บทที่ 182: ความคืบหน้าที่ไม่คาดคิด ความเงียบทอดยาวคั่นกลางระหว่างเรา มีเพียงเสียงน้ำซัดเบาๆ กระทบอ่างไม้เป็นระยะ ตอนนี้แผ่นหลังของ Kassie หันให้ผมอยู่แล้ว ริ้วผิวขาวซีดถูกบดบังด้วยม่านผมสีแดงเปียกที่แนบติดไหล่ เธอขยับตัวไปอยู่ไกลจากผมเท่าที่อ่างกลมใบนี้จะเอื้อให้ได้ ซึ่งก็ไม่ได้ไกลเท่าไรนัก มีน้ำคั่นอยู่ระหว่างเราประมาณสามฟุต สามฟุตมันรู้สึกเหมือนไกลมาก แต่สามฟุตก็รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเลยเหมือนกัน ผมฝืนตัวเองให้เงยหน้ามองเพดาน นับแผ่นไม้ด้านบนไปเรื่อยๆ ให้พื้นที่เธอ พิสูจน์ว่าผมตั้งใจทำอย่างที่พูดไว้จริงๆ ‘แบบนี้แหละ ดีแล้ว ผมทำได้ ผมเป็นคนรักษาคำพูด’ น้ำอุ่นพอเหมาะ ความเงียบก็น่าพอใจ ส่วนใหญ่แล้ว... “คุณกำลังจ้องแผ่นหลังฉันอยู่” ผมกระพริบตา “ผมกำลังมองเพดานต่างหาก” “เมื่อกี้ก็จ้องอยู่ก่อนแล้ว” “...อาจจะแค่วินาทีเดียว” Kassie ไม่ได้หันกลับมา แต่ผมจับได้ว่าช่วงไหล่ของเธอเกร็งขึ้นนิดหนึ่ง ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นอย่างอื่นมากกว่า บางทีอาจเป็นความรับรู้ เป็นแบบที่แปลว่าเธอรู้ชัดว่าผมอยู่ตรงไหนเมื่อเทียบกับร่างกายเธอ แม้ไม่ต้องมอง น่าสนใจ “ฉันบอกแล้วว่าจะไม่แตะต้องคุณ” ผมเตือนเธอ “ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่มอง” “นั่นไม่ใช่การรักษาคำพูด” “ในทางเทคนิค มันคือการรักษาคำพูดเป๊ะเลย คำพูดของผมคือไม่แตะต้อง ไม่ได้บอกเรื่องการมองเลย มันคนละหมวดกัน” เธอส่งเสียงออกมาคล้ายจะหยัน แต่ก็เหมือนถอนหายใจไปในตัว “คุณชอบหาช่องโหว่ตลอดเลยเหรอ” “เฉพาะตอนที่ทางเลือกอื่นแย่กว่า” น้ำในอ่างกระเพื่อมเมื่อเธอขยับตัวเล็กน้อย ยังไม่หันหน้ามาหาผม แต่ท่าทางของศีรษะเธอเปลี่ยนไปนิดหน่อย เธอกำลังฟังอยู่ “แล้วทางเลือกอื่นมันคืออะไร” “นั่งเงียบสนิท แล้วแกล้งทำเป็นว่ามีผู้หญิงสวยๆ อยู่ห่างจากผมแค่สามฟุตไม่ได้” ผมพยายามพูดให้ดูสบายๆ “นั่นดูไม่จริงใจเท่าไร ผมกำลังพยายามสร้างความไว้ใจอยู่นะ” “ด้วยการหน้าด้านงั้นเหรอ” “ด้วยการพูดความจริง” ผมหยุดปล่อยให้ประโยคนั้นตกลงไปสักพัก “คุณจะรู้เสมอว่าคุณอยู่ตรงไหนกับผม Kassie มันก็มีคุณค่าพอสมควรนะ” เธอเงียบไปนานมาก น้ำรอบตัวเรานิ่งลง จากนั้นเธอก็ค่อยๆ หันมา ไม่ถึงกับหันมาทั้งตัว แค่พอให้ผมเห็นใบหน้าด้านข้าง โครงคางที่โค้งรับแสง ผมที่เปียกจนแนบแก้ม ดวงตาดุจวิญญาณที่มองมาทางผมผ่านม่านผมสีแดง “คนส่วนใหญ่โกหกฉัน” เธอพูด “พวกเขาคิดว่ามันปลอดภัยกว่า” “จริงเหรอ” “ไม่” เธอเว้นจังหวะ “แต่พวกเขาไม่รู้หรอกจนกระทั่งทีหลัง” ถ้อยคำนั้นหนักอึ้งอยู่ข้างใน มันเป็นน้ำหนักแบบที่ทิ้งรอยไว้แม้มองไม่เห็น ‘ใครทำร้ายเธอมาเหรอ Kassie?’ ผมรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย ทั้งที่ก็ไม่ถึงกับแปลกใจนัก ผู้หญิงที่มีระดับอย่างเธอ คงแบกความเจ็บปวดมาหลายอย่าง ผมไม่ได้ถาม แม้จะอยากรู้อย่างมากก็ตาม นั่นไม่ใช่ประตูที่ควรพังเข้าไป มันเป็นประตูที่เธอจะเปิดเองเมื่อพร้อม หรือไม่เปิดเลยก็ได้ “ผมไม่ใช่คนส่วนใหญ่” ผมตอบแทน “ฉันสังเกตเห็นแล้ว” สายตาเธอลากไล่ไปทั่วตัวผมอย่างละเอียด เป็นสายตาเชิงประเมิน คล้ายกับกำลังหาอะไรบางอย่างที่เจาะจง แต่ยังหาไม่เจอ ผมอยู่นิ่งๆ ใต้การตรวจสอบ ปล่อยให้เธอมองให้เต็มที่ “สัมผัสของคุณ” เธอพูดในที่สุด “คุณรู้ว่ามันทำอะไรกับฉัน” “พอจะเดาได้” “แล้วคุณก็ไม่ใช้มัน” “ผมสัญญาว่าจะไม่ใช้” “ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” เธอหันมาอีกนิด สีหน้าของเธออ่านไม่ออก “คุณใช้มันได้ก่อน... ครั้งแรกนั่น ตอนที่ฉันอ่อนแรง ตอนที่ฉันต้านทานไม่ได้” คำกล่าวหา หรืออาจจะเป็นคำถาม ลอยค้างอยู่ระหว่างเรา ผมสบตาเธออย่างมั่นคง “ใช่ ผมทำได้” “แล้วทำไมไม่ทำ” ‘เพราะการเดินหน้ามีอะไรกับคนที่ไม่อยากมีอะไรด้วย แค่เพราะอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์ ไม่ได้ทำให้ผมต่างจากพวกข่มขืนเลย เหมือนกับคนที่บังคับเซ็กซ์กับพวกเขาแม้จะโดนปฏิเสธทุกทาง แถมยังทำร้ายร่างกายอีกด้วย’ ผมไม่ได้พูดออกไป มันจริงเกินกว่าจะเอามาพูดคุยกันในห้องอาบน้ำ “ถ้าผมทำ คุณจะยังให้ความเคารพผมอยู่ไหม” ผมถามแทน Kassie มองผมอยู่อีกนาน จากนั้นบางอย่างก็เปลี่ยนไปบนใบหน้าเธอ ความอ่อนลงที่เบาบางจนผมอาจคิดไปเองก็ได้ “ไม่” เธอยอมรับ “ฉันคงไม่” “นั่นไง” เธอหันกลับไปอีกครั้ง แต่ช่วงไหล่เธอคลายความเกร็งลงไปไม่น้อย กำแพงที่คั่นระหว่างเราดูเหมือนบางลงแล้ว ยังมีอยู่เหมือนเดิม แต่มีรอยร้าวที่เมื่อก่อนผมไม่เห็น เรานั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ คราวนี้เป็นความเงียบที่สบายใจ เป็นความเงียบแบบที่เกิดจากคนสองคนพูดในสิ่งสำคัญไปแล้ว และปล่อยให้มันค่อยๆ ซึมลงไป “คุณประหลาดดีนะ” Kassie พูดขึ้นในที่สุด “ผมได้ยินแบบนี้บ่อย” “ผู้ชายส่วนใหญ่ที่มีความสามารถแบบคุณคงเอามันไปใช้ แย่งชิงในสิ่งที่ตัวเองต้องการ” “ผู้ชายส่วนใหญ่ก็พวกโง่” “แล้วคุณไม่ใช่หรือไง” “โอ้ ผมนี่โง่แน่ๆ” ผมยิ้ม แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็น “แค่เป็นคนโง่อีกแบบหนึ่ง” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แทบจะเป็นเสียงหัวเราะ แต่ถูกกลืนไว้ก่อนจะเกิดเต็มที่ ทว่าผมได้ยินมัน ได้ยินรอยร้าวเล็กๆ ในเกราะของเธอ ความคืบหน้า... “คุณควรไปได้แล้ว” เธอพูด “ฉันอยู่ในนี้นานเกินไปแล้ว” “ถ้าผมอยากอยู่ต่อล่ะ” “คุณไม่ได้ทุกอย่างที่อยากได้หรอก” “ตอนนี้ยังไม่ได้” แล้วเธอก็หันมาเต็มตัว ดวงตาเธอสบกับผม และมีบางอย่างที่ชวนสั่นสะเทือนแล่นผ่านระหว่างเรา ไม่ใช่การสัมผัส คราวนี้คมกว่า และอันตรายกว่าในแบบของมันเอง “มั่นใจดีนะ” เธอว่า มันไม่ถึงกับเป็นคำชม แต่ก็ไม่ใช่การปฏิเสธเช่นกัน “เหมือนเดิม” มุมปากเธอกระตุกขึ้นนิดเดียว แค่เสี้ยวรอยยิ้มที่เลือนหายไปเร็วพอๆ กับที่ปรากฏ “ออกไปได้แล้ว Cade” ‘หืม...’ หัวผมแทบจะหมุนติ้วเหมือนระเบิดเวลาแล้วควันพุ่งออกมา ‘ชื่อของฉัน เธอเรียกชื่อฉันแล้ว!!’ นี่เป็นครั้งแรกที่ Kassie เปล่งชื่อผมออกมาจากปากของเธอเอง ผมจับความหมายได้ แต่แค่ที่เธอพูดมันออกมาในแบบนั้น ก็ทำให้ผมถึงกับเถียงไม่ออกเลย ผมสั่นนิดๆ เพื่อฝืนรักษาท่าทีตัวเอง แต่ก็ทำได้ และลุกขึ้นจากน้ำโดยไม่คิดจะปิดบังอะไรเลย สายตาเธอไล่ลงมาตามร่างผมครั้งหนึ่ง แค่แวบเดียวและเหมือนเผลอมอง ก่อนจะดีดกลับมาที่ใบหน้าผมอีกครั้ง แก้มเธอมีสีแดงอ่อนขึ้นมานิดหนึ่ง ซึ่งไม่เกี่ยวกับน้ำอุ่นแม้แต่น้อย ‘โอ้ เธอมองแน่ๆ’ “พรุ่งนี้เวลาเดิมไหม” ผมถามพลางก้าวออกจากอ่าง “ไม่มีพรุ่งนี้หรอก” “แน่นอน ไม่มีหรอก” ผมหยิบผ้ามาเช็ดตัว หันหลังให้เธอในตอนนี้ ส่งคืนความเป็นส่วนตัวที่เธอเคยให้ผมก่อนหน้านี้ แม้สัญชาตญาณทุกอย่างจะสั่งให้ผมหันกลับไปมอง “Kassie” “อะไร” “ผมรักษาคำพูด” ผมหันมองข้ามไหล่ รับสายตาเธออีกครั้ง “ทุกคำพูด จำไว้ให้ดี” เธอไม่ตอบ แต่แรงที่นิ้วเธอกำผนังอ่างแน่นขึ้น บอกทุกอย่างได้มากพอแล้ว ผมเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยรอยยิ้ม และภาพสีแดงระเรื่อจางๆ บนแก้มเธอก็ถูกเผาไว้ในความทรงจำของผมแล้ว ‘เวลาเดิมพรุ่งนี้’ ผมคิด ‘แน่นอน’