บทที่ 852: ยั่วโทสะหอฝึกทั้งหมด ผู้แปล: Exodus Tales ผู้จัดพิมพ์: Exodus Tales แปลโดย XephiZ จัดเรียงโดย Aelryinth “พวกงี่เง่า ทั้งหมดเป็นพวกงี่เง่า ขนาดนี้แล้วพวกนายยังชนะประเทศกำลังพัฒนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และแอฟริกาไม่ได้เลย ยังจะไปสู้กับชาติมหาอำนาจอย่างรัสเซีย สหรัฐฯ และอังกฤษได้ยังไง! ทีมจะพังเพราะลู่หยี่หลินลาออกหรือไง จริงๆ พวกนายอยากให้ชาติอื่นคิดว่าตราท้าประลองที่ตั้งใจไว้เพื่อท้าทายพวกเขา กลับเป็นแค่การลงชื่อเข้าร่วมเฉยๆ หรือ!” เสียงแหบก้องกังวานสะท้อนในหอฝึกแห่งชาติ ทิ้งรอยสับสนบนใบหน้านักศึกษาที่มาเยี่ยมชมไว้ ในขณะเดียวกัน นักศึกษาเก้าคนของหอฝึกแห่งชาติพากันซึมเซาจนดูหมองคล้ำ ส่วนอาจารย์ไป๋ตงเว่ยถือเป็นคนที่อารมณ์ร้ายที่สุด ตำหนิลูกศิษย์ต่อหน้านักศึกษาของสถาบันอื่นแบบไม่เกรงใจใคร การลงชื่อเข้าร่วม... เป็นเรื่องจริงที่หลายชาติแย่งตราท้าประลองจากพวกเขาไปได้สำเร็จ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทำผลงานแย่นัก แถมการที่ลู่หยี่หลินถอนตัวออกจากทีมยังทำให้พวกเขาตกอยู่ในภาวะวิกฤติด้วย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความผิดพลาดในการประลองช่วงหลัง จนสุดท้ายพวกเขาได้รับทรัพยากรน้อยกว่าที่คาดหวังเอาไว้ ทั้ง ๆ ที่ทีมชาติของทุกคนรวมถึงทีมชาติของประเทศตนเองก็กำลังพัฒนาอย่างก้าวกระโดด ตอนนี้ทุกคนถึงขั้นสูงแล้ว พวกผู้ป้องกันอย่างพวกเขาที่เป็นเพียงนักเวทขั้นกลางจะไปสู้กับทีมชาติรุ่นถัดไปได้อย่างไร? “อาจารย์ไป๋ ขอร้องเถอะครับ ช่วยขอทรัพยากรจากเบื้องบนมาจัดสรรให้พวกเราก่อนได้ไหมครับ ถ้าไม่พัฒนาตัวเอง พวกเราคงโดนทีมชาติยำจนเละแน่” ตงฝางเหลี่ยวพูด “ฮั่ม คิดหรือว่าฉันไม่ได้ขอทรัพยากรเพิ่ม? ดูผลงานล่าสุดของพวกนายสิ แพ้ประเทศไทยขนาดนั้นได้ยังไง! บอกให้รู้ไว้เลย ทีมจากอียิปต์มาถึงแล้ว ถ้าแพ้อีก คราวนี้คงอยู่ในทีมต่อไปไม่ได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทรัพยากรเพิ่ม ฉันจะไม่โกรธขนาดนี้หรอกถ้าแพ้เพราะพลังเวทอ่อนกว่า แต่นี่ยังแพ้ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามก็อยู่ในระดับกลางเหมือนกัน!” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยด่า ตงฝางเหลี่ยวไม่กล้าพูดอีก เขาก็ไม่มีทางเลือก จริง ๆ แล้ว ถ้าเขาผ่านรอบคัดเลือกได้ ทุกอย่างก็คงจะแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ตระกูลตงฝางคงจะยอมให้เส้นลมกาแล็กซีสามเส้นเพื่อช่วยให้เขาผ่านเข้าสู่ขั้นสูง แต่แล้วสุดท้ายก็ให้มาเพียงเส้นเดียว จนทำให้เขาพยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายถูกส่งมาที่นี่ในฐานะผู้ป้องกัน เมื่อไรกันหนอจะหมดวันที่ทรมานแบบนี้เสียที “ขอโทษนะครับ... อาจารย์ไป๋ ทีมจากอียิปต์มาถึงแล้ว” จวินเก๋อเดินเข้ามาและตัดบทการด่าอย่างอึดอัดของอาจารย์ไป๋ตงเว่ย “มาถึงแล้วเหรอ? เร็วขนาดนี้? อยู่ที่ไหน? ไอ้หน้าคล้ำนั่นไปหลบข้าง ๆ หน่อย ชั้นมองไม่เห็นพวกเขาทุกที!” