# บทที่ 1139: มุ่งหน้าสู่วิหารกระบี่ "เสียใจด้วย แต่ข้าคงบอกที่อยู่ของพวกเขาให้เจ้าทราบไม่ได้ แม้เจ้าจะบอกว่าพวกเขาหายสาบสูญไป ทว่าความจริงคือพวกเขาสมัครใจปลีกวิเวกออกจากโลกภายนอกด้วยตนเอง และเท่าที่ข้าเห็น พวกเขาก็ดูจะมีความสุขดี" หยวนปฏิเสธคำขอของหลงเฉินอย่างไร้ซึ่งความลังเล "ปลีกวิเวกงั้นหรือ? ทำไมพวกเขาถึง—" หลงเฉินชะงักคำพูดที่พึมพำในลำคอ เมื่อภาพประวัติศาสตร์ของตระกูลสี่พลันผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง 'ตระกูลสี่สูญหายไปหลังจากสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์มังกรกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเมื่อหลายศตวรรษก่อน... ข้าคาดว่าพวกเขาคงไม่อยากข้องแวะกับมนุษย์อีกหลังจากเกิดเรื่องคราวนั้น' เขาถอนหายใจยาวเหยียดในอก ทว่าเรื่องนี้กลับยิ่งสร้างคำถามให้แก่หลงเฉินมากขึ้นไปอีก 'ในเมื่อตระกูลสี่จงเกลียดจงชังมนุษย์เข้าไส้ แล้วเหตุใดจึงมอบชุดคลุมมังกรทองให้กับมนุษย์เล่า? ไม่ว่าจะขบคิดอย่างไร เรื่องนี้ก็ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย' "อย่างไรก็ตาม ข้าเสียเวลากับเจ้ามามากพอแล้ว หากมีคำถามอื่นอีก ไว้รอให้พวกเราออกไปจากที่นี่เสียก่อนเถอะ" หยวนหันหลังแล้วเริ่มก้าวเดินจากไป "จะว่าอะไรไหมหากข้าจะขอร่วมทางไปด้วย?" หลงเฉินเดินตามเขาไปทันที อย่างไรเสีย เขาก็ยังมีข้อสงสัยอีกมากมาย และเหนือสิ่งอื่นใด เขาปรารถนาที่จะดึงตัวหยวนมาเป็นพวกของตน ทว่าหยวนกลับหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นขวางหน้าหลงเฉินไว้ "ขอความกรุณา อย่าได้รบกวนข้าเลย แค่คนกลุ่มนี้ที่อยู่กับข้าก็นับว่ามากเกินพอแล้ว" "..." หลงเฉินจำต้องชะงักฝีเท้าและไม่ได้เดินตามหยวนไปอีก หยวนอาศัยจังหวะนั้นปลีกตัวออกจากฝูงชนอย่างรวดเร็ว "สายตาจับจ้องมาที่ข้ามากเกินไป ข้าจะไปรอพวกเจ้าข้างหน้าอีกสักสองสามไมล์" หยวนส่งกระแสจิตแจ้งเตือนคนตระกูลเถียนก่อนจะทะยานร่างบินจากไป "ข้าไม่เคยเห็นไอ้สารเลวที่จองหองขนาดนี้มาก่อนเลย! มันนึกว่าตัวเองอยู่เหนือพวกเราเพียงเพราะโชคดีในเจดีย์กระบี่งั้นรึ! ข้าพนันได้เลยว่าพรสวรรค์ของมันไม่ได้มีจริงหรอก!" ผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังหลงเฉินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น "คนจากที่ห่างไกลความเจริญอย่างสวรรค์ชั้นที่สามจะมีพรสวรรค์เหนือกว่าพวกเราได้อย่างไร?! มันต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างเพื่อพิชิตเจดีย์กระบี่มาแน่ๆ!" หลงเฉินไม่ได้ใส่ใจคำพูดของคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่ยืนนิ่งเงียบ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่หยวนหายลับไป 'เซียวหยาง... ช่างเป็นบุรุษที่ลึกลับเสียจริง' หลงเฉินตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า