**บทที่ 1260 หนึ่งร้อยปี** “คราวนี้เธอตั้งใจจะใช้เวลาอยู่ในโลกความจริงนานแค่ไหน?” หลี่จินซีเอ่ยถามหยวนด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความนัย “ผมจะพักจากการเชื่อมต่อเข้าสู่ Cultivation Online อย่างน้อยก็สักสองสัปดาห์ต่อจากนี้” เขาตอบกลับด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ดีมาก ฉันอยากให้คอยดูความก้าวหน้าของฉันด้วย” หลี่จินซีกล่าวต่อทันควัน “ผมด้วย!” หวังหมิงเสริมทัพขึ้นมาอีกคน คนอื่นๆ ต่างพากันแสดงความปรารถนาที่จะขอประลองฝีมือกับเขา ซึ่งหยวนก็ตอบตกลงอย่างยินดี “ได้สิ ผมเองก็ใคร่รู้อยู่เหมือนกันว่าการเคี่ยวกรำภายใต้การดูแลของท่านเจ้านั้นจะมีประสิทธิผลยอดเยี่ยมเพียงใด” หลังจากใช้เวลาตอบคำถามอีกครู่ใหญ่ ในที่สุดหยวนก็กล่าวปิดการสนทนา “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน” ขณะที่ทุกคนเริ่มแยกย้ายกลับไปยังห้องพักของตน หยวนกลับมุ่งหน้าตรงไปยังประตูทางออก “นั่นคุณจะไปไหนน่ะ?” ฉู่หลิวเซียงทักขึ้นเมื่อสังเกตเห็นทิศทางที่เขาเดินไป “ผมจะไปหาท่านเจ้าเสียหน่อย แล้วจะรีบกลับมา” “อ๋อ เข้าใจแล้ว งั้นไว้เจอกันนะ” ฉู่หลิวเซียงขยิบตาให้เขาอย่างมีเสน่ห์ก่อนจะเดินจากไป “ควรให้ฉันโทรแจ้งผู้จัดการก่อนไหมคะว่าคุณกำลังจะไปที่นั่น?” เหม่ยเฟิงเอ่ยถามขึ้นทันที เขาพยักหน้ารับ “รบกวนด้วยนะ ขอบใจมาก” เมื่อหยวนก้าวพ้นจากอาคาร เหม่ยเฟิงก็รีบต่อสายถึงผู้จัดการเพื่อแจ้งกำหนดการของเขา “เขากำลังมาที่นี่ตอนนี้เลยงั้นเหรอ? น่ารำคาญชะมัด...” ผู้จัดการถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะกล่าวต่อ “ได้ เดี๋ยวฉันจะบอกท่านเจ้าให้” หลังจากวางสาย ผู้จัดการก็รุดไปเข้าพบท่านเจ้าในทันที “หยวนกำลังมาหาท่านตอนนี้ครับ” “ดี... ข้าเองก็ตั้งใจจะเรียกเขามาพบในวันพรุ่งนี้อยู่แล้วพอดี” “ท่านจะบอกความจริงเรื่อง ‘สถานการณ์นั้น’ กับเขาใช่ไหม?” เธอถามด้วยน้ำเสียงกังวล “ข้าต้องบอก” “...” “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปรับเขาเดี๋ยวนี้” ครู่ต่อมา ขณะที่หยวนกำลังมุ่งหน้าสู่ยอดเขา เขาสังเกตเห็นร่างของหญิงงามทรวดทรงระหงยืนสงบนิ่งอยู่แต่ไกล ใบหน้าของเธอเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลีย่า ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” หยวนเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม “อย่ามาทำเป็นสนิทสนมกับข้าหน่อยเลย วิญญาณของเจ้าได้รับความเสียหายจนเพี้ยนไปแล้วหรืออย่างไรในช่วงไม่กี่เดือนมานี้?” เธอแค่นเสียงเย้ยหยัน “และผมก็เห็นว่าคุณเองก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด” หยวนหัวเราะเบาๆ โดยไม่ถือสาในท่าทีของเธอ “อย่างไรก็ตาม ผมมาที่นี่เพื่อขอบคุณท่านเจ้าสำหรับการช่วยเหลือ เพราะเขาแท้ๆ ภาคีสยบมารจึงแข็งแกร่งขึ้นกว่าที่เคยเป็น” เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “และแน่นอน ผมมาเพื่อขอบคุณคุณด้วยลีย่า... ขอบคุณมากนะ” เมื่อได้เห็นรอยยิ้มอันเจิดจ้าบนใบหน้าหล่อเหลาของหยวน ใบหน้าของลีย่าก็แดงซ่านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ขะ...ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณจากเจ้าหรอก เพราะที่ทำไปทั้งหมดก็ไม่ใช่เพราะความปรารถนาดีส่วนตัวเสียหน่อย” หยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถาม “มีบางอย่างเกิดขึ้นใช่ไหม? ผมไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร แต่ตั้งแต่กลับมา ผมรู้สึกอึดอัดที่หน้าอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ระบุไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่” ลีย่าจิ๊ปากหลังจากได้ยินคำพูดนั้น เธอบ่นพึมพำในลำคอเบาๆ “ยังเป็นพวกประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” “หือ?” หยวนมองเธอด้วยสีหน้าฉงน เธอเมินเฉยต่อเขาและกล่าวตัดบท “รีบไปกันได้แล้ว ท่านเจ้ากำลังรอเจ้าอยู่” “ตกลง” เมื่อมาถึงยอดเขา หยวนก็มุ่งตรงไปยังถ้ำที่ตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ทันที ทว่าขณะที่เดินไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็สังเกตเห็นร่างในชุดสีแดงเพลิงกำลังเดินออกมาจากถ้ำ แน่นอนว่านั่นคือท่านเจ้า หากแต่สภาพของเขาดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก— พลังดูอ่อนโทรมลง