Chapter 26 - 24: The Blackout Drink

เผยแพร่เมื่อ 29 มี.ค. 2569 08:58

บทที่ 26: เครื่องดื่มดับสติ “ใช่ ฉันจบปี 25 เอกดาราศาสตร์น่ะ หลังเรียนจบหางานยากก็เลยระหกระเหินอยู่สองสามปี สุดท้ายมาลงเอยด้วยการเป็นบาร์เทนเดอร์ แล้วเธอล่ะ?” ฟีน่าเอ่ยถาม “วิทยาการคอมพิวเตอร์ครับ จริงๆ ตอนแรกผมอยากเรียนวิศวกรรมโยธา แต่โชคดีที่ครูสมัยมัธยมช่วยพูดให้เปลี่ยนใจ” โจวเฉินตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูโล่งอกเล็กน้อย เขานึกถึงเพื่อนร่วมชั้นเก่าๆ ที่ป่านนี้คงยังไม่ได้นอนและกำลังตรากตรำทำงานอยู่ในไซต์ก่อสร้างสักแห่ง แล้วก็รู้สึกขอบคุณครูเก่าคนนั้นจากใจจริง “งั้นเธอก็โชคดีมากเลย ฉันน่าจะมีใครสักคนมาช่วยดึงสติแบบนั้นบ้าง” ฟีน่าพูดพร้อมถอนหายใจอย่างโหยหา ระหว่างที่คุยกัน เธอหยิบมะนาวซีกหนึ่งออกมาคั้นน้ำ จากนั้นก็วางใบสะระแหน่และน้ำตาลลงในแก้วแล้วบดเบาๆ เพื่อให้กลิ่นหอมของสะระแหน่ฟุ้งกระจายออกมา ต่อมาเธอหยิบเหล้ารัมออกมาจากตู้ เปิดจุกแล้วรินลงในถ้วยตวงอย่างแม่นยำ สุดท้ายเธอก็เติมน้ำแข็งบดลงไปจนเต็มแก้วและท็อปด้วยโซดา ท่วงท่าทั้งหมดนั้นต่อเนื่องนุ่มนวลราวกับสายน้ำที่ไหลริน ไม่ถึงสองนาที โมฮิโต้หนึ่งแก้วก็วางอยู่ตรงหน้าโจวเฉิน “ขอบคุณครับ” โจวเฉินยกแก้วขึ้นดม กลิ่นสดชื่นของสะระแหน่และมะนาวผสมผสานกันจนเกิดเป็นกลิ่นที่ปลุกความกระปรี้กระเปร่าและสะอาดสะอ้าน เมื่อเขาลองจิบดู ความเย็นของสะระแหน่และความเข้มข้นของเหล้ารัมก็แผ่ซ่านไปทั่วเพดานปาก เครื่องดื่มที่มีรสเปรี้ยวหวานลงตัวนี้ดื่มง่ายอย่างเหลือเชื่อ ให้ความรู้สึกสดชื่นพอๆ กับการได้ดื่มโค้กเย็นจัดในวันฤดูร้อน “ฝีมือฉันไม่เลวใช่ไหมล่ะ คราวที่แล้วบาร์ใหญ่ๆ ไม่กี่แห่งจัดแข่งบาร์เทนเดอร์กัน ฉันได้ที่หนึ่งด้วยนะ” ฟีน่าพูดพร้อมรอยยิ้ม “รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” “สุดยอดมากครับ นี่เป็นเครื่องดื่มที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยดื่มมาเลย” โจวเฉินเอ่ยชมอย่างไม่กั๊กพร้อมยกแก้วขึ้นจิบอีกสองสามคำ แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกสงสัย ‘ทำไมเธอยังไม่ลงมืออีก? หรือว่ากำลังรออะไรอยู่?’ ‘หรือว่าเธอเริ่มไปแล้ว? เครื่องดื่มนี่อาจจะเป็นสื่อกลางที่เธอใช้ควบคุมหรือเปล่า?’ ‘ไม่สิ ถ้าเป็นเครื่องดื่ม หน่วยข่าวกรองต้องตรวจสอบเจอแน่ๆ หรือว่าผมจะไม่ใช่สเปกเธอ?’ จังหวะนั้นเอง ลูกค้าสองสามคนที่เพิ่งเต้นเสร็จก็เดินมาที่บาร์ สั่งเครื่องดื่มแล้วเริ่มพูดจาหยอกล้อกันเสียงดัง “ขอตัวสักครู่นะ” ฟีน่าพูดก่อนจะหันไปบริการลูกค้าคนอื่นๆ ขณะที่จิบเครื่องดื่ม โจวเฉินก็กวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาหยาง แล้วเขาก็พบหยางเกือบจะในทันที มันไม่ใช่เรื่องยากเลย เพราะหมอนั่นเด่นเกินไป ในบูธแคบๆ นั้นอัดแน่นไปด้วยสาวสวยนุ่งน้อยห่มมื้อ หยางโอบไหล่ผู้หญิงสองคน—ทางซ้ายเป็นสาวลุคภูมิฐานในถุงน่องสีดำ ส่วนทางขวาเป็นสาวสวยสุดเซ็กซี่ในมินิสเกิร์ต และที่นั่งอยู่บนตักของเขาคือเด็กสาวลุคใสซื่อในชุดนักเรียนญี่ปุ่น รอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเข้มข้นของเขา ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรกับพวกเธอ มันก็ทำให้พวกเธอหัวเราะคิกคักอย่างออดอ้อนเป็นระยะ... ดวงตาของโจวเฉินแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ‘นายทำได้ยังไงกันเนี่ย? มาถึงแค่ไม่กี่นาทีก็หิ้วสาวได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?’ ‘นี่นายกำลังหาความสุขส่วนตัวด้วยงบประมาณบริษัทอยู่ใช่ไหมเนี่ย??’ ‘บทลงโทษ! เขาต้องโดนลงโทษอย่างหนัก!’ ในตอนนั้นเอง หยางสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับเป็นการถามคำถาม โจวเฉินสูดลมหายใจและพยักหน้าให้เพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้ เพื่อสื่อว่าเขาปกติดีและฟีน่ายังไม่ได้ใช้พลังกับเขา หลังจากได้รับคำตอบ หยางก็พยักหน้ากลับเบาๆ แล้วหันกลับไปหัวเราะต่อกระซิกกับสาวๆ ต่อ ‘ดูท่าว่าถ้าเขาไม่ได้มาทำภารกิจ คืนนี้คงจบลงที่เตียงแน่ๆ’ ‘ให้ตายเถอะ เห็นนายเป็นแบบนี้แล้วฉันเชื่อใจไม่ลงจริงๆ...’ โจวเฉินอยากจะนวดสันจมูกใจจะขาด แต่ก็ต้องยั้งมือไว้เพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ ไม่กี่นาทีต่อมา โจวเฉินดื่มจนหมดแก้วแต่ก็ยังรู้สึกว่าอยากต่ออีกพอดีกับที่ฟีน่าบริการลูกค้าคนอื่นเสร็จ เขาจึงชูแก้วขึ้นและพูดพร้อมรอยยิ้ม “ขอรบกวนอีกสักแก้วได้ไหมครับ? คราวนี้ผมจ่ายเอง” “โมฮิโต้เหมือนเดิมไหม?” “ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ คุณช่วยแนะนำหน่อยได้ไหมครับ?” “อืม—” ฟีน่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง “—งั้นรับเป็น ลองไอส์แลนด์ไอซ์ที (Long Island Iced Tea) ดีไหม? แก้วนี้ฉันเลี้ยงเหมือนเดิม” “โอ้ ไม่ดีกว่าครับ ให้ผมจ่ายเถอะ” โจวเฉินปฏิเสธ “อ้อ ดูเหมือนเธอจะไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ?” ฟีน่ามองเขาด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย “อะไรเหรอครับ?” โจวเฉินทำหน้าซื่อตาใส “เพราะลองไอส์แลนด์ไอซ์ทีมีฤทธิ์แรงมาก มันเลยได้ชื่อว่าเป็น ‘เครื่องดื่มพาขึ้นเตียง’ ยังไงล่ะ ดังนั้นในบาร์เกือบทุกแห่งทั่วโลก มันมีกฎที่รู้กันโดยไม่ต้องพูดออกมา” ฟีน่าเท้าศอกลงบนบาร์แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้โจวเฉินพร้อมรอยยิ้ม “เมื่อผู้หญิงซื้อลองไอส์แลนด์ไอซ์ทีให้ผู้ชาย มันหมายความว่าเธออยากจะ... ไปเดตกับเขา” “ด-เดตเหรอครับ...” ใบหน้าของโจวเฉินเต็มไปด้วยความตกตะลึงและขัดเขิน เขาเผยยิ้มอย่างเก้อเขิน แสดงท่าทางประหลาดใจและตื่นเต้นของชายหนุ่มที่ได้เจอเรื่องโรแมนติกโดยไม่คาดฝันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาแทบไม่ต้องแสดงเลย แค่สวมบทบาทนิดหน่อย ที่เหลือมันก็ออกมาเองตามธรรมชาติ “ม-มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ? ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย...” “ฟีน่า” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส “ฟีน่า บลานช์ แล้วเธอล่ะ?” “หยางเฉินเฟยครับ” โจวเฉินตอบ ฟีน่ายิ้มอย่างอบอุ่น “ให้ฉันเดานะ เธอมาที่นี่เพราะกำลังวิตกกังวลเรื่องหลังเรียนจบและอยากหาทางระบายความเครียดใช่ไหมล่ะ? เธอรู้สึกหลงทางกับอนาคตหลังเรียนจบ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับชีวิตอันยาวไกลที่รออยู่ข้างหน้า ความคิดที่จะต้องทำงานเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าวันแล้ววันเล่าโดยไม่มีความหวังมันทำให้เธอตื่นตระหนก วิตกกังวล และกระวนกระวาย ฉันพูดถูกไหม?” ‘ขอโทษทีนะ แต่จริงๆ แล้วผมเพิ่งได้งานที่มั่นคง สวัสดิการดีเยี่ยมมาน่ะ...’ แต่เพื่อเห็นแก่ภารกิจ โจวเฉินจึงได้แต่เม้มปากและพยักหน้า “ครับ...” “คนที่นี่หลายคนก็เป็นแบบนั้น พวกเขาสะสมความเครียดในชีวิตประจำวันมากเกินไป ก็เลยมาที่นี่เพื่อปลดปล่อยมันออกมา” ฟีน่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอดูกระเส่าและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาจากตัวเธอ “ฉันสัญญารื่องอื่นไม่ได้หรอกนะ แต่สำหรับคืนนี้ อย่างน้อยฉันก็ทำให้เธอลืมความทุกข์ทั้งหมดได้” ลูกกระเดือกของโจวเฉินขยับขึ้นลง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำขณะที่ตัวแข็งทื่อและเอนหลังหนีเล็กน้อย ดวงตาของเขาลอกแลก ไม่กล้าสบตาเธอ “ร-รอเดี๋ยวครับ... ขอผมคิดดูก่อน...” “งั้นก็รีบคิดเข้าล่ะ” ฟีน่าพูดพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้เร่งรัดอะไร แล้วยืดตัวขึ้นเพื่อไปบริการลูกค้าอีกคนใกล้ๆ โจวเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก เขายกแก้วขึ้นจิบหยดสุดท้ายของเครื่องดื่ม ทำท่าทางเหม่อลอยราวกับกำลังตบตีกับตัวเองในใจว่าจะตอบตกลงดีหรือไม่ มันคือการแสดงล้วนๆ หลังจากการหว่านเสน่ห์อย่างใกล้ชิดจากสาวสวยผมแดงคนนี้ ถ้าเขาไม่ได้สวมสร้อยคอสมาธิ D-394 อยู่ จิตใจของเขาคงจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลแล้ว เพราะยังไงเสีย ชายหนุ่มวัยยี่สิบที่เลือดร้อนจะไปต้านทานเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร? แต่ตอนนี้ ภายใต้ผลข้างเคียงของสร้อยคอสมาธิ D-394 เขาไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวต่อการรุกของฟีน่า เขาเหมือนกับนักบุญที่อยู่ในโหมดเซียน ปราศจากความปรารถนาทางโลกโดยสิ้นเชิง สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยก็คือ ทำไมฟีน่ายังไม่ใช้พลังของเธออีก ทั้งที่ออกปากชวนตรงๆ ขนาดนี้แล้ว ‘เดี๋ยวก่อนนะ...’ ความเป็นไปได้บางอย่างแวบเข้ามาในหัวของโจวเฉิน ‘หรือว่าในสายตาของฟีน่า ผมจะเป็นผู้ชายประเภทที่ “เคี้ยวง่าย”?’ ‘ประเภทที่ไม่ต้องใช้พลังด้วยซ้ำ แค่ใช้คำพูดไม่กี่คำกับท่าทางยั่วยวนนิดหน่อยก็ล่อลวงไปได้แล้วงั้นเหรอ???’

React

พูดคุย