"วอร์ เจ้าก็รู้ว่าต้องทำอันใด" ลิธหยิบดาบที่แขวนอยู่ข้างเอวด้วยความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาวางไว้หน้าโต๊ะของคามิลา "สังหาร! สังหาร! และจงสังหาร!" สลักของฝักดาบคลายตัวออกราวอสรพิษร้ายกำลังตื่น สัมผัสแห่งเสียงคลิกที่ดังออกมานั้น มิใช่ถ้อยคำของมนุษย์ และมันไม่เคยคิดจะเลียนแบบสิ่งใด "หาไม่ จงปกป้อง" ลิธตักเตือนมัน "จงนึกถึงเด็กน้อย" "ธิดา!" วอร์คร่ำครวญ ภาพความตายของฟลอเรียยังคงคอยหลอกหลอนมัน ด้วยเหตุผลบางประการ เอลิเซียได้เข้ามาแทนที่ฟลอเรียในฐานะภารกิจหลักของดาบ ทำให้ความหมกมุ่นของวอร์ต่อเด็กน้อยนั้นร้ายกาจเกือบจะเท่าลิธ "หากถูกทำอันตราย... สังหาร?" ใบดาบกรุ่นเกรี้ยวกราดคร่ำครวญราวลูกหมาน้อยอ้อนขอขนม "ไม่! หากเจ้าเพียงสงสัยว่าพวกมันกำลังคิดจะทำร้ายนาง เจ้าจึงจะออกจากฝักได้" ลิธส่ายศีรษะ ทำเอาวอร์เปล่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น ใบดาบเริ่มลอยเหนือนโต๊ะของคามิลา คริสตัลสีม่วงสองเม็ดด้านข้างกั่นดาบเรืองรองดุจดวงตาขณะที่วอร์หมุนวนอย่างไม่หยุดหย่อน ทิ้งให้ไร้ซึ่งมุมอับในการตรวจตรา "พวกเจ้า รู้ว่าต้องทำอันใด" เหล่าอสูรหกตา สี่ตน ที่ติดอาวุธครบมือ ปรากฏกายออกมาจากเงาของลิธ ตั้งขบวนเป็นรูปสี่เหลี่ยม โดยมีคามิลาอยู่ตรงกลาง "ต้องการพวกโกเลมด้วยหรือไม่?" "เพื่อเห็นแก่พระเจ้า ได้โปรดไปเสียที!" คามิลาโบกมือไล่เขา "เจ้าพูดถูก ยิ่งเริ่มเร็วเท่าใด ก็ยิ่งจบเร็วเท่านั้น" ลิธเพิกเฉยต่อคำขอร้องอันเงียบงันของนาง และสายตาอันตื่นตระหนกของเหล่าเจ้าหน้าที่คุ้มกันคนอื่นๆ "รักเธอนะ" "ฉันรักเธอมากกว่า" นางตอบพร้อมเสียงถอนใจ รอจนประตูจะปิดลง "พวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องมีระดับการรักษาความปลอดภัยถึงเพียงนี้ ได้โปรดไปเสียได้หรือไม่? พวกเจ้ากำลังทำให้ทุกคนหวาดกลัว" "พวกเจ้าได้ยินท่านหญิงแล้ว" โลเครียสกล่าว "เข้าสู่โหมดซ่อนเร้น!" อสูรทั้งสี่หลอมรวมเข้ากับเงาในห้อง ทำให้ยากที่จะระบุตำแหน่งปัจจุบันของพวกมัน และยิ่งเพิ่มความหวาดผวาให้กับเหล่าเจ้าหน้าที่คุ้มกันยิ่งขึ้นไปอีก 'นี่มันแย่กว่าเดิมเสียอีก!' คามิลาคร่ำครวญในใจ เกรงกลัวที่จะออกคำสั่งอื่นใดอีก ซึ่งอาจถูกตีความด้วยตรรกะแบบลิธ และทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก ขณะเดียวกัน ลิธกำลังเดินตามมหาจอมเวทไปยังห้องสภาที่ตั้งอยู่ภายในหอคอยอันแน่นหนาไปด้วยการอารักขาเหนือห้องส่วนตัวของเขา ห้องบัลลังก์นั้นเปรียบเสมือนฝันร้ายด้านความปลอดภัย