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นทีมจากอียิปต์ จวินเก๋อชี้ไปที่ใบหน้าคล้ำของเซยิดแล้วกระซิบว่า “เขานั่นแหละครับ พวกเขาส่งมาแค่คนเดียว ดูเหมือนว่าเขาบอกว่า แค่คนเดียวก็พอที่จะมาท้าทายหอฝึกแห่งชาติจีนแล้ว” จวินเก๋อพูดภาษาจีน อาจารย์ไป๋ตงเว่ยฟังจบหน้าตาก็แดงเถือกด้วยความโกรธ เขารู้สึกอยากกรี๊ดดัง ๆ ออกมาเลย “เขามาจริงด้วยตัวคนเดียวหรือ?” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยกลั้นหายใจแล้วถามยืนยันอีกครั้ง “มีแค่คนเดียวครับ ดูเหมือนว่าทีมมีธุระสำคัญอื่น” จวินเก๋อกระซิบ “พวกมันกล้ามาก!” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยครวญคราง เกือบจะควบคุมสติไม่อยู่และบีบคออีกฝ่ายจนตาย! จะว่าอย่างไรกับการที่ส่งคนแค่คนเดียวมาอ้างว่าพอที่จะมาท้าทายหอฝึกแห่งชาติจีน? ลูกศิษย์ที่อาจารย์ไป๋ตงเว่ยสอนทุกคนล้วนเจิดจ้าอย่างยิ่ง ตัวแทนจากอียิปต์พวกนี้กล้าดียังไงถือว่าตัวเองเป็นหงส์ที่บินมาเยือนโรงเลี้ยงไก่? “ตงฝางเหลี่ยว!” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยโกรธจนแทบจะกระโดดเหยียบพื้น ลืมเรื่องมารยาทในการต้อนรับแขกทันทีและร้องเรียกชื่อ “ครับ ผมอยู่นี่” ตงฝางเหลี่ยวงุนงง ไม่รู้ว่าอาจารย์อยากให้เขาทำอะไร “ไปจัดการไอ้นั่นซะ ถ้าเขายังเดินได้อีกภายในหนึ่งสัปดาห์ ฉันสาบานว่าจะให้นายพักเตียงพยาบาลไปตลอดเดือนเลย!” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยเกือบจะกรี๊ดออกมา ตงฝางเหลี่ยวชะงักงัน -มันสมเหตุสมผลตรงไหน? แถมอาจารย์บ้าอะไรถึงได้โกรธขนาดนี้? หนุ่มต่างชาติหล่อ ๆ คนนี้ไปลักภรรยาอาจารย์มาหรือ? -ไม่น่าจะเป็นไปได้ ภรรยาของอาจารย์ไป๋ตงเว่ยก็แข็งกร้าวไม่แพ้อาจารย์ คนนี้คงลักพาตัวไปไม่ได้หรอก- ตงฝางเหลี่ยวเดินเข้าสนามประลองด้วยความงุนงง “จะเริ่มกันเลยเหรอ? น่าประหลาดใจนิดหน่อย แต่ฉันชอบคนตรงไปตรงมา” เซยิดยิ้มพรายดูมุมหักเข้าตรง ๆ ตลอด “ไอ้ขี้ขโมยชาวอียิปต์ อย่าหลงตัวเองมากนัก!” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยด่าพร้อมจ้องตามหลังของเซยิด เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ช่วงหลังทีมแพ้การประลองที่ไม่น่าแพ้เลยตั้งแต่ลู่หยี่หลินลาออกจากทีม ที่ไหนได้ใครบางคนกลับคิดว่าพวกเขาเป็นแค่แมวป่วย หากเขาไม่ย่อยยับคนนี้แล้วโยนให้หมูตายที่แม่น้ำหวางปู เขาคงไม่ภักดีต่อธงแดงห้าดาว! “เด็กทุกคนมาหน่อย มีคนมาท้าทายเรา การประลองของพวกนายเป็นเหมือนการวิวาทของสตรี” อาจารย์ไป๋ตงเว่ยกลั้นเสียงแล้วเรียกทุกคนที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ที่อื่น นักศึกษาจากสถาบันต่าง ๆ กำลังประลองกันเองอย่างสนุกสนาน พอได้ยินเสียงเรียกก็พากันมารวมตัวทันที แม้จะงุนงงและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ตงฝางเหลี่ยวและเซยิดยืนอยู่บนเวทีแล้ว พวกเขาคุยกันสั้น ๆ นิดหน่อย ตงฝางเหลี่ยวเองก็อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก พอได้ยินว่าคนนี้เป็นตัวแทนจากทีมชาติอียิปต์และมาคนเดียวเพื่อท้าทายพวกเขา เขาแทบจะพ่นไฟออกจากปาก พวกนี้คิดจริง ๆ เหรอว่าตราท้าประลองเป็นแค่การลงชื่อเข้าร่วม? หากคนนี้คิดจริง ๆ ว่าจะได้ตราด้วยตัวเอง ตงฝางเหลี่ยวก็ไม่วายจะประทับตราใบหน้าของคนนี้ด้วยกำปั้นก่อน แล้วไอ้ความมั่นใจนี้มาจากไหนกัน? “นี่ตงฝางเหลี่ยว เกิดอะไรขึ้น?” นักศึกษาคนหนึ่งใต้เวทีถาม “หน้าคล้ำคนนี้มาจากทีมชาติอียิปต์ เขามาคนเดียวเพื่อท้าทายเรา” ตงฝางเหลี่ยวตอบ “ว้ายย คิดหรือว่าตัวเองเป็นเฉินเจิ้น ถึงได้มาประลองคนเดียว!” นักศึกษาอีกคนสาปแช่ง { หมายเหตุ: เฉินเจิ้น เป็นตัวละครในภาพยนตร์ Fist of Fury } นักศึกษาคนนั้นจึงแพร่กระจายคำพูดไปตามกลุ่มคน ไม่น่าแปลกใจเลยที่นักศึกษาทุกคนจ้องไปที่ชาวต่างชาติทันที พวกเขาล้วนมีแรงกระตุ้นที่จะลงไปแทนที่ตงฝางเหลี่ยวแล้วจัดการไอ้อียิปต์นั่น คนจากประเทศตัวเองจะโกรธไม่ได้หรอก ถ้าเป็นประเทศที่น่านับถืออาจจะไม่ว่าอะไร แต่ใครว่าทีมชาติอียิปต์จะดูถูกพวกเขาได้? “ตงฝางเหลี่ยว ปล่อยของให้เขาเห็นไปเลย!” “ใช่เลย พวกมันจะได้รู้จักเจียมตัวเมื่อโดนกำปั้นของนาย!” ตงฝางเหลี่ยวจริงจังเมื่อได้ยินนักศึกษาเชียร์เขา สภาพการณ์จะเป็นเช่นไรก็ตาม การประลองทุกครั้งในหอฝึกแห่งชาติมีผลโดยตรงต่ออนาคตของเขาและสง่าราศีของประเทศ ไม่มีทางที่เขาจะประมาทได้ “รอก่อน!” เซยิดตะโกนขึ้นมาโดยกะทันหัน “จะกลัวได้ยังไงตอนนี้ หึ!” ตงฝางเหลี่ยวถากถาง “ชั้นไม่ได้กลัว เลขหมายของท่านจะเสียเวลาเปล่า... ชั้นแค่อยากรู้ว่าเงื่อนไขในการได้ตรานั้นเป็นอย่างไร? ทุกที่มีกฎของตัวเองในการรับท้าประลอง แต่เนื่องจากชั้นมาคนเดียว... งั้นชั้นก็ไม่ว่าจะรับทีมทั้งหมดพร้อมก็ได้ แต่มีเงื่อนไขเพียงไม่กี่ข้อ อย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นการประลองตัวต่อตัว หรือพวกท่านจะส่งคนมาสู้กับชั้นแบบผลัดกัน จะต้องบอกชั้นด้วยว่าชั้นต้องเอาชนะกี่คนจึงจะได้ตราท้าประลอง” เซยิดพูดภาษาอังกฤษ