บทที่ 190: หมู่เกาะพ่อค้า ในที่สุดเราก็เทียบท่าที่ Crystalis กันตั้งแต่เช้ามืด พวกเราเดินทางข้ามทะเลมาตลอดคืน และตอนนี้ก็มาถึงเกาะแรกของหมู่เกาะพ่อค้าแล้ว ท่าเรือแห่งนี้แทบจะเป็นเพียงแค่แผ่นไม้หนาหนักที่ตอกยึดลงในทะเล แล้วค้ำไว้ด้วยเสาไม้ที่มีเพรียงเกาะเต็มไปหมด แผ่นไม้เหล่านั้นซีดจากแดด แตกร้าว และชื้นแฉะตามขอบตรงที่น้ำซัดขึ้นมา เชือกถูกม้วนทิ้งไว้เป็นกองและเริ่มรุ่ย ผูกกับห่วงเหล็กขึ้นสนิม กลิ่นในอากาศมีทั้งเกลือ สาหร่าย และไม้เก่า เรือเล็กเรือใหญ่หลายสิบลำลอยโยกเบาๆ อยู่ข้างๆ ท่าเรือ เสียงตัวเรือกระทบเสาดังแผ่วๆ เปลือกเรือผุกร่อนไปเป็นสีเทาน้ำตาลเหมือนทุกอย่างที่นี่ นี่สินะ หมู่เกาะพ่อค้าที่เลื่องชื่อ ดูเหมือนทะเลจะเคี้ยวมันมาเป็นร้อยปีแล้ว เมืองไม่ได้ตั้งอยู่บนเกาะเฉยๆ แต่มันเกาะแน่นอยู่กับเกาะต่างหาก บ้านเรือนนับพันหลังที่มีแนวหลังคาโค้งลาดสีดำสนิทไต่ขึ้นไปตามไหล่เขาเหมือนเพรียงที่เกาะอยู่บนตัวเรือไททัน ทั้งที่ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า ทุกชุมชนกลับส่องแสงโคมสีอำพันสว่างไสว และทำให้หน้าผามืดทึบเหล่านั้นกลายเป็นหมู่ดาวที่มนุษย์สร้างขึ้น แสงไฟลากเป็นแนวขึ้นไปตามไหล่เขาเป็นหย่อมๆ บางจุดหนาแน่น บางจุดก็เบาบาง เหมือนแผนที่ของย่านต่างๆ ที่ผมไม่รู้จักชื่อ จากท่าเรือมองขึ้นไป นับว่าเป็นภาพที่งดงามมาก ไล่สีซ้อนขึ้นไปบนฉากหลังของภูเขา ขณะผมลงมาจากสะพานเดินเรือของเรือ Kassie, Yuan, Nisha, Tristan และ Levi ก็ลงตามมาด้วย แต่ Derry ไม่ได้ตามออกมา ผมหันกลับไปด้วยความงุนงง และชายคนนั้นก็ยิ้มเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของผม “เจ้าหนู อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้นสิ เรือรำนี้เป็นของฉัน... ฉันไม่ทิ้งมันหรอก นอกจากนี้ฉันยังมีงานอีกอย่างต้องไปส่งต่ออีกด้วย” เขากางมือออกอย่างสบายๆ “แต่เชื่อเถอะ พวกเราจะได้เจอกันที่ Recimiras แน่ บางทีฉันอาจจะไปถึงก่อนพวกนายด้วยซ้ำ” ผมชะงักไปนิดหนึ่ง รู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอ “อืม... เข้าใจแล้ว” เขาจะไม่ตายใช่ไหม ความคิดนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วผมก็รีบกดมันลงไปทันที เพื่อไม่ให้เป็นลาง ผมเก็บคำพวกนั้นไว้กับตัวเอง แล้วหันไปมอง Levi กับ Tristan แทน ทั้งคู่ดูไม่ได้เป็นห่วงอะไรเลยสักนิด ราวกับว่าพวกเขาเชื่อใจ Derry อย่างหมดใจ ผ่านเรื่องแบบนี้มานับสิบครั้งแล้ว และพวกเขาก็ผ่านมาจริงๆ ตอนนี้ผมรู้แล้ว สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดก็คือเชื่อใจเขาเหมือนกัน ผมถอนหายใจช้าๆ แล้วพยักหน้า “ได้ครับ กัปตัน