Chapter 170: กลอุบายในการต่อสู้ ครั้งนี้ไม่ใช่การดิ่งพุ่ง ฉันเข้าประชิดเธอแบบไหล่ชนไหล่แล้วเหวี่ยงมือพุ่งออกไป หมัดแย็บแรกเธอเพียงเอียงศีรษะ หมัดแย็บที่สองเธอเอียงไปอีกด้าน เธอชักมือถอยแล้วพุ่งเข้ามาด้วยหมัดอัปเปอร์คัต ซึ่งฉันหลบฉิวไปได้ในวินาทีสุดท้าย ทว่ามันก็ยังปาดโดนขากรรไกรฉันจนผิวหนังแตกเป็นแผลตื้นๆ ฉันเซถอยหลัง หันตัวแล้วพุ่งชนเธอด้วยไหล่ แต่เธอกลับรับไว้ด้วยสองมือ ทำให้แรงปะทะถูกทอนลงไปพอสมควร ฉันฟาดมือออกไปปัดมือเธอ แล้วถีบเข้าที่ใบหน้า เธอบล็อกไว้ ฉันทะยานขึ้นกลางอากาศแล้วเตะต่อเนื่องสองครั้ง ขาซ้ายตามด้วยขาขวา การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วมาก ทั้งที่น้ำหนักพวกนั้นกำลังกดถ่วงร่างเธออยู่ เธอเหวี่ยงขาตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว น่าประหลาดใจที่เพียงท่วงท่าธรรมดาก็ทำให้ขาเธอเคลื่อนไปได้อย่างอิสระ เนื้อผ้ารัดแน่นไปตามสัดส่วนของเธอ มันเกือบทำให้ฉันติดกับ แต่ฉันชะงักตัวทันแล้วกลิ้งหลบออกจากตำแหน่งเดิม รับรู้ได้ถึงลมจากขาเธอที่เฉียดผ่านใบหน้าฉันไป ‘บ้าเอ๊ย... ขอให้เธออย่าทำหน้าหล่อๆ ของฉันเสียโฉมเลยนะ’ ไม่รู้ทำไม Maggie ถึงจ้องเล่นงานที่ใบหน้าฉัน ‘ในเมื่อเธออยากได้หน้าฉันนัก ก็เอาไปเลยสิ!’ ฉันพุ่งเข้าไปในแนวการโจมตีของเธอด้วยความประมาท ชั่วขณะหนึ่งเธอชะงักไป ฉันเห็นแววตกใจวูบขึ้นในดวงตาเธอ และการชะงักนั้นก็ช่วยฉันได้ไม่น้อย ฉันเงยหน้าถอยไปเร็วๆ แล้วเหวี่ยงหัวเข้าหาเธอ จะว่าไปฉันก็มั่นใจกับท่าโขกหัวของตัวเองอยู่ไม่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกก็คือ ศีรษะของฉันกลับกระแทกเข้ากับบางอย่างที่แน่นอนว่าไม่ใช่ใบหน้าเธอ เข่าของเธอบี้อัดเข้าที่หน้าฉัน เลือดกระเด็นออกจากปากกับจมูก เธอคว้าคอเสื้อฉันไว้แล้วระดมหมัดซัดตรงเข้าหน้าฉันหลายครั้งโดยไม่รอเสี้ยววินาที จากนั้นเธอก็ปล่อยมือจากฉัน ปล่อยให้ฉันเซถอยหลัง แล้วเธอบิดตัวกลางอากาศ ปิดบัญชีฉันด้วยท่าเตะหมุนกลับหลัง ส่งฉันล้มกระแทกลงบนดาดฟ้า จนชั่วครู่ฉันแทบลุกไม่ขึ้น ภาพตรงหน้าพร่าเลือนขณะฉันนอนแผ่บนดาดฟ้า และอดไม่ได้ที่จะคิดว่ามันพลาดตรงไหนกันแน่ การโขกหัวนั่นควรจะโดนสิ ฉันกะจังหวะไว้เป๊ะตามการเคลื่อนไหวของเธอตลอดมาแล้วนี่ ‘เดี๋ยวก่อน...’ ดวงตาฉันไม่ได้เบิกกว้างเพราะบวมปิดไปเสียแล้ว แต่มีบางอย่างก่อตัวขึ้นในหัวของฉัน หรือว่า Magdalene กำลังหลอกฉันด้วยความเร็วของเธอ? ถ้าอย่างนั้นก็ทำได้ไม่ยากเลย ท้ายที่สุดแล้วเธอก็แค่เร่งความเร็วขึ้นในวินาทีสุดท้าย แล้วอัดเข่าใส่หน้าฉันตอนที่ฉันคิดว่าพบช่องว่างของเธอแล้ว นั่นหมายความว่า เธอจงใจล่อฉันให้เดินตาม เพื่อย้อนเอาช่องว่างที่ฉันหาเจอมาเล่นงานฉันกลับ ‘รับทราบ’ นี่เป็นอีกหนึ่งกลยุทธ์ที่ฉันได้เรียนรู้ ความเจ้าเล่ห์ในการต่อสู้ การไม่เปิดไพ่ทั้งหมดของตัวเอง โดยเฉพาะตอนที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง แต่สิ่งที่ทำให้กลอุบายแบบนี้ของ Pyre Saint น่ากลัวขึ้นไปอีกก็คือ เวลาเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ เราจะซ่อนความสามารถของตัวเองได้จริงหรือ? ‘ถ้าอยากรู้ ฉันคงต้องดูว่า