บทที่ 856: ซอมบี้ดาบกระดูก ตอนที่สอง แปลโดย XephiZ ปรับปรุงโดย Aelryinth ดาบกระดูกมีสีดำ แต่เปล่งประกายแสงสะท้อนเย็นชาจนถึงกั๊ว ราวกับสะท้อนรอยยิ้มชั่วร้ายของไซด์ไว้อย่างเต็มที่! ดาบยักษ์ปรากฏก่อน ตามมาด้วยร่างของซอมบี้ ต่างจากซอมบี้หยกคลุมเกราะเทา ที่ดูอวบอิ่มไปด้วยกล้ามเนื้อ ซอมบี้ตัวที่สองนี้กลับมีเนื้อหนังมังสาสะสมอยู่มากมาย ห่อหุ้มด้วยผ้าปูศพม้วนแล้วม้วนเล่า... ผ้าปูศพสีขาวเป็นลักษณะเฉพาะตัวของซอมบี้แห่งอียิปต์ ทว่าซอมบี้ส่วนใหญ่มักเป็นซากศพแห้งแล้ง ผอมโซ และคาดกันว่าคงจะดูซูบผอม แต่ซอมบี้ตัวนี้กลับอวบอิ่มจนท้องป่องออกมา ความจริงแล้ว ซอมบี้ที่มีร่างสมบูรณ์ย่อมมี แต่ซอมบี้อ้วนๆ ตัวนี้ไม่ดูเชื่องช้าอย่างที่เห็น ใครได้เห็นดาบดำที่มันกำไว้ในมือก็คงยากที่จะรู้สึกสบายใจ! ซอมบี้ตัวนี้สูงราวห้าศอก เปรียบเสมือนราชรถคันหนึ่งสำหรับดาบกระดูกที่ยาวถึงหกศอก เมื่อเทียบกับสรีระของมนุษย์ทั่วไปแล้ว ขนาดเช่นนี้สร้างแรงกระแทกทางสายตาที่น่าครั่นคร้าม! ซอมบี้คำรามราวกับวัว แต่เสียงร้องนั้นหาใช่เสียงสัตว์ไม่ เสียงก้องหนวกหูทำให้ทุกคนในห้องสั่นสะท้านไปหมด “นี่คือซอมบี้ดาบมัจจุราชของข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเพลิดเพลินกับการต่อสู้ครั้งนี้!” ไซด์หัวเราะเสียงดัง ซอมบี้ดาบมัจจุราชแผ่กระแสอสูรออกมาอย่างน่าตกตะลึง ทันทีที่มันปรากฏกาย มันก็กวนดาบดำด้วยพละกำลังบ้าคลั่ง ก่อนที่เย่ว์ถางซินจะทันได้วิเคราะห์รูปแบบการโจมตีได้... สัตว์ร้ายตัวนี้มีพละกำลังน่าเกรงขาม ถึงกับสามารถกวนดาบหนักอึ้งได้เป็นวงกลมสมบูรณ์! “ล้อเล่นใช่ไหม... มันอยู่ไกลขนาดนั้น” เหล่านักเรียนตกตะลึง ซอมบี้ดาบมัจจุราชอยู่ห่างจากเยยว์ถางซินไม่ต่ำกว่าร้อยเมตร ทุกคนคิดว่าเธอจะปลอดภัยตราบใดที่ยังรักษาระยะห่างจากซอมบี้ ไม่ใช่เพราะไม่มีคาถาใดจะทะลุถึงตัวเธอ แต่เพราะนักเวทย์ส่วนใหญ่ย่อมมีเวลาตอบสนองทันในระยะเช่นนั้น ดาบดำฟาดลงอย่างโหดร้าย ทุกคนเห็นเนื้อที่ซอมบี้ดาบมัจจุราชกระตุกขึ้นมา ดาบพุ่งทะยาน ไม่เพียงเฉือนอากาศเท่านั้น ยังฟาดผ่าแผ่นดินให้ขาดเป็นสองท่อน... คลื่นกระแทกอันโจ่งแจ้งพุ่งกระจายอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยพื้นดินที่แตกละเอียดราวกับเกิดแผ่นดินไหว แรงกระแทกฉีกแยกพื้นที่เป็นร่องเหวอันมหึมา! ร่องเหวานั้นยาวร้อยเมตร