"ขอบใจ แต่ข้าหมายถึงว่าเจ้าประสบปัญหาอันใดขณะฝึกฝนเวทมนตร์แห่งความว่าง?" ลิธต้องใช้จิตที่แข็งแกร่งอย่างที่สุดเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะราวกับคนทั้งห้อง เด็กสาวผู้น่าสงสารเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วยเพราะความผิดพลาดของเธอ ขณะมองไปรอบตัวราวกับสัตว์ที่ติดกับ "พอได้แล้ว!" เสียงคำรามของซิลฟาเรียกความเงียบกลับคืนสู่ห้องเรียน "ถ้าเจ้าคิดว่ามันตลกนัก ก็มาดูกันว่าเจ้าจะทำได้ดีกว่าหรือไม่ เจ้าคนนั้น ชื่ออะไร?" นางชี้ไปยังเด็กสาวผู้หัวเราะอย่างดังและเย้ยหยันจนเป็นที่สังเกต เมื่อนักเรียนทั้งห้องหันมาจับจ้อง เธอกลับรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่น่าขบขันเอาเสียเลย ทั้งยังอับจนหนทางที่จะเอ่ยถ้อยคำใดๆ เสียงแหบพร่าที่หลุดจากปากของเธอไม่สามารถเรียกว่าเป็นคำพูด หรือมีความหมายใดๆ ได้ "ข้าถามชื่อเจ้า ไม่ใช่การค้นพบทางเวทมนตร์ มันยากนักหรือที่จะจำ?" ซิลฟาไขว้แขน จ้องมองด้วยสายตาที่เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าการเย้ยหยันของคนทั้งห้องบัดนี้กดทับเธอ และตระหนักดีว่าวินาทีที่เธอกล่าวชื่อออกไป ชื่อนั้นจะกลายเป็นเรื่องตลกขบขันไปทั่วทั้งอาณาจักร เด็กสาวก็สะอื้นไห้ "เห็นไหม? มันไม่ง่ายเลยเมื่อเจ้าตกเป็นเป้า" องค์ราชินีปรบมือ เรียกความสนใจกลับไปยังเด็กสาวผู้มีปอยผมสีแดง "เจ้ากำลังจะแบ่งปันปัญหาของเจ้ากับเวทมนตร์แห่งความว่างให้พวกเราฟังนะ... คุณหนู..." "ไทลา การ์เฮม เพคะ ฝ่าบาท" เด็กสาวผมบลอนด์ตอบพลางคำนับอย่างสมบูรณ์แบบ "ข้าได้อ่านบทเกี่ยวกับเวทมนตร์ไฟและน้ำมาหลายครั้งแล้ว แต่ข้าไม่เข้าใจเลยว่าธาตุทั้งสองจะเชื่อมโยงกันได้อย่างไร ข้าหมายถึง ไฟก่อกำเนิดเปลวไฟ และน้ำควบแน่นความชื้นในอากาศ สิ่งแรกไร้ประโยชน์เมื่ออากาศเบาบาง และสิ่งหลังเมื่ออากาศแห้งแล้ง มันคงสมเหตุสมผลกว่านี้หากพวกมันเชื่อมโยงกับธาตุอากาศแทนที่จะเชื่อมโยงกันเอง" "ข้าก็มีปัญหาคล้ายๆ กัน" เด็กสาวอีกคน ผู้มีปอยผมสีส้มในเรือนผม ลุกขึ้นยืน "ไม่ว่าจะพยายามสักเพียงใด ข้าก็ไม่สามารถเปลี่ยนอากาศให้เป็นดินได้ หรือแม้แต่ในทางกลับกัน สิ่งหนึ่งคือบอบบาง อีกสิ่งหนึ่งคือแข็งแกร่ง สิ่งเดียวที่พวกมันมีร่วมกันคือความสัมพันธ์กับน้ำ ซึ่งนำไฟฟ้าและทำให้พื้นดินอ่อนนุ่ม ท่านแน่ใจหรือว่าธาตุต่างๆ ไม่ได้เชื่อมโยงกันเป็นชุดสามธาตุแทนที่จะเป็นคู่?" "ข้าก็เช่นกัน" เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ผู้มีปอยผมสีเงินแซมอยู่ท่ามกลางเรือนผม ซึ่งเป็นพรจากทวยเทพแห่งเวทมนตร์ ลุกขึ้นยืน "ยกเว้นแต่แสงและเงามืดที่ไม่มีตัวกลาง ผิดกับธาตุคู่ธาตุอื่นๆ ทุกคนรู้วิธีทำให้มันทำงานร่วมกัน แต่ข้าก็หาความเหมือนระหว่างพวกมันไม่เจอเช่นกัน หนึ่งเยียวยา อีกหนึ่งทำลายล้าง พวกมันไม่มีสิ่งใดร่วมกันเลย" เสียงพึมพำแสดงความเห็นด้วยดังไปทั่วห้องขณะที่นักเรียนพยักหน้าให้กัน "ข้าไปได้ดีขึ้นมาหน่อย" ซิลฟาคลายเกล้าผม ปล่อยปอยผมลงมา เผยให้เห็นปอยผมทั้งเจ็ด "ข้าสามารถบังคับธาตุให้สลับเปลี่ยนได้ แต่มันให้ความรู้สึกผิดธรรมชาติเสมอ และข้าสูญเสียมานาไปมาก แม้แต่กับกลเม็ดที่ง่ายที่สุด" นางเปลี่ยนพลังงานเล็กน้อยให้กลายเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามสำหรับธาททั้งหกธาตุ พิสูจน์ให้ทั้งห้องเห็นว่าเวทมนตร์แห่งความว่างนั้นมีอยู่จริงและใช้งานได้ แม้จะยากลำบากเพียงใดก็ตาม "ข้าเข้าใจแล้ว รากเหง้าของปัญหาก็คือตอนที่ข้าเขียนตำรา ข้าไม่เคยคิดเลยว่าผู้อ่านจะสับสนระหว่างเหตุและผลของแต่ละธาตุ" ลิธพยักหน้า "ข้อดีก็คือ มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะแก้ไขสิ่งนั้น" ถ้อยคำของเขาฟังดูไร้สาระ แต่ความมั่นใจของเขากลับทำให้แม้แต่อาร์คเมจทั้งหลายยังรู้สึกโง่เขลา "นี่ มานี่ ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นถึงเวทมนตร์แห่งความว่างอันแท้จริง" ลิธชูมือขวาขึ้น ร่ายเปลวเพลิงสีม่วงที่ทำให้ลมหายใจร้อนระอุ จนกระทั่งพลันแข็งตัวกลายเป็นผลึกน้ำแข็งระลอกคลื่นที่ขจัดความร้อนนั้นไป เมื่อเขายกมือซ้ายขึ้น สายฟ้าฟาดแล่นปราดจากข้อมือสู่ปลายนิ้ว กระแสไฟฟ้าทวีความรุนแรงขึ้น จนกระทั่งพลันถูกแทนที่ด้วยชั้นหินนำไฟฟ้าหนาทึบที่งอกเงยขึ้นเรื่อยๆ จนถึงข้อศอกของลิธ จากนั้น เขาก็หยิบโครงกระดูกหนูหลายตัวออกมาจากมิติพกพา ปลุกพวกมันให้คืนชีพเป็นอัญเชิญชั้นต่ำ ก่อนจะแปรเปลี่ยนความมืดให้กลายเป็นดาบแสงแข็งแกร่ง และใช้กระดูกหนูเป็นโครงสร้างรองรับสิ่งก่อสร้างนั้น "ข้าปรารถนาจะแสดงเวทมนตร์ระดับสี่ให้พวกเจ้าเห็นเช่นกัน แต่ข้ายังคงมีปัญหาในการจัดการกับธาตุเพียงอย่างเดียว การสลับธาตุสองอย่างพร้อมกัน ในขณะที่ยังคงรักษาเสถียรภาพและทำให้ธาตุทั้งสองทำงานสอดคล้องกันนั้น ยังคงเกินกำลังข้าพเจ้า" ลิธโค้งคำนับอย่างขอโทษ แต่การได้เห็นเขาใช้เวทมนตร์แห่งความว่างถึงสามครั้งเป็นการแสดงที่น่าทึ่ง แม้กระทั่งสำหรับซิลฟาที่ยังคงจัดการได้เพียงประกายธาตุเดียวในแต่ละครั้ง "ท่านหมายความว่าอย่างไร เหตุและผล?" ต่างจากอาร์คเมจคนอื่นๆ ความกระหายใคร่รู้ของนางไม่ถูกบดบังด้วยความหยิ่งผยอง