แล้วเจอกันที่ Recimiras” Derry ยิ้มกว้างแล้วทำความเคารพแบบเกียจคร้านให้ผม ขณะที่ผมหันหลังเดินออกมา หลังจากบอกลาเขาเสร็จ ผมก็ออกเดินไปกับคนอื่นๆ ทันที เราไหลรวมเข้าไปในถนนเงียบงันของเกาะ ถึงจะเช้ามากแล้ว แต่ผู้คนก็เริ่มเดินกันขวักไขว่ไปหมด หลายคนเป็นพวกผู้ชายที่สวมเสื้อผ้าคุณภาพดีเยี่ยม ชุดของพวกเขาตัดจากผ้าที่น่าจะมีราคามากกว่าสิ่งของทั้งหมดที่ผมเป็นเจ้าของเสียอีก เครื่องประดับระยิบระยับอยู่ที่ลำคอ นิ้วมือ และข้อมือของพวกเขา ทองและอัญมณีสะท้อนแสงโคมไฟวาววับ พวกพ่อค้าเดินกันเป็นกลุ่ม โดยมีคนรับใช้หลายคนตามหลัง คนพวกนั้นหอบถุงใบมหึมาที่ไม่รู้ข้างในเป็นอะไร บางทีอาจจะเป็นเหรียญเงิน หรือของที่มีค่ามากกว่านั้นก็ได้ พวกเราเบียดแหวกฝูงชน เดินลึกเข้าไปในตัวเมือง แล้วเลยออกไปไกลกว่านั้นอีก เข้าไปในป่าที่ขึ้นหนาทึบตามขอบเกาะ แม้แต่ตรงนั้น เรายังเดินต่อไป ฝ่าดงหญ้ารกพุ่มไม้จนต้นไม้เริ่มบางลง และพื้นดินกลายเป็นหินเปล่า เดินอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเราก็มาถึงปากถ้ำ มืดสนิทและอ้าโหว่ มันเปิดออกอยู่ที่ไหล่เขาเหมือนแผลฉกรรจ์ ที่ปากถ้ำนั่นเอง Yuan จึงหยุดแล้วโค้งคำนับให้ผมและทุกคน บนใบหน้าเธอมีรอยยิ้มบางๆ และในเสี้ยวนาทีนั้นผมก็รู้ทันที รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผมตอบกลับไปเช่นกัน “ท่าน Cade... ตรงนี้คือที่ที่ฉันต้องแยกทางกับพวกท่านแล้วค่ะ” พอได้ยินแบบนั้น อะไรบางอย่างในอกผมก็พลิกวูบ ผมรู้ว่าตัวเองยังไม่ได้พร้อมจะปล่อยเธอไปสักเท่าไร แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้ว่าผมทำอะไรไม่ได้ Yuan มีเรื่องของเธอที่ต้องไปจัดการ มีหนทางของตัวเองที่ต้องเดิน ผมถอนหายใจขณะคิดถึงเรื่องนั้น แล้วพยายามทำหน้าให้เข้มแข็งกว่าเดิม รอยยิ้มของผมกว้างขึ้น จริงใจขึ้น แม้ข้างในจะยังเจ็บอยู่ก็ตาม “ได้ Yuan... เราจะได้เจอกันอีกใช่ไหม” เธอพยักหน้า “ค่ะ ท่าน Cade พวกเราจะได้เจอกันอีกแน่นอน” อยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีใครขยับ ทั้งสองฝ่ายยืนกันอยู่แบบนั้น ส่วนคนอื่นๆ ก็ถอยออกไปให้อย่างเงียบๆ โดยไม่ต้องมีใครขอ อย่าทำให้มันแปลกสิ เธอจะไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก ผมเชื่อแบบนั้น... เป็นส่วนใหญ่ เธอหันไปทางขวาแล้วเดินไปตามทางแคบๆ ที่นำไปสู่บันไดซึ่งสกัดไล่ไปตามขอบภูเขา เส้นทางที่จะพาเธอไปยังช่องทางอย่างเป็นทางการ สำหรับพลเมืองผู้เคารพกฎหมายที่ไม่มีหมายจับติดหัว Nisha มองผมอยู่นานก่อนจะพูดขึ้น “เธอไม่มีเหตุผลอะไรต้องข้ามเกาะแบบผิดกฎหมาย ก็เลยใช้ STC ได้ แต่พวกเราเป็นพวกอาชญากรปนเปื้อนทั้งกลุ่ม