างไม้ทรงกลม น้ำอุ่นโอบรัดร่างกายไว้ ความร้อนซึมลึกเข้าไปในกล้ามเนื้อที่อ่อนล้า แต่สมองของฉันกลับไม่ยอมสงบลง ’แล้วใครกันที่กำลังเอาเธออยู่?’ คำถามนั้นกัดกินอยู่ในหัว ไม่ยอมปล่อย Tristan? Derry? Levi? ฉันไล่เรียงสมาชิกบนเรือในหัว พยายามจับคู่ว่า Nisha ใกล้ชิดกับใครที่สุด คำนวณจากระยะใกล้ไกล ประวัติเดิม เคมีระหว่างกัน คำตอบที่ชัดที่สุดคือ Levi - พวกเขามีเรื่องราวร่วมกัน ความคุ้นเคย และความสบายใจแบบที่เกิดจากการรู้จักกันมานาน แต่พอพยายามจินตนาการ Levi กับ Nisha อยู่ด้วยกัน... มันกลับไม่เข้ากันเลย ภาพนั้นไม่ยอมก่อตัวขึ้นในหัว เหมือนจิ๊กซอว์สองชิ้นที่ควรจะต่อกันได้ แต่ยังไงก็ไม่ยอมล็อกเข้าที่สักที ’พวกเขาไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันนี่’ ก็ยังไม่เวิร์กอยู่ดี ’งั้นอาจจะ Derry? Tristan?’ ฉันพอจะนึกภาพ Tristan เป็นฝ่ายเดินหน้าได้ - เขามีออร่าพวกนั้น มีความมั่นใจแบบคนที่พร้อมจะลองเสี่ยงโดยไม่ลังเล แต่เขาอยู่ใน Athermere มาระยะหนึ่งแล้ว พวกเขาเป็นคู่นอนแบบสบายๆ ที่เจอกันเมื่อมีโอกาสงั้นเหรอ? แล้ว Derry... ถ้าเป็น Derry ที่อยู่กับเธอในนั้น ห้องทั้งห้องคงสั่นสะเทือนไปแล้วไม่ใช่หรือ? เสียงของ Nisha คงดังมากกว่านี้อีกเยอะ ถ้าเทียบกับที่ฉันได้ยินลอดผ่านประตูนั้น ’อย่าตัดสินหนังสือจากปก Derry อาจจะมีของเล็กนิดเดียวก็ได้’ อย่างฉันเป็นตัวอย่าง รูปร่างไม่ใหญ่ ดูไม่มีพิษสง แต่ลึกๆ แล้วก็เด็ดขาดในจุดที่สำคัญ ใครจะมองฉันแล้วเดาได้จริงๆ ว่าฉันมีของขนาดไหน? ไม่กี่คนหรอก สายตาฉันเลื่อนลงไปใต้น้ำ ไปยังจุดที่ของฉันพักอยู่ใต้ผิวน้ำ ความคิดนั้นทำให้ฉันยิ้มมุมปาก แล้วฉันก็เห็นระลอกคลื่น มีอะไรบางอย่างในน้ำ อะไรที่ไม่ใช่ฉัน ฉันร้องลั่น มือทั้งสองตบผิวน้ำพลางถอยกรูดกลับเข้าท่าเตรียมสู้ หมัดยกขึ้นพร้อมจะกระแทกใส่อะไรก็ตามที่โผล่ขึ้นมาจากข้างล่างนั้น- ร่างหนึ่งลอยขึ้นมาจากน้ำ ผมสีแดงโผล่พ้นขึ้นมาก่อน เปียกชุ่มและแนบติดกับใบหน้าที่ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อระดับน้ำลดลงมาถึงช่วงไหล่ เส้นผมชื้นๆ เกาะติดผิวเหมือนสาหร่ายทะเล ปิดบังลักษณะใบหน้าไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย ตาฉันเบิกกว้าง ’Kassie?!’ คิ้วเธอขมวดเป็นรอยเล็กน้อย เหมือนคนที่มีเหตุผลจะงงอยู่ตรงนี้มากกว่าฉันเสียอีก “นายกำลังทำอะไร?” ฉันสวนกลับทันที ทั้งที่ยังอยู่ในท่าต่อสู้ครึ่งๆ กลางๆ “ฉันน่าจะถามเธอเหมือนกัน! เธอกำลังทำอะไรอยู่? ฉันแน่ใจมากว่าไม่เห็นใครอยู่ตรงนี้ตอนเข้ามา!” ’หรือว่าฉันจะมัวแต่คิดมากจนมองข้ามเธอไปทั้งคน?’ เธอขมวดคิ้วลึกขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชา “แล้วนายยังอยู่ตรงนี้ทำไม?” ฉันเริ่มขยับตามสัญชาตญาณที่บอกให้รีบออกไป ให้พื้นที่เธอ ทำตัวเหมือนคนมีเหตุผลที่บังเอิญเดินเข้ามาเห็นคนอื่น... แต่แล้วอีกความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ’Kassie อยู่ในน้ำกับฉัน งั้นโอกาสแบบนี้จะมีอีกเมื่อไหร่กัน?’ เธอคงเห็นการเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าฉัน เห็นความมั่นใจที่ค่อยๆ กลับเข้ามาในแววตาแน่ๆ เพราะน้ำเสียงของเธอแข็งขึ้นในทันที “ถ้านายยังไม่ออกไปอีกแม้แต่เสี้ยววินาที ฉันจะเตะนายออกไปจากที่นี่ แล้วอาจจะทำลายอ่างไม้นี่ทิ้งไปด้วย นายต้องการแบบนั้นไหม?” “เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว” ฉันยกมือขึ้นยอมแพ้ก่อนที่เธอจะขยับ “ฟังฉันก่อน แค่ฟังนะ โอเคไหม?” Kassie ไม่ตอบ เธอแค่จ้องฉันด้วยสีหน้าบึ้งตึงมืดครึ้ม ที่บอกชัดว่าถ้าฉันพูดอะไรผิด เธอพร้อมจะใช้ความรุนแรงทันที เมื่อเธอยังไม่โจมตี ฉันก็ถือว่านั่นเป็นสิทธิ์ให้พูด “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเลย” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งและยกมือให้เห็นชัด “ฉันแค่อยากอยู่ที่นี่ อาบน้ำ กับเธอ” สีหน้าขมวดของเธอเข้มขึ้นอีก ความระแวงฝังแน่นอยู่ในทุกเส้นบนใบหน้า “เราสองคนรู้ดีว่านายแตะต้องแล้วมันน่ารังเกียจ” เธอพูด “และฉันก็อ่อนแอต่อมัน นายจะ—” “ฉันจะไม่แตะเธอ” ฉันตัดบทพลางสบตาเธอตรงๆ “ฉันสัญญา” ฉันปล่อยให้คำพูดนั้นค้างอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง มองเธอ แล้วจึงพูดต่อ “ฉันแค่อยากอยู่ที่นี่ เธอก็อยู่ตรงนั้น เราใช้เวลาด้วยกัน รับความอุ่นจากน้ำ เธอไม่จำเป็นต้องแตะฉันด้วยซ้ำ แค่น้ำระหว่างเราก็พอแล้ว” ทุกคำที่พูดออกไป ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ ใช่ ฉันเอากันมาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา และใช่ ถ้า Kassie อยู่ๆ อยากจะถ่างขาเชิญฉันเข้าไป ฉันก็พร้อมจะจัดการต่อจนกว่าเธอจะสลบไปอีกรอบ สวิตช์นั่นมันไม่เคยปิดจริงๆ หรอก แต่ฉันก็พอใจเหมือนกัน พอใจจริงๆ กับสถานการณ์ตรงหน้านี้ ถ้าฉันได้นั่งอยู่ตรงนี้ แบ่งปันพื้นที่นี้กับเธอ จะคุยกันหรือไม่คุยกันก็ตาม ฉันก็จะไม่ทำลายมันด้วยการเร่งหาสิ่งที่มากกว่านี้ Kassie จ้องฉันอยู่นานมาก สีหน้าของเธออ่านไม่ออก หยดน้ำไหลจากปลายผมลงไปในอ่างด้านล่าง จากนั้น โดยไม่พูดอะไร เธอก็หันหลังให้ฉัน ใช่!!