ฟาดครึ่งหนึ่งของเถาวัลย์เวทมนตร์และป่าขุนตลอดทาง เศษไม้ปลิวว่อนในอากาศตามแรงกระแทกที่พัดมา... รุนแรง เย่อหยิ่ง การฟันนั้นทำลายโครงสร้างที่เยยว์ถางซินเตรียมไว้สิ้นซาก คลื่นกระแทกยังคงพุ่งทะยานตรงไปยังเยยว์ถางซิน ทิ้งรอยฉีกขาดลึกบนเกราะของเธอ เฉียดฉิวจะเฉือนผ่านเสื้อผ้าจนถึงเนื้อหนัง เยยว์ถางซินยืนนิ่ง เถาวัลย์ไหวพลิ้วตามสายลม เธอจ้องมองเหวที่น่าตกตะลึง การฟันชัดเจนว่าดำเนินการจากระยะร้อยเมตร แต่กลับรู้สึกราวกับว่าดาบกระดูกถูกกวัดแกว่งต่อหน้าต่อตาตัวเอง หัวใจเธอเต้นโครมคราม เยยว์ถางซินจดจ่ออยู่กับซอมบี้ดาบมัจจุราช เธอลืมไปสนิทว่าซอมบี้หยกคลุมเกราะเทาที่หลุดพ้นจากพันธนาการของเถาวัลย์หลังถูกทำลาย กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เธอเช่นกัน เยยว์ถางซินชะงัก เธอประเมินว่าตนเองพ่ายแพ้เมื่อเห็นซอมบี้หยกคลุมเกราะเทาคืบคลานมาหา “ขอยอมรับพ่าย... อ้า!” เยยว์ถางซินยกมือส่งสัญญาณต่อผู้ตัดสินไป๋ตงเว่ยและไซด์ว่าเธอยอมแพ้ เธอไม่อยากได้รับบาดเจ็บ เพราะจะทำให้เธอไม่สามารถเข้าร่วมการฝึกฝนต่อได้ เธอยอมแพ้ก็ต่อเมื่อรู้ว่าไม่มีทางหลบการโจมตีของซอมบี้หยกคลุมเกราะเทาได้ แต่เยยว์ถางซินไม่คาดคิดว่าการโจมตีจะมาถึงรวดเร็วนัก เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็รู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลพุ่งกระแทกใส่ ชั้นเกราะบางๆ ที่สวมใส่แทบไม่อาจต้านทานอะไรได้ ร่างของเธอผิดรูปไปเล็กน้อย! เสียงกระดูกหักดังกึกก้อง จนฝูงชนนับร้อยคนในห้องเงียบกริบ ร่างของเยยว์ถางซินผิดรูปหนัก naw เมื่อถูกกระแทกกระเด็นขึ้นไปกลางอากาศ นักเรียนที่เฝ้าดูการต่อสู้สามารถสัมผัสความเจ็บปวดที่เธอกำลังทนได้ชัดเจน... “ไอ้โง่ แกไม่เห็นเธอยอมแพ้หรือ!” ไป๋ตงเว่ยสาปแช่งทันที ไซด์จะกล่าวคำขอโทษ แต่สีหน้าเขาหม่นลงเมื่อได้ยินคำด่าของไป๋ตงเว่ย เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ประการแรก เธอน่าจะยอมแพ้เร็วกว่านี้! เธอยังมิได้พูดจบประโยคด้วยซ้ำ ประการที่สอง ถึงซอมบี้จะทำตามคำสั่งของข้า แต่มันก็มิใช่ข้า! พวกมันดุร้ายโดยธรรมชาติ ถึงแม้ข้าจะพยายามห้ามปราม ก็ไม่แน่ใจว่าจะหยุดการโจมตีของมันทันเวลา!” ไป๋ตงเว่ยโมโหจนแทบอยากสอนบทเรียนให้แก่อียิปตียโสคนนี้ด้วยตนเอง แต่เมื่อเห็นสภาพของเยยว์ถางซิน เขาก็ไม่มีใจเสียเวลากับชายคนนั้น เขารีบวิ่งไปตรวจสอบเธอทันที “เป็นอย่างไรบ้าง เธอเป็นไง?” “ช่างโหดร้าย ถ้าการโจมตีรุนแรงกว่านี้สักนิด เยยว์ถางซินคงเสียชีวิตไปแล้ว” พูดโดยหมอเวทย์มนต์ที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เพียงแค่ให้แน่ใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่” “มาช่วยฉันจับที่ไหล่กับขาให้อยู่กับที เธอกระดูกหักทั้งหมด... ท่านอาจารย์ ท่านควรไปติดต่อสมาคมเวทย์มนต์ไข่มุกตะวันออกเพื่อขอหมอเวทย์มนต์ระดับสูงกว่านี้ ฉัน... ฉันไม่อาจรับประกันได้ว่าจะช่วยชีวิตเธอ” พูดโดยหมอเวทย์มนต์ด้วยสีหน้าสง่าผ่าเผย “ข้าจะพาเธอไปเอง” กล่าวโดยไป๋ตงเว่ย “ทำไม่ได้; เราไม่อาจให้กระดูกของเธอหักเพิ่มได้กระดูกที่หักอาจทะลุทะลวงหลอดเลือดและอวัยวะภายใน ถ้าเคลื่อนย้ายเธอแม้เพียงน้อยนิด ฉันเกรงว่าอาการของเธอจะแย่ลง” อธิบายหมอเวทย์มนต์ “What... seriously...” นักเรียนที่เฝ้าดูตกตะลึงต่อถ้อยคำเหล่านั้น ชาวอียิปต์นั้นโหดร้ายสักเพียงไร? เขาจำเป็นต้องลงมือหนักขนาดนี้เชียวหรือ? เป็นเพียงการต่อสู้ ไม่จำเป็นต้องสร้างความเสียหายรุนแรงถึงเพียงนี้แก่เยยว์ถางซิน ไม่ว่าเธอจะอ่อนแอสักเพียงไร! ทุกคนรู้สึกความเย็นยะเยือกซึมซ่านลงสันหลังเมื่อเห็นร่างของเยยว์ถางซินที่บิดเบี้ยว —- ไป๋ตงเว่ยรีบไปโทรศัพท์ ทว่าโชคดีที่สถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากสมาคมเวทย์มนต์ หมอเวทย์มนต์ระดับสูงมักพร้อมให้บริการอยู่เสมอ ไม่นานนัก นักเวทย์มนต์ระดับสูงชายคนหนึ่งสวมชุดลำลองมาถึง เขาเห็นเยยว์ถางซินที่บาดเจ็บสาหัสทันที และทรงคาถารักษาขั้นสูงทันที รูปพรรณกลุ่มดาวสีขาวปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวเขา... “ช่วยฉันหน่อย” นักเวทย์มนต์ผู้สวมชุดธรรมดากล่าวแก่นักศึกษาแพทย์เวทย์มนต์ “ได้เลย” “我们必须立刻移动断裂的骨头，它们已经卡在血管里了 (We have to move the broken bones at once. They are already stuck in her veins),” นักเวทย์มนต์ผู้ใส่ชุดธรรมดากล่าว “ฉัน... ฉัน...” นักศึกษาตัวสั่น เธออาการแย่กว่าที่คิดไว้มาก! “หยุดพูด จงจดจ่อในการควบคุมการไหลเวียนของเลือด ฉันจะเคลื่อนย้ายกระดูกที่หัก จำไว้ว่าให้เปิดทางโลหิตทันทีที่ข้าถอนกระดูกออก” “เข้าใจแล้ว!” ยืนยันนักศึกษาแพทย์เวทย์มนต์