และร่างกายก็ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเมื่อครึ่งปีก่อน หยวนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวลทันทีที่เห็นสภาพของอีกฝ่าย “เกิดอะไรขึ้นกับท่าน? ท่านไม่สบายหรือเปล่า? ยังไหวไหม?” “ยินดีที่ได้พบเจ้าอีกครั้งหยวน... เปล่า ข้าไม่ได้ป่วย แต่ข้าก็ไม่ได้ปกติดีนัก” ท่านเจ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและไร้เรี่ยวแรง “บอกผมมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น” “ก่อนที่จะถึงเรื่องนั้น... สุสานจักรพรรดิไร้นามเป็นอย่างไรบ้าง? สถานที่แห่งนั้นยังไม่ถือกำเนิดขึ้นเลยตอนที่ข้ายังอยู่ในแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์” เมื่อเห็นว่าท่านเจ้ายังมีแก่ใจจะเอ่ยถามเรื่องนี้ หยวนจึงคาดเดาว่าสถานการณ์อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิดในตอนแรก “อืม... มันเป็นสถานที่ที่อันตรายมาก คร่าชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วน แต่ถึงอย่างนั้น ผู้คนก็ยังพากันหลั่งไหลไปที่นั่นเพื่อไขว่คว้าสมบัติหรือการตระหนักรู้ในมรรคลาภ” “งั้นรึ... ฟังดูน่าสนุกดีนะ” ท่านเจ้าพึมพำ ทำเอาหยวนถึงกับพูดไม่ออก หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ สีหน้าของท่านเจ้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลดใจ “ข้าขอโทษ...” “หือ? ทำไมอยู่ๆ ท่านถึงมาขอโทษผมล่ะ?” หยวนเอียงคอถามด้วยความสงสัย “ข้าทำให้เจ้าผิดหวัง... ข้าล้มเหลวต่อโลกใบนี้” “ท่านหมายความว่าอย่างไร?” หยวนสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันเลวร้ายที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก “เจ้ายังจำเรื่องที่เราคุยกันคราวที่แล้วได้ไหม? เรื่องเกี่ยวกับค่ายกลที่ยึดเหนี่ยวโลกใบนี้เอาไว้ด้วยกัน?” ท่านเจ้าถาม “จำได้ครับ และท่านก็คือผู้ที่คอยค้ำจุนค่ายกลนั้นไว้” ท่านเจ้าพยักหน้าอย่างเศร้าหมองก่อนจะกล่าวต่อ “เป็นที่น่าเสียดาย... ค่ายกลพิทักษ์โลกกำลังเสื่อมสลายลง และข้าไร้ซึ่งพลังที่จะหยุดยั้งมันได้ ข้าไม่ไม่อาจหยั่งถึงสาเหตุของการผุพังนี้ แต่หากมันยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ ค่ายกลจะพังทลายลงในที่สุด และเมื่อนั้น... ทั้งโลกและสรรพชีวิตทั้งหมดจะมลายสิ้นไป” “อะไรนะ?!” หยวนโพล่งออกมาด้วยความตกใจสุดขีด “เดี๋ยว... เดี๋ยวสิ! ท่านกำลังจะบอกว่าโลกกำลังจะถึงจุดจบ โดยที่ท่านเองก็ไม่รู้สาเหตุงั้นเหรอ?!” เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “มันมีสาเหตุที่เป็นไปได้หลายประการ แต่ข้าไม่อาจระบุสาเหตุหลักที่แน่ชัดได้ ประการแรก ข้ารู้มานานแล้วว่าข้าสามารถค้ำจุนค่ายกลนี้ได้เพียงระยะเวลาที่จำกัด ข้าประคองมันมานานนับล้านปี และพลังบ่มเพาะของข้าก็เสื่อมถอยลงเรื่อยๆ โดยไร้ซึ่งโอกาสที่จะฟื้นฟู ดังนั้นมันจึงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่พลังของข้าจะเหือดแห้งไป” “อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังบ่มเพาะที่เหลืออยู่ ข้าควรจะรักษาสภาพของค่ายกลเอาไว้ได้อีกอย่างน้อยหนึ่งแสนปี แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อยู่ๆ ค่ายกลกลับเริ่มสูบกินพลังวิญญาณในการคงสภาพมากขึ้นอย่างกะทันหัน ซึ่งมันกำลังกัดกินพลังของข้าไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะรับมือ” หยวนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาตัดสินใจถามคำถามที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเอ่ยมันออกมาในชีวิตนี้ “เราเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน... ก่อนที่โลกจะถูกทำลาย?” “ด้วยอัตราเร็วขนาดนี้ ค่ายกลจะแตกสลายภายในหนึ่งร้อยปี และพวกเราทุกคนจะสูญสิ้นไปตลอดกาล” ท่านเจ้าเปิดเผยความจริงด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “หะ...หนึ่งร้อยปี...? เราเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งร้อยปีเท่านั้นงั้นเหรอ?” เป็นครั้งแรกในรอบเวลาอันยาวนานที่หยวนรู้สึกได้ถึงความอ่อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะขาสองข้างที่สั่นสะท้านจนแทบจะแบกรับน้ำหนักเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป...