บทที่ 491 ความมั่นคงแห่งชาติ หน่วยลับระดับชาติ? ทุกคนมองส่วนนี้อย่างสงสัย พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ ด้านหลังแฟ้มเอกสารของพวกเขามีซองจดหมายสีขาวขนาดใหญ่แนบอยู่ ซองจดหมายนั้นยังรัดเชือกไว้ และมีตราประทับคำว่า “ลับ” อยู่ด้วย ก่อนที่ทุกคนจะเปิดซอง แลนดอนก็รีบห้ามไว้ “เดี๋ยวก่อน... ให้เอาไปอ่านแบบส่วนตัวในห้องทำงานของพวกคุณ หรือที่ไหนก็ได้ที่มั่นใจว่าไม่มีใครเห็น เพื่อความเป็นธรรมกับทุกคนที่อยู่ที่นี่ ผมไม่อยากให้ใครเผลอเห็นชื่อ ภารกิจ หรือข้อมูลที่เขียนอยู่ในเอกสารที่ใส่ไว้ในซองของพวกคุณ แต่ไม่ว่าอย่างไร คนที่ต้องรู้เรื่องนี้มีแค่พวกคุณเท่านั้น จนกว่าพวกคุณจะคัดเลือกคนพิเศษสำหรับหน่วยหรือทีมได้ครบ ดังนั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้น หลังอ่านเสร็จแล้ว... ให้เก็บมันไว้ในตู้โลหะที่ล็อกแน่นหนา นี่เป็นเรื่องความมั่นคงของชาติ!” ทุกคนกำซองในมือตัวเองแน่นราวกับถือทองคำ ก่อนจะพยักหน้าให้แลนดอนด้วยความเข้าใจ . ต้องไม่ลืมว่ามันเพิ่งไม่นานมานี้เองที่พวกเขาเพิ่งกำจัดพวกทรยศสารเลวนั่นลงไป และสิ่งที่ช่วยให้จับตัวได้จริงๆ ก็คือ แม้แต่พวกทรยศเองก็ยังไม่รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในกองทัพ หรือหน่วยอื่นๆ อย่างตำรวจเบย์มาร์ด หรือแม้แต่วิธีปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตามท่าเรือ ความลับคือหัวใจสำคัญ! แน่นอนว่าบางเรื่องก็เป็นความรู้สาธารณะที่เห็นได้ชัด... แต่บางเรื่องก็ถูกมองว่าเป็นความลับของชาติ ดังนั้นถึงแม้พวกเขาจะไว้ใจกันภายในห้องนี้ แต่ก็ยังยึดตามหลักการของตัวเอง และปฏิเสธที่จะเปิดเผยหรือแม้แต่เอ่ยถึงมาตรการป้องกันประเทศที่กองกำลังของแต่ละฝ่ายมีอยู่ ใครจะไปรู้ว่ามีสายลับคนอื่นแฝงอยู่ในกองกำลังต่างๆ ของพวกเขา แล้วฉวยโอกาสนี้โจมตีเบย์มาร์ด? อย่างที่ฝ่าบาทมักพูดเสมอว่า “คนเราต้องมีหลักการ” และพวกเขาตั้งใจจะยึดหลักการนี้ไปจนถึงที่สุด... โดยเฉพาะลูเซียสที่มีคนทรยศโผล่ออกมาจากฝ่ายของเขาถึง 2 คน แม้จะไม่มีใครโทษเขา แต่มันก็เหมือนตบหน้าเขาอย่างแรง และเขายอมให้เลือดตัวเองไหลยังดีกว่านั่งอยู่ตรงนั้นแล้วปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก คราวนี้เขาจะทุ่มแรงมากขึ้นในการสืบหาสายลับ และจับพวกมันให้ได้ก่อนที่พวกมันจะได้ลงมือเสียอีก . “ฝ่าบาท... ช่วยสรุปคร่าวๆ ให้พวกเราหน่อยได้ไหมว่าข้างในซองมีอะไร เผื่อภายหลังจะมีคำถามทั่วไปตามมา?” แกรี่ถามด้วยความสงสัย “ได้สิ! เอาล่ะ... ข้างในนั้น พวกคุณจะเจอข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวกับสายลับ ไม่ว่าจะเป็นสายลับของเราเองหรือของศัตรู ข้อมูลทั้งหมดและหน่วยงานที่ต้องใช้มีอยู่ในซองของพวกคุณครบแล้ว ด้วยแบบนี้ เราจะจับคนได้คาหนังคาเขามากขึ้นแน่นอน” เมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกาย ใช่แล้ว! นั่นแหละคือเหตุผลจริงๆ ที่พวกเขามาที่นี่ “เอ่อ... ฝ่าบาท... ท่านก็รู้ว่าข้ายังไม่ได้กินอะไรวันนี้ งั้น... ข้าขออนุญาตกลับก่อนนะ?” “ฝ่าบาท... เมื่อครู่ท่านไม่ได้บอกหรอกหรือว่ามีนัดทานกลางวันกับเจ้าหญิงลูซี่? จะรั้งท่านไว้นานเกินไปก็คงโหดร้ายเกินไป งั้นฝ่าบาท ข้าขอตัวไปด้วยคน” “ฝ่าบาท วันนี้ข้ารู้สึกมึนหัวนิดหน่อย และท่านก็รู้ว่าบรรพบุรุษของเราเคยพูดกันว่า อาการเจ็บป่วยของคนเราสามารถถ่ายทอดผ่านออร่าของอีกฝ่ายได้ ดังนั้นการที่ข้ายังอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วเผลอทำให้ท่านเดือดร้อนก็คงโหดร้ายเกินไป ฝ่าบาท หากข้าทำอย่างนั้น แล้วตอนเวลามาถึง ข้าจะเอาหน้าไปพบผู้คนและอธิบายให้พวกเขาฟังได้อย่างไร? ดังนั้นฝ่าบาท... ลาก่อน!” … แลนดอนมองท่าทางอยู่ไม่สุขของพวกเขาแล้วรีบไล่พวกเขาออกไป คิดจะหลอกใครด้วยข้ออ้างห่วยๆ แบบนี้กัน? เขาดูเหมือนเด็กน้อยหรือไง? พวกเขาพูดโกหกโต้งๆ แบบนั้นได้โดยหน้าไม่แดงเลยหรือ? ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไงที่กล้าพูดโกหกขนาดนั้น? แลนดอนยิ้มเจื่อนๆ ขณะนึกถึงเหล่าผู้นำในเบย์มาร์ดอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นอุตสาหกรรม โรงเรียน การศึกษา หรือแม้แต่กองทัพ... แลนดอนก็มักเลือกคนที่หมกมุ่นกับงานของตัวเองเสมอ แน่นอนว่ามันหมายความว่าพวกเขาจะทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมอยู่เสมอ แต่ก็หมายความว่าพวกเขาสามารถโกหกใส่หน้าเขาได้หน้าตาเฉย แค่เพื่อจะรีบกลับไปทำงาน โถ่เอ๊ย! ดูจากท่าทางอยู่ไม่สุขของพวกเขา ก็ชัดเจนยิ่งกว่าชัดว่าทุกคนอยากรีบกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองให้เร็วที่สุด เขาเลยไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขาคิดจะหลอกใครกัน บางคนถึงกับคิดจะสั่งให้เรียกทหารยามเพิ่มมาด้วย... เพื่อจะได้เอาซองลับเหล่านี้กลับไปที่ห้องทำงานอย่างปลอดภัย สุดท้ายพวกเขาก็พากันออกไป เพราะเพิ่งตระหนักได้ว่าถ้าทำแบบนั้นก็จะยิ่งดึงความสนใจจากคนอื่นมาที่ตัวเองมากเกินไป แลนดอนมองเงาร่างที่ค่อยๆ เลือนหายไปของพวกเขาแล้วแย้มยิ้มอย่างจนใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบริเวณโรงเรียน ถึงเวลารับลูซี่แล้ว . ส่วนสิ่งที่อยู่ในซองนั้น อย่างที่เขาบอกไป... มันคือข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับสายลับ ภายในมีรายชื่อหน่วยสายลับทั้งหมดที่ต้องจัดตั้งขึ้นอย่างลับๆ ภายในกองกำลังแต่ละหน่วย แน่นอนว่าหนึ่งในหน่วยเหล่านี้จะถูกมอบหมายให้คอยจับตาความเคลื่อนไหวของคนภายในกองกำลังต่างๆ อย่างลับๆ จะมีหน่วยสำหรับจับตำรวจฉ้อฉล เจ้าหน้าที่ฉ้อฉล ทหารเลว ทหารยาม และอื่นๆ อีกมากมาย สรุปคือ คนที่ถูกคัดเลือกต้องแฝงตัวอยู่ภายในกองกำลังของตัวเอง ไม่มีใครอื่นจำเป็นต้องรู้ว่าพวกเขาได้รับมอบหมายอะไร... และพวกเขาจะปฏิบัติงานคนเดียวหรือเป็นทีมก็ได้เช่นกัน แลนดอนต้องการให้ทุกอย่างถูกจัดเป็นความลับ ถ้าพวกเขาได้รับเป้าหมาย ก็ต้องคาดหวังให้พวกเขาทำทุกอย่างเท่าที่อยู่ในกรอบศีลธรรมเพื่อเข้าใกล้เป้าหมายนั้น และจับได้คาหนังคาเขาขณะกำลังลงมือ ส่วนเรื่องการฝึก จะมีการสร้างห้องเรียนปลอมขึ้นมา แล้วพาสายลับไปฝึกที่นั่นทุกวัน พวกเขาจะฝึกในห้องโถงเก็บเสียง ห้องฝึก และห้องเรียนที่กระจายอยู่ทั่วกองทัพ และระหว่างที่พวกเขาฝึก เหล่าผู้บังคับบัญชาจะจัดการรักษาความปลอดภัยอย่างลับๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครล่วงล้ำเข้ามา หรือรู้เรื่องที่พวกเขากำลังทำอยู่ แน่นอนว่ายังมีหน่วยสายลับอื่นๆ ที่จะถูกส่งไปยังดินแดนศัตรู หรือแม้แต่สายลับที่ต้องทำงานอยู่ภายในเบย์มาร์ดภายใต้กรมตำรวจ ดังนั้นพวกนี้จึงต้องเรียนรู้ให้ดีว่าจะวางตัวและกลมกลืนไปกับสัญชาติ ฐานะ หรืออาชีพใดก็ตามที่ได้รับมอบหมาย แน่นอนว่าแลนดอนเคยส่งสายลับออกจากเบย์มาร์ดไปหลายครั้งแล้ว... แต่ครั้งนี้เขาตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อไม่ให้พวกสายลับศัตรูที่อยู่รอบๆ ตัวรู้ตัว แน่นอนว่า หน่วยเอฟบีไอภายในกองบัญชาการตำรวจจะเริ่มปฏิบัติการในเบย์มาร์ดแล้ว... รวมถึงภาคส่วนสายลับอื่นๆ ภายในกองกำลังหน่วยอื่นด้วย . เมื่อการประชุมจบลงในที่สุด เขาก็รีบไปตามแผนเพื่อรับลูซี่ เขาอดยิ้มเล็กน้อยไม่ได้เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของเธอตอนถูกจูบแบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อเช้านี้ คนคนหนึ่งจะน่ารักได้ขนาดนี้เชียวหรือ?