Maggie สู้ได้ดีแค่ไหนในสนามรบมากกว่านี้’ จากช่วงเวลาสั้นๆ ที่ฉันเคยเห็นพวกเธอสู้กัน Kassie เป็นพวกแนวหน้าตัวจริง เธอพุ่งเข้าหาศัตรูด้วยพลัง แล้วบดขยี้อีกฝ่ายด้วยกำลังดิบ ส่วน Magdalene เป็นจอมเวทที่ซ่อนตัวอยู่หลังอานุภาพของเปลวไฟ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่ใช่นักสู้ระยะประชิดที่โหดเหี้ยม เพราะถึงอย่างนั้นเธอก็เพิ่งแสดงให้เห็นไปแล้ว อย่างไรก็ดี ฉันก็ยังอยากเชื่อว่าเธอเป็นนักสู้ประเภทที่ชอบหลอกล่อศัตรู ‘สไตล์การต่อสู้ต่ำต้อยสิ้นดีสำหรับคนที่เคยเป็น Grand Inquisitor’ แต่พอลองคิดดูอีกที บางที Maggie อาจเป็นแบบนี้ก็เพราะเหตุผลนั้นเอง หากเธอเป็น Inquisitor ในยุคที่เก่ากว่าสมัยของ Kassie เสียอีก นั่นก็น่าจะหมายความว่าพวกเขาต้องแข็งแกร่งถึงขั้นเหี้ยมโหดแน่ ไม่มีทางเลยที่ Maggie จะไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าเธอมาก ผู้ที่เธอต้องเตรียมตัวสู้ล่วงหน้าหลายสัปดาห์หรือหลายเดือนเพื่อให้แน่ใจว่าจะชนะ Kassie เองก็คงเหมือนกัน คงต้องมีศัตรูที่เธอแพ้ให้สองสามครั้ง ‘แม้ฉันจะไม่คิดว่ามันจะมีเยอะนักก็เถอะ’ “จะนอนอยู่ตรงนั้นไปตลอดเลยหรือไง” เสียงของ Maggie เย็นชาและแข็งกระด้างดังขึ้น ฉันหายใจออกเฮือกหนึ่ง แล้วฝืนพยุงตัวเองลุกจากพื้นเย็นเฉียบของดาดฟ้า “เธอน่าจะพูดขอโทษหน่อย ไอ้—” ฉันกลืนคำหยาบที่เหลือลงคอเมื่อสบตาเธอ เธอกอดอกแล้วหัวเราะเยาะด้วยท่าทีดูแคลน “ฉันชนะ เธอแพ้ ง่ายแค่นี้เอง” “งั้นก็แปลว่าอย่างที่เธอบอกน่ะสิ...” เธอชี้กลับไปทาง Kassie “ฉันได้อยู่บน Nave อีกหนึ่งสัปดาห์” ฉันชะงัก มองไปที่ Kassie จากนั้นจึงหันสายตาไปทาง Pyre Saint แล้วกลับมาที่ Kassie อีกครั้ง “อะไรนะ? มีพนันกันด้วยเหรอ” Kassie ยักไหล่ “ฉันต้องยกอะไรสักอย่างให้เธอ” ระหว่างนั้น Maggie ก็ยิ้มกริ่มในแบบที่ทำให้ฉันอยากป้าดหน้าให้รอยยิ้มลำพองนั้นหุบลงไปเสีย ทว่าตรงกันข้าม เธอดูจะมีความสุขมากที่ได้อยู่บน Nave อีกหนึ่งสัปดาห์ ฉันแค่ใช้แก่นพลังของตัวเองบังคับให้ Kassie อยู่ต่อได้ ถ้าเวลาว่างของเธอหมดลง แต่บางอย่างก็บอกฉันว่าเธอคงไม่อยากให้ฉันทำแบบนั้น น่าแปลก แต่ Kassie เป็นคนยึดถือเกียรติและความซื่อสัตย์อย่างจริงจัง ‘พวกขุนศึกพวกนี้...’ ฉันถอนหายใจแล้วเหยียดตัวให้ตรงเต็มที่ คิดว่าซี่โครงหรือกระดูกสักส่วนอาจหักไปจริงๆ ตอนที่ทำแบบนั้น เพราะฉันได้ยินเสียงดังกรอบแกรบขึ้นมา “เอาล่ะ วันนี้ฝึกแค่นี้ก่อน ฉันจะไปพักแล้ว” ฉันฝืนลากตัวเองเดินต่อไปข้างหน้า พอเดินเข้าไปในห้องโดยสาร Po ก็เดินสวนออกมา “โอ้ คุณ Cade โดนอัดอีกแล้วเหรอ?!” “ตอนที่ฉันชนะได้บ้าง ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายอยู่แถวนั้นเลย” Po กวาดมือเป็นวงไปรอบๆ เรือ “ก็อยู่นี่ไง! แค่ผมไม่เคยเห็นตอนนั้น เพราะมันไม่เคยมีอยู่จริง!!” ฉันส่ายหัวแล้วเดินเข้าไปข้างใน หลังจากฉันเข้าไปแล้ว Lady Yuan ก็เดินตามเข้ามา เธอไม่ได้สวมผ้าคลุมแล้ว และกลับไปเดินในชุดกิโมโนสีดำของเธอ Po หรี่ตาลง มองตามเธอที่เดินเข้าไปทันทีหลังฉัน “หืม...” เขานวดขมับตัวเอง “...ตอนนี้ผมยังพิสูจน์ไม่ได้ แต่ผมรู้... ผมรู้นะ คุณ Cade”