บทที่ 774: ภาชนะที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ผู้แปล: Exodus Tales ผู้จัดพิมพ์: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ... พระภิกษุสงฆ์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ญี่ปุ่นมีนักล่าแห่งเมืองของตนเองเช่นกัน แต่เนื่องจากปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว พระสงฆ์จึงไม่อยากก่อเรื่องวุ่นวายเพิ่มเติม กลับมาที่วัดยานหมิง โม แฟนรีบเดินทางไปยังจุดที่มู่ หนิงซวี กำลังพักผ่อนและเห็นว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้ว นัน จงหนี่กำลังตักซุปเห็ดหอมให้เธอกิน เมื่อทราบว่าเธอไม่เป็นไร โม แฟนยิ้มออกมา “แปลกนะ ฉันจำได้ว่าหลับไปนานมาก แต่พอฉันตื่นขึ้นมา ทำไมดวงอาทิตย์ถึงกำลังจะตกดินอยู่?” เจ้าเจียว มานานถามด้วยเสียงสับสน ปรากฏว่าหมอนี่ยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเลย โม แฟนขี้เกียจจะอธิบายให้เขา “ตอนที่เรากลับมา คนที่เคยโดนพรากวิญญาณไปก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน แต่วิญญาณของพวกเขาถูกแยกจากร่างกายนานเกินไป วิญญาณจึงสูญเสียพลังงานไปมาก แม้จะตื่นขึ้นมาได้ ร่างกายของพวกเขาก็จะอ่อนแอมากและอายุขัยจะสั้นลง การจะแก้ไขความเสียหายที่เกิดขึ้นกับวิญญาณมนุษย์เป็นเรื่องยากมาก” เจียงอวี่กล่าว “เขาเอาแต่พูดว่าญี่ปุ่นมีผีตนอาฆาตมากมาย เรากลับไปเจอเข้าซะงั้น ทั้ง ๆ ที่เรากำลังพักอยู่ในวัด โชคชะตาแบบนี้นะหรือ!” “สมาคมเวทมนตร์แห่งเมืองซีฮiong คงกำลังสืบสวนเรื่องนี้อยู่ในตอนนี้ พวกเขาจะพบเร็ว ๆ นี้ว่าเราอยู่ที่นี่อย่างผิดกฎหมาย เราควรออกเดินทางให้เร็วที่สุด เรายังอยู่ห่างจากโตเกียวค่อนข้างมาก” นันหยูกล่าว เมืองซีฮiong เป็นสถานที่ตะวันตกสุดของญี่ปุ่น ขณะที่โตเกียวตั้งอยู่ทางตะวันออก พวกเขาจำเป็นต้องเดินทางข้ามญี่ปุ่นเกือบทั้งประเทศเพื่อไปถึงที่นั่น เป็นเส้นทางที่ค่อนข้างไกลหากไม่ใช้เครื่องบิน — ทีมเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางจากเมืองซีฮiong ในเช้าวันรุ่งขึ้น นัน จงหนี่เดินไปมาโดยถือชามยาสมุนไพรในมือ “มีใครเห็น เจ้าเจียว มานาน บ้างไหม เขายังไม่ได้ดื่มยาของเขาอีกแล้ว” นัน จงหนี่ถาม “ไม่มีสักคน เขาหายตัวไปตั้งแต่เช้าอีกแล้วหรือ? นรกช่างเถอะ อย่าบอกนะว่าเกิดเรื่องกับเขาขึ้นอีก?” หัวใจของโม แฟนหดตัว “เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรือ!?” เจียงอวี่ชี้ไปที่ทางเดินที่ทอดไปยังด้านหลังของภูเขา เจ้าเจียว มานานรีบเดินกลับมาจากด้านหลังของภูเขาและรวมตัวกับพวกเขาอีกครั้ง กงอวี่ ซึ่งยังขุ่นเคืองเขาอยู่ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะที่ทีมเสียเวลารอเขากลับมา “คุณจะวิ่งหนีไปโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้ คุณคิดว่าเรามาที่นี่เพื่อไปพักร้อนงั้นหรือ?” เจ้าเจียว มานานขี้เกียจจะพูดกับกงอวี่ เขาเดินไปข้าง ๆ โม แฟนและกระแทกเขาเบา ๆ “เฮ้ ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ ฉันฝันยาวมากในคืนนั้น มันเกี่ยวกับวัดด้านหลังของภูเขา ฝันนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่ฉันจะอธิบายได้ทั้งหมด แต่ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผลบางอย่าง...” “เอ่อ ไม่มีใครบอกคุณหรือว่าเกิดอะไรขึ้น?” โม แฟนถาม “เกิดอะไรขึ้น... (ถอนหายใจ) ไม่ต้องกังวลไปตอนนี้ ฉันเดินตรงไปที่ด้านหลังของภูเขาหลังจากตื่น คิดดูสิว่าฉันพบอะไร?” เจ้าเจียว มานานกล่าวด้วยน้ำเสียงลึกลับ สายตาของเขาเปล่งประกายด้วยความยินดี “เดานะ คุณคงพบผู้ตะบองไม้ที่แกะสลักด้วยตัวอักษรโบราณสินะ” โม แฟนตอบ เจ้าเจียว มานานตะลึง เขายกหัวแม่มือชูโป้งขึ้นและกล่าวว่า “คุณเป็นอัจฉริยะตัวจริง คุณเดาถูกได้อย่างไร? มันคือผู้ตะบองไม้จริง ๆ สถานที่ตรงนั้นตรงกับสิ่งที่ฉันเห็นในฝันพอดี ดังนั้นฉันจึงนำผู้ตะบองไม้นี้ไป ฉันแน่ใจว่ามันเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง!” พูดไป เจ้าเจียว มานานค่อย ๆ เปิดผ้าที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ ภายในนั้นมีผู้ตะบองไม้ภาชนะเวทมนตร์รูปร่างแปลกประหลาดที่อยู่ในวัดที่ทรุดโทรม! โม แฟนตกใจ เขาก้าวถอยหลังออกไปหลายก้าวทันที เจ้าเจียว มานานงุนงงมากขึ้น ทำไมเขาถึงกลัวผู้ตะบองไม้? “พระเจ้า คุณเอามันมาได้ยังไง?” โม แฟนมองดูผู้ตะบองไม้ภาชนะเวทมนตร์อันแปลกประหลาดด้วยความไม่อยากเชื่อ “คุณจะเอามันมาได้ยังไง? ด้วยมือของฉันสิ... (ถอนหายใจ) ฉันรู้ว่าการขโมยมันผิด แต่ที่แห่งนี้ค่อนข้างทรุดโทรม มันจะดีกว่าถ้าฉันนำมันไปมากกว่าจะปล่อยให้มันขึ้นสนิมอยู่ที่นั่น นอกจากนี้ ฉันยังรู้สึกว่ามันกำลังเรียกหาฉันเมื่อฉันหลับ และบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับความฝันที่ฉันมี ฉันคิดว่า... ฉันถูกกำหนดมาเพื่อพบมัน!” เจ้าเจียว มานานกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง โม แฟนรู้สึกว่ายากที่จะตีความสถานการณ์นี้ ความจริงคือ พวกเขาได้กลับไปที่วัดที่ทรุดโทรมแล้วหลังจากจัดการกับนาระ โอริโซระ เพื่อตัดสินใจว่าจะจัดการกับภาชนะอย่างไร แต่ให้ตายเถอะ การล็อกเวทมนตร์ของผู้ตะบองไม้แข็งแกร่งอย่างที่เคยเป็น พวกเขาไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เลย พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะแตะต้องผู้ตะบองไม้ภาชนะ ไม่ต้องพูดถึงการนำมันไป แต่ที่น่าประหลาดใจคือ เจ้าเจียว มานานฝันถึงมันและยังนำมันมาด้วย! การล็อกเวทมนตร์ไม่ได้หยุดเขา? “นันหยู คุณสามารถตรวจสอบเรื่องนี้ได้ไหม?” โม แฟนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเรียกนันหยูมาอย่างรวดเร็ว นันหยูทำการตรวจสอบและตระหนักว่าผู้ตะบองไม้ภาชนะเวทมนตร์นั้นผูกพันกับวิญญาณของเจ้าเจียว มานาน แต่เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นเพราะมันได้พรากวิญญาณของเจ้าเจียว มานานไปก่อนหน้านี้ หรือเพราะภาชนะสูญเสียเจ้าของคนก่อนไป... โม แฟนพยายามแตะต้องผู้ตะบองไม้ ตามที่เขาคิดไว้ พลังกั้นสีเหลืองต้องห้ามปรากฏขึ้นอีกครั้งและผลักเขาออกไปอย่างรุนแรง เจ้าเจียว มานานตกใจมากจนถึงกับโยนผู้ตะบองไม้ออกไป เมื่อเจ้าเจียว มานานไปหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง มันก็กลับสู่ภาวะปกติโดยไม่ก่อให้เกิดภัยคุกคามใด ๆ นันหยูขมวดคิ้วขณะที่จมอยู่ในความคิด เธอมองมาที่โม แฟนและขอให้เขาตามเธอไปมุมหนึ่ง “เกิดอะไรขึ้น? ผู้ตะบองไม้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ฉันรู้สึกว่ามันดูชั่วร้ายมาก อาจจะดีกว่าถ้าเราปล่อยมันไว้ที่นี่” โม แฟนกล่าว “ประการแรก ฉันคิดว่าผู้ตะบองไม้ได้เลือกเจ้าของคนใหม่คือ เจ้าเจียว มานาน ผู้ที่วิญญาณถูกพรากไปเป็นคนแรก ฉันเชื่อว่ามันเกี่ยวข้องกับความฝันที่เขามี แต่ฉันคิดว่าเขาไม่ได้ฝัน มันเป็นวิญญาณของเขาที่ดำดิ่งลึกเข้าไปในผู้ตะบองไม้ และด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งเขาได้รับการยอมรับจากมัน” นันหยูกล่าว การล็อกเวทมนตร์ไม่ได้มีผลเฉพาะกับโม แฟน มันทำงานเมื่อทุกคนอื่นพยายามแตะต้องมัน รวมถึงมู่ หนิงซวีด้วย “เป็นไปได้หรือ?” โม แฟนพูดไม่ออก เจ้าเจียว มานานจะได้มาซึ่งสมบัติประหลาดเพียงแค่นอนหลับหรือ? “ตามปกติแล้ว มันมีแนวโน้มมากกว่าที่คุณจะกลายเป็นเจ้าของผู้ตะบองไม้ใหม่ เนื่องจากคุณสังหารวิญญาณปิศาจภายในมัน แต่จากสิ่งที่ฉันสามารถรับรู้ได้ ผู้ตะบองไม้ดูเหมือนจะผลักไสมากกว่า... อาจจะไม่ควรพูดว่าผลักไส ฉันคิดว่ามันกลัวคุณ ตามที่ฉันรู้ ผู้ตะบองไม้น่าจะให้กำเนิดวิญญาณปิศาจเนื่องจากไม่มีเจ้าของมาเป็นเวลานาน ผู้ที่พิชิตวิญญาณปิศาจมักจะกลายเป็นเจ้าของใหม่ของมัน แต่แทนที่มันจะปฏิเสธคุณมากกว่าเดิม การอธิบายเพียงอย่างเดียวคือ คุณมีภาชนะตลอดชีพอยู่แล้ว และระดับของมันสูงกว่าผู้ตะบองไม้นี้!” นันหยูจ้องมาที่โม แฟน โม แฟนตกใจ เขากำลังจะหันไปดูเครื่องรางจิ้งหรีดตัวเล็กที่คอของเขาก็แล้วแต่เมื่อเขาเห็นสายตาที่เฉียบแหลมของนันหยู เขาจึงตัดสินใจไม่ทำ “ถูกต้องไหม โม แฟน?” ริมฝีปากของนันหยูแย้มขึ้นเล็กน้อย ความหมายในดวงตาของเธอรู้สึกราวกับว่าเธอได้อ่านใจเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