และนางไม่รู้สึกละอายที่จะยอมรับความไม่รู้ของตน 'ข้าต้องบอกว่าเวอร์เฮนช่างเป็นหนุ่มน้อยที่ฉลาดแกมโกงเสียจริง' นางก็คิด 'ด้วยการกล่าวอ้างว่าตนเป็นศาสตราจารย์และพวกเราเป็นนักเรียนของเขา เขาสามารถหลีกเลี่ยงประเด็นเรื่องลำดับขั้นที่สูงกว่าระหว่างฝ่ายราชวงศ์และจอมเวทสูงสุดได้ทั้งหมด 'อีกทั้ง เขายังทำให้ทุกคนรักษาหน้าได้ เพราะเขาวางพวกเราทุกคนให้อยู่ในระดับเดียวกับเขา เขากำลังเรียนรู้จากพวกเรา และพวกเราก็เรียนรู้จากเขา เวอร์เฮนเป็นฝ่ายตั้งคำถามพวกเราก่อน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเราจะถามกลับเช่นกัน' "การแสดงให้เห็นย่อมดีกว่าการบอกเล่า" ลิธหยิบแก้วน้ำธรรมดาออกมาถือขึ้นมาเบื้องหน้าชั้นเรียน "จากที่พวกเจ้ากล่าวไว้ก่อนหน้านี้ นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าคิด นี่คือน้ำ" นิ้วของเขากระตุกดังเปาะ แก้วก็เต็มไปด้วยน้ำ "และนี่คือไฟ" เปลวไฟเล็กๆ ปรากฏขึ้นข้างแก้วโดยตรง ไม่สัมผัสหรือปฏิสัมพันธ์กับมัน "ถูกต้องไหม? มันแยกจากกันและขาดจากกันโดยสิ้นเชิง" ชั้นเรียนพยักหน้าเป็นเชิงให้เขาดำเนินการต่อ "แล้วสิ่งนี้ล่ะ?" เขากระตุกนิ้วอีกครั้ง เปลวไฟก็เลือนหายไป ในชั่วพริบตาไม่กี่วินาที น้ำในแก้วก็เริ่มมีไอและเดือดพล่าน "เจ้าใช้เวทมนตร์ไฟเพื่อให้ความร้อนแก่น้ำ" ซิลฟากล่าว ขณะที่นางอดสงสัยไม่ได้ว่า แม้คำถามจะดูเรียบง่าย แต่คำตอบกลับซับซ้อนอย่างน่าประหลาด "ถูกต้อง" ลิธพยักหน้า ทำให้นักเรียนส่วนใหญ่ขมวดคิ้ว ในขณะที่เพียงไม่กี่คนเช่นซิลฟา กลับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความเข้าใจฉับพลัน "ข้าขออธิบายให้ชัดเจนทีละขั้นตอน "ข้าทำสิ่งนี้" แก้วใบที่สองเริ่มเดือดเอง "ไม่ใช่สิ่งนี้" แก้วใบที่สามปรากฏขึ้น แต่คราวนี้เปลวไฟถูกวางไว้ใต้แก้วราวกับอยู่บนเตา "ดังนั้น จงตอบข้ามา หากธาตุไฟเพียงก่อกำเนิดเปลวไฟ และธาตุน้ำไม่สามารถทำงานได้หากปราศจากความชื้น แล้วไฟที่ทำให้น้ำในสองแก้วแรกเดือดหายไปอยู่ที่ใด?" หลายคนอ้าปากเตรียมจะตอบ แต่กลับต้องหุบปากลงเมื่อความจริงปรากฏแก่พวกเขา "ถูกต้อง ดังที่ข้ากล่าว เจ้ากำลังสับสนระหว่างเหตุและผล" ลิธหันไปรอบห้องเรียนเพื่อแน่ใจว่าทุกคนกำลังติดตามเหตุผลของเขา "ธาตุไฟก่อกำเนิดความร้อน ไม่ใช่เปลวไฟ เช่นเดียวกับธาตุน้ำที่ก่อกำเนิดความเย็น ไม่ใช่น้ำแข็ง พวกเจ้าเคยสงสัยหรือไม่ว่าเหตุใดเหล่าจอมเวทจึงมีภูมิคุ้มกันต่อเวทมนตร์ส่วนใหญ่ของตนเอง? เช่นเดียวกับลูกไฟที่มิได้เผาไหม้เส้นผมแม้แต่เส้นเดียวของเรา แต่คลื่นกระแทกกลับพัดพาเราปลิวไกลและทำให้อากาศจนหายใจไม่ได้?"