ต่อให้ปลอมบัตรกี่ใบก็ช่วยไม่ได้หรอก” เธอเชิดคางไปทางปากถ้ำ “พวกเราต้องไปทางผิดกฎหมาย” ผมหันไปมองเธอขณะพวกเราเดินเข้าไปในถ้ำ เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนบนหินชื้น “แล้วทางผิดกฎหมายนี่คืออะไร” เธอยิ้มนิดๆ “Crystalis มีทั้งหมดประมาณสามสิบสามเกาะที่ถูกร้อยเข้าด้วยกันด้วยโซ่ยักษ์ บางเกาะกำลังลอยสูงขึ้น บางเกาะกำลังจมลงทะเล พวกมันจะขึ้นลงสลับกันไป” เธอเดินหลบก้อนหินที่หล่นเกลื่อนด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังพูดถึงข้อมูลสำคัญอะไร “ถ้าอยากไปยังเกาะที่ไกลที่สุด ซึ่งเป็นจุดที่เราจะขึ้นเรือไป Ashara เราต้องข้ามพวกมันให้หมด” เธอหยุดเล็กน้อยแล้วเสริมว่า “ถ้าโชคดี เราอาจจะต้องข้ามแค่สิบเกาะก็เจอทางผ่าน แต่ถ้าโชคร้ายที่สุด เราอาจต้องข้ามถึงยี่สิบเกาะกว่าจะไปถึงท่าเรือทางใต้” ฉันควรเตรียมใจไว้ว่าอาจต้องปีนถึงยี่สิบเกาะ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาหมายถึงปีนยังไงกันแน่ โซ่พวกนั้นมันใหญ่ขนาดไหน ถึงได้ต้องปีนขึ้นไป? ทันทีที่ผมคิดถึงเรื่องนี้ เราก็เดินมาถึงทางออกอีกฝั่งของถ้ำ แล้วก้าวออกสู่พื้นที่โล่ง คำถามของผมได้รับคำตอบในทันที โซ่เส้นมหึมาพาดยาวออกมาจากหน้าผาของภูเขาตรงหน้า ห่วงแต่ละข้อใหญ่พอๆ กับบ้านหลังเล็กๆ สีเหล็กดำถูกมอสและเพรียงปกคลุม ราวกับว่าเกาะแห่งนี้ได้กลืนมันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของตัวเองแล้ว โซ่ทอดตัวขึ้นไปด้วยมุมเอียงที่แทบเป็นไปไม่ได้ ก่อนจะหายลับไปในท้องฟ้ายามก่อนรุ่งสาง ซึ่งอีกปลายหนึ่งของมันยึดอยู่กับเกาะอีกลูกที่ลอยอยู่เหนือหัวเรา ราวกับภูเขาลูกหนึ่งถูกฉีกออกจากพื้นโลก ก่อนที่พวกเราจะออกเดิน Levi หันมามองผมแล้วพูดว่า “เกาะที่เรากำลังจะออกจากนี้ชื่อ Prismhaven ส่วนเกาะที่เรากำลังจะปีนขึ้นไปคือ Oreshore เราต้องไปพบเพื่อนคนหนึ่งที่ Wavegem ซึ่งอยู่ห่างออกไปเก้าเกาะ เขาจะพาเราไปยัง Chainbreak ที่นั่นเราจะขึ้นเรือซึ่งจะพาไปยังทวีป Ashara” เขาเหวี่ยงมือไปทางด้านหลังอย่างลวกๆ “จริงๆ แล้วพวกเราก็ข้ามมาบางส่วนของสามสิบสามเกาะนี้มาแล้วตอนแล่นเรือเลียบชายฝั่ง ซึ่งรวมทั้ง Coinhollow กับ Glintport ด้วย เพราะงั้น... ระยะทางจริงๆ มันไม่ได้ไกลอย่างที่ Nisha พูดขนาดนั้นหรอก” พอได้ยิน Levi พูดแบบนั้น ผมก็รู้สึกโล่งใจลงมาหน่อย “แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ยาก” สีหน้าของเขาเคร่งลง “งั้นเตรียมใจไว้ให้ดี คนตายกันเพราะปีนโซ่พวกนี้เยอะ” ทำเป็นปลอบใจ แต่ตอนจบก็พูดตรงข้ามกันเป๊ะเลยนะ ผมจ้องโซ่ที่พุ่งทะลุขึ้นไปในก้อนเมฆ แล้วไม่พูดอะไร ผมโกรธจัดกับเรื่องนี้จริงๆ