บทที่ 756: เจ้าไม่เห็นนางหรือ? แปลโดย Exodus Tales ตรวจแก้โดย Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth ยามค่ําคืน วัดหยานหมิงเงียบสงัดจนไม่มีเสียงร้องของแมลงแม้แต่น้อย เมืองริมฝั่งทะเลที่พัฒนาอย่างเจริญเต็มตัวเชิงภูเขาดูราวกับไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับวัดนี้เลย แสงโคมไฟน้ํามันเพียงไม่กี่ดวงหวนไหวอยู่ในความมืด จนง่ายเหลือเกินที่จะลืมไปว่าวัดแห่งนี้มีตัวตนอยู่ “โมฟาน ท่านนั่งอยู่ที่นี่ทําไม? ทำเอาข้าตกใจแทบแย่!” เสียงหญิงดังขึ้นด้วยความตกใจ “ข้าคิดว่าวัดนี้มีอะไรบางอย่างที่แปลกไป” โมฟานขมวดคิ้ว ก้มหน้าคิดใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง “พระภิกษุไม่ได้บอกแล้วหรือว่าเราต้องอยู่ห่างจากปฏิมากรหินอย่างน้อยห้าเมตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับท่าน!” เจียงเสี่ยวซวูพูดพลางหน้าบึ้ง “รู้ไหม เมื่อช่วงบ่าย…” โมฟานจวนจะเล่าความประหลาดที่เขาได้พบเจอให้ใครสักคนฟัง โมฟานยังคงหาคําตอบไม่ได้ว่าเด็กหญิงคนนั้นเป็นใคร ถ้าเป็นภูตผี เขาก็ไม่เคยเห็นผีโผล่มาในแสงตะวันจ้า แต่ถ้าเป็นคนเป็นปลากลับดูหนุ่มแน่นและกระปรี้กระเปร่าเกินกว่าจะเป็นศพที่ไม่เน่า ในทางกลับกัน ถ้าหากเธอมีชีวิตอยู่จริง รอยเท้าของเธออยู่ที่ไหน? เหตุใดจึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากเดินลงบันได? โมฟานไม่ใช่คนโง่พอที่จะเชื่อว่าเธอหกล้มกลิ้งตัวลงไปถึงด้านล่างหรอก เจียงเสี่ยวซวูตัดบทก่อนที่โมฟานจะพูดจบ “เดี๋ยวเราค่อยคุยกันตอนเดินเล่นตามถนน” “เดินเล่นตามถนน? จะไปไหนเล่า? ข้าไม่ได้บอกว่าอยากไปไหนเลย” โมฟานครุ่นคิดถึงเด็กหญิงคนนั้นมาพักใหญ่ ฐานะเป็นนักล่ามืออาชีพ เขามีความกระหายใคร่รู้อย่างแรงกล้า ถ้าไม่รู้ความจริงเขาจะไม่มีวันหลับสบายดี…เอาอย่างน้อย โมฟานยอมรับว่าตัวเองกำลังหาเรื่องมาแก้เหงา เพราะรู้สึกเบื่อหน่ายจนแทบจะทนไม่ไหว และการได้พบพระภิกษุกับเด็กหญิงคนนั้นก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย! “ความจริง ข้าวางแผนจะหาซื้อของพื้นเมืองที่ตลาด” เจียงเสี่ยวซวูยิ้มพราย แสดงความเป็นหญิงสาวอันตรายออกมาอย่างเต็มที่ “ท่านชวนข้าไปด้วยหรือ?” โมฟานยกคิ้วถาม “ท่านบอกว่ามีอะไรบางอย่างแปลกไป ว่าอยากให้ข้าเดินตามถนนคนเดียวยามดึกอย่างนั้นรึ? ตั้งแต่นี่ไปจนถึงเมืองก็มีระยะทางค่อนข้างไกล ข้าเป็นแค่หญิงสาวร่างผู้จํานวย หากมีพวกคนเสเพลเห็นข้างงามสะดุดตาแล้วอยากทำอะไรลามกต่ำช้าต่อกัน อย่างเช่นกงอว์เซียที่น่ารังเกียจคนนั้น ข้าจะรู้สึกเสียใจมากแค่ไหน? ท่านจะไม่เห็นใจบ้างหรือไง?” เจียงเสี่ยวซวูพลิกผม