เขาไม่เคยรู้สึกสนใจหรือพิศวงในตัวใครมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต หลังจากหลงเฉินจากไปได้ไม่นาน ความวุ่นวายก็บังเกิดขึ้น ณ บริเวณเจดีย์กระบี่ "เจดีย์กระบี่พังทลายลงแล้ว! พวกเราจะทำอย่างไรกันดี?!" "ข้าคิดว่าไม่มีอะไรที่พวกเราทำได้แล้วในตอนนี้..." "สวรรค์! เขาไม่ได้เพียงแค่พิชิตการทดสอบเก้ากระบี่ แต่ยังทำลายเจดีย์กระบี่ลงได้ด้วย! ตำนานบทใหม่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นแล้ว! ข้าต้องรีบกระจายข่าวนี้ออกไป!" นามของเซียวหยางเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วสุสานจักรพรรดิไร้นามราวกับไฟป่าที่ลุกลามท่ามกลางฤดูร้อนอันระอุ เมื่อเหล่าตระกูลใหญ่และสำนักอันทรงอำนาจได้ยินเรื่องราวความสำเร็จของเซียวหยาง พวกเขาต่างตัดสินใจในทันทีว่าจะต้องดึงตัวเขามาเป็นพวกให้ได้ "พวกเราต้องหาตัวเซียวหยางผู้นี้ให้พบก่อนใคร และชักชวนเขาเข้าสู่สำนักของเราให้ได้!" เจ้าสำนักชื่อดังแผดเสียงสั่งการเหล่าศิษย์อย่างกึกก้อง "ลูกสาวข้า! พ่อต้องการให้เจ้าไปพบเซียวหยางผู้นี้ และพาเขามาหาตระกูลเราให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!" ผู้นำตระกูลผู้เรืองนามกล่าวกับบุตรสาวคนสำคัญด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเร่งรีบ "แต่ท่านพ่อ... ท่านหมั้นหมายข้ากับตระกูลหมิงไปแล้วนะเจ้าคะ..." "ช่างหัวตระกูลหมิงสิ! เซียวหยางสำคัญกว่า! หากข่าวลือเป็นจริง เขาจะกลายเป็นบุคคลสำคัญไม่ใช่แค่ในสวรรค์ชั้นที่สาม แต่รวมถึงสวรรค์ทั้งเก้าชั้น!" ผู้คนบางกลุ่มในสุสานจักรพรรดิไร้นามเริ่มเบนความสนใจมาที่หยวนหลังจากทราบถึงความสำเร็จของเขา พวกเขามองว่าเขาเปรียบเสมือนขุมทรัพย์อีกชิ้นหนึ่งในสุสานที่ต้องครอบครองมาให้ได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากข่าวลือนั้นฟังดูเกินจริงเกินไป คนส่วนใหญ่จึงยังคงเคลือบแคลงสงสัยและเลือกที่จะเพิกเฉยไป ในขณะเดียวกัน ห่างจากเจดีย์กระบี่ไปหลายสิบไมล์ หยวนได้กลับมารวมกลุ่มกับเถียนเหยียนอวี่และเถียนซูอิ่นอีกครั้ง "ท่านทำเอาผู้คนตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปหมดแล้ว... รวมทั้งข้าด้วย" เถียนเหยียนอวี่กล่าวพลางจ้องมองหยวนด้วยสายตาพร่าเลือนราวกับยังไม่ตื่นจากภวังค์ "..." เถียนซูอิ่นยังคงนิ่งเงียบ ทว่านัยน์ตากลับสั่นไหวด้วยความคิดที่ไม่อาจหยั่งรู้ เถียนเหยียนอวี่กล่าวต่อ "ข้าอยากถามท่านใจจะขาดแล้ว— เกิดอะไรขึ้นที่ชั้นหกงั้นหรือ? เหตุใดท่านถึงใช้เวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์กว่าจะผ่านมันมาได้ ทั้งที่ชั้นเจ็ดท่านกลับใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ?" "อ้อ ข้าแค่ได้รับเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อทำความเข้าใจบางสิ่งเท่านั้น ไม่มีอะไรมากหรอก" "แค่นั้นน่ะหรือ? แม้จะต่างจากชั้นก่อนๆ แต่มันฟังดูน่าเบื่อชะมัด แล้วชั้นที่เจ็ดล่ะ? ข้างบนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?" "ก็เหมือนกับชั้นอื่นๆ... ว่างเปล่าและน่าเบื่อ" "แล้วของรางวัลล่ะ?! ท่านพิชิตเจดีย์กระบี่ได้เชียวนะ! ของรางวัลมันต้องเลิศเลออลังการมากแน่ๆ!" ดวงตาของเถียนเหยียนอวี่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุดในขณะนี้ หยวนส่ายหัวช้าๆ "นอกจากกุญแจดอกนี้ ข้าก็ไม่ได้รับอะไรอย่างอื่นอีกเลย" "ถามจริง...?" เถียนเหยียนอวี่ถึงกับพูดไม่ออก สภาพของนางในตอนนี้ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งถูกทำลายความฝันจนแหลกสลาย "ท่านยังได้รับกุญแจจากการทดสอบเก้ากระบี่มาด้วยไม่ใช่หรือ? มันมีไว้ทำอะไรกันแน่?" เถียนซูอิ่นจ้องมองกุญแจด้วยความสนใจ สัญชาตญาณบอกนางว่ากุญแจเหล่านี้จะนำไปสู่สิ่งที่ไม่ธรรมดา "ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าเองก็ยังไม่รู้จุดประสงค์ของมัน ข้ารู้เพียงว่าข้าต้องรวบรวมกุญแจให้ครบอีกเจ็ดดอก ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกที่สุดของสุสาน" "นั่นมันเป็นไปไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นท่านก็เถอะ พื้นที่ของสุสานแห่งนี้ยังไม่ถูกสำรวจไปถึงครึ่งนับตั้งแต่ถูกค้นพบมา ทว่าท่านกลับคิดจะไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดงั้นหรือ? นั่นไม่ต่างจากการเดินไปลงหลุมศพของตัวเองเลยนะ" หยวนเผยรอยยิ้มบางๆ "ข้าคิดว่าข้าคงไม่เป็นไรหรอก อย่างไรเสีย โชคชะตาก็นำพาข้ามาที่นี่แล้ว" 'โชคชะตา? ช่างเป็นคนเสียสติแท้ๆ...' เถียนซูอิ่นส่ายหัวอยู่ในใจ "อย่างไรก็ตาม จุดหมายต่อไปของข้าคือ วิหารกระบี่" หยวนประกาศขึ้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง "วิหารกระบี่ตั้งอยู่ตรงชายแดนของเขตพื้นที่รอบนอก ต่อให้พวกเราเดินทางเป็นเส้นตรงโดยไม่หยุดพัก ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองสัปดาห์กว่าจะถึงที่นั่น" เถียนซูอิ่นกล่าว หยวนพยักหน้า "พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องตามข้าไปก็ได้หากไม่อยากไป ข้าเองก็ไม่อยากให้พวกเจ้าต้องเสียเวลาเช่นกัน" "เหลวไหล! พวกเรามากันไกลถึงขนาดนี้แล้ว หากหยุดอยู่แค่นี้ก็นับว่าเสียเปล่า! และข้ามั่นใจว่าพวกเราจะได้เห็นอะไรที่ทำให้ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างอีกแน่ ดังนั้นต่อให้ท่านขับไสข้า ข้าก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น!" เถียนเหยียนอวี่รีบกล่าวโพล่งออกมา หยวนเผยรอยยิ้มอย่างยอมจำนน "ตกลง ข้าจะไม่ห้ามพวกเจ้า" หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่อีกครั้ง