แสดงอาการราวกับจะชวนโมฟานมาสนุกสนานกันแบบโรแมนติก โมฟานเป็นคนมีเกียรติ จะยอมให้ตัวเองถูกหญิงสาวประเภทนี้ล่อลวงได้อย่างไร เขากระโดดลงมาจากเต่าหินและรีบพูดว่า “ไปกัน!” ทันที — ขณะเดินลงบันได เจียงเสี่ยวซวูห่างไกลกับคําว่าเป็นหญิงสาวที่มีสติอันดิบ ทุกครั้งที่อยู่ตามลําพังกับผู้ชาย เธอมักจะเกาะติดเขาแนบชิดพยายามสร้างบรรยากาศบางอย่างระหว่างกัน โมฟานก็ไม่ได้เป็นข้อยกเว้น แขนของเธอจะเสียดสีกับแขนของโมฟานเป็นครั้งคราวขณะเดินลงบันไดและส่ายสะโพกไปมา… โมฟานเป็นคนมีเกียรติ…ไม่สานต่อก็ได้ ยังไงซะผิวของหญิงสาวคนนี้ก็เรียบเนียนมาก แค่เสื้อผ้าอยู่ระหว่างมือก็ยังสัมผัสเนื้อเยื่ออันอ่อนนุ่มนั้นได้อย่างชัดเจน “เอ้อ ข้ารู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อโมฟานมาก่อน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าก็นึกไม่ออกว่าที่ไหน” เจียงเสี่ยวซวูกล่าว “ชื่อของข้าธรรมดามาก คล้ายกับชื่อจีกั๋ว โจงฮวา เจียเฮา หรือไม่ก็เหมือนชื่อเหาหวาน จื่อเซวียน เสวียนหยางในศตวรรษที่ 21 ข้ารับรองว่ามีผู้คนที่มีชื่อเดียวกันนี้อย่างน้อยแสนคน!” โมฟานกล่าว ภายในใจ โมฟานยินดีเป็นอย่างยิ่ง แต่ภายนอกแสร้งทำเป็นคนถ่อมตัว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาก็เป็นคนดังที่เคยช่วยผู้หญิงนับไม่ถ้วนในเมืองต่างๆ มากมาย ดังนั้น จึงสมเหตุสมผลที่จะมีคนได้ยินชื่อเขา “บางที ข้าจำชื่อของผู้ชายทุกคนที่ข้าสนใจได้ เพราะข้ามีความประทับใจในตัวท่านเลือนลาง จึงแสดงว่าท่านยังไม่ดีพอที่จะให้ข้าจดจำ” เจียงเสี่ยวซวูตอบอย่างตรงไปตรงมา “…” โมฟานจนปัญญาในการตอบโต้ในทันที แต่แล้วกลิ่นหอมที่ฉุนชะจมูกก็พัดผ่านเข้ามา โมฟานคิดว่าเจียงเสี่ยวซวูกำลังพลิกผมอีกหน แต่พอคิดดีๆ กลิ่นหอมนี้ต่างจากเครื่องปรุงกลิ่นกุหลาบของนาง มันสดชื่นราวกับสมุนไพรบางชนิด พร้อมด้วยกลิ่นดอกไม้ไร้เดียงสาที่ขึ้นอยู่ริมทาง โมฟานยังคงงุนงงอยู่ ดังนั้น จึงมีคนปรากฏตัวบนบันไดข้างหน้าพวกเขาทันที ผมรวบเป็นปมเรียบร้อยบนศีรษะ และผมกรอบหน้าปัดหลวมๆ ที่ร่วงลงมาอยู่บริเวณไหล่ ยิ่งขับให้เห็นเสน่ห์อันละเอียดอ่อนของเด็กหญิงคนนี้ เธอสวมชุดที่เรียบง่ายสบายตัว ไม่มีสีสันสะดุดตา ส่วนเดียวที่ดึงดูดสายตาคือหมุดกลีบบินหัวจันทน์ที่ติดอยู่บริเวณหน้าอกที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย หน้าอกของเธอไม่ใช่ขนาดใหญ่โต แต่ก็ชัดเจนว่ากำลังอยู่ในช่วงวัยแรกรุ่น และเมื่อรวมกับรูปร่างที่ผอมบาง จึงทำให้เกิดโค้งเว้าที่เด่นชัดอย่างเห็นได้ชัด! “มิยาตะ?” โมฟานจำชื่อของเด็กหญิงคนนั้นได้ เขาจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ ตอนบ่าย แสงแดดยังคงส่องทับเธอขณะที่เธอหิ้วตะกร้าใบเล็กๆ เธอดูไร้เดียงสาและน่ารักราวกับเด็กบ้านใกล้เรือนเชิง แต่ก็น่าขนลุกอยู่ไม่น้อยที่เธอปรากฏตัวบนบันไดโดยไม่มีที่มาที่ไป ไม่ว่ายิ้มบริสุทธิ์เพียงใด ก็ยังคงดูน่ากลัวสักหน่อย! “มิยาตะอะไร?” เจียงเสี่ยวซวูมองโมฟานด้วยความงุนงง “เด็กหญิงข้างหน้านั่น” โมฟานชี้ให้ดู เจียงเสี่ยวซวูเหลือบมองไปข้างหน้าด้วยสับสน 𝕗𝗿𝕖𝐞𝐰𝗲𝕓𝐧𝕠𝕧𝗲𝐥.𝚌𝐨𝚖 และไม่นานนัก เธอก็หันกลับมาหัวเราะพราย “ตอนแรกข้าคิดว่าท่านน่าสนใจกว่าผู้ชายคนอื่นๆ แต่ยังคงใช้กลโกงแบบน่าเบื่อหนะแบบนี้อยู่อีก ท่านคิดว่าข้าจะวิ่งเข้ากอดทันทีเพียงเพราะท่านบอกว่ามีสาวสวยยืนอยู่ข้างหน้างั้นหรือ? หากท่านอยากจีบข้า ก็ต้องพัฒนาตัวเองให้ดีกว่านี้หน่อย...” เมื่อโมฟานได้ยินถ้อยคำของเจียงเสี่ยวซวู เขาจึงมีสายตาที่ครุ่นคิดหนักหน่วง “ท่าน…ไม่เห็นเธองั้นหรือ? ท่านไม่เห็นเธอจริงๆ งั้นรึ?” “เลิกพยายามหลอกลวงข้าได้แล้ว ข้างหน้าไม่มีอะไรทั้งนั้น!” เจียงเสี่ยวซวูเดินต่อไปตามบันได หลังจากเดินลงบันไดมา เจียงเสี่ยวซวูเดินผ่านมิยาตะไปโดยไม่รู้ตัวว่ามีเด็กหญิงยืนอยู่ข้างกายตัวเอง มิยาตะยิ้มที่มองเจียงเสี่ยวซวูเดินผ่านไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง โมฟานรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งลงมาตามสันหลังเมื่อเห็นภาพนั้น “ตอนบ่ายข้าลืมถามชื่อท่านเสียจริง ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนทางทิศตะวันออก” มิยาตะพูดอย่างสุภาพกับโมฟาน โมฟานไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะฉี่ราดหลังจากพบเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติ เขายังคงสงบและพูดเสียงลึกว่า “ข้าก็คือเจ้าฉายอีกคน จริงหรือไม่ที่เพื่อนท่านและท่านมองไม่เห็นและได้ยินเสียงไม่ถึง?” เจียงเสี่ยวซวูเดินออกไปอีกหลายก้าว ก่อนที่จะรู้ตัวว่าโมฟานยังคงพึมพำพูดคนเดียว เธอจึงหันกลับมาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ท่านยังจะมาล้อเล่นอีกนะ? เลิกพูดคนเดียวได้แล้ว เดินไปในเมืองกันเถอะ ข้ามีของที่ต้องซื้อ อากาศริมทะเลชื้นเกินไป ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว” “ข้าก็ไม่แน่ใจเช่นกัน แต่เนื่องจากท่านและเพื่อนของต่างวุ่นวายอยู่ ข้าจะไม่รบกวนท่านทั้งสองต่อไป เจ้าฉาย…ชื่อที่ดีไม่น้อย…” มิยาตะพูดเบาๆ จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ละลายตัวเข้าไปในความมืดมนเมื่อพูดจบคำสุดท้าย โมฟานจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้างงงัน ข้างหน้านั้นมิได้มีอะไร อยู่เพียงกลิ่นหอมที่ยังคงค้างอยู่เท่านั้นเอง!