เนื่องจากมีทางลับและทางเสิร์ฟมากมาย รวมถึงเจ้าหน้าที่หลายสิบนายที่เข้าถึงได้ตลอดเวลา การประชุมที่สำคัญและเป็นความลับที่สุดของอาณาจักรได้อุบัติขึ้นในห้องเล็กๆ กว้างประมาณ 6 เมตร (20 ฟุต) ยาว 4 เมตร (13 ฟุต) มีเพียงโต๊ะกลมและเก้าอี้ไม้ไม่กี่ตัวเป็นเฟอร์นิเจอร์ รูปทรงของโต๊ะมิได้บ่งบอกว่าทุกความคิดเห็นมีความสำคัญเท่าเทียมกัน แต่มันเป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้ทุกคนนั่งใกล้ชิดกันและจัดสรรเก้าอี้ให้ได้มากที่สุด นอกเหนือจากเฟอร์นิเจอร์แล้ว ห้องนี้ดูโล่งว่าง ไม่มีหน้าต่าง และมีเพียงจุดเข้าออกเดียว ทั้งพื้นและผนังเป็นสีเทาอ่อน ไม่มีสีสันใดๆ นอกเหนือไปจากหินวิเศษที่ประกอบกันเป็นห้องนี้ การประชุมส่วนใหญ่จะกินเวลาหลายชั่วโมง และด้วยลักษณะอันละเอียดอ่อนของหัวข้อที่ต้องได้รับการอนุมัติโดยตรงจากองค์ราชา การรักษาความลับจึงมีความสำคัญยิ่งยวด สถานที่ทั้งหมดยังถูกลงอาคมไว้เพื่อป้องกันการดักฟัง ไม่ว่าจะด้วยวิธีการปกติหรือเวทมนตร์ อีกทั้งยังติดตั้งการป้องกันที่จำเป็นทุกอย่าง เพื่อหลีกเลี่ยงการที่องค์ราชาและเหล่าที่ปรึกษาผู้ภักดีที่สุดจะถูกปลิดชีพในคราวเดียว ลิธพบว่าเหล่าอาคมป้องกันและความปลอดภัยของห้องสภานั้นเป็นที่พึงพอใจของเขา มันแข็งแกร่งพอที่จะทำให้ความหวาดระแวงของเขาสงบลงได้ และที่สำคัญที่สุด มาตรการรักษาความปลอดภัยนั้นมีไว้เพื่อกันคนภายนอกออกไป ไม่ใช่กักขังคนภายใน ด้วยอาภรณ์จอมเวทของเขา ระบบอาคมหลวงจึงไม่สามารถทำงานกับเขาได้ และหากมีสิ่งใดผิดพลาด เขาก็จะสามารถวาร์ปไปยังที่ปลอดภัยได้ 'ให้ตายสิ นี่เป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่ฉันจะขอให้โซลัสใช้ดวงตาสำรวจสถานที่แห่งนี้จากบนลงล่าง' ลิธคิดถึงนาง เขามักจะพูดคุยกับนาง และจำได้ว่านางไม่อยู่ที่นี่ก็เป็นเพราะความเงียบงันในหัวของเขา ห้องนี้มีผู้คนเบียดเสียดกันอยู่แล้ว และเหล่าบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของอาณาจักรได้รอคอยเขาอยู่ องค์ราชาและราชินีก็ประทับอยู่ด้วยเช่นกัน เหล่าอธิการบดีจากหกสถาบันการศึกษาชั้นยอดนั่งอยู่ทางขวาของพวกเขา และหัวหน้าช่างตีเหล็กหลวงนั่งอยู่ทางซ้าย โอไรออนนั่งอยู่ข้างองค์ราชา และมาร์ธนั่งข้างราชินี เนื่องด้วยความสำคัญของบทบาทที่พวกเขามีในช่วงสงครามกริฟฟอน และบทบาทที่กำลังจะเกิดขึ้น มีเพียงที่นั่งว่างหนึ่งตำแหน่งตรงข้ามกับเหล่าราชวงศ์ และลิธได้โค้งคำนับพวกเขาก่อนจะเข้าประจำที่ นอกนั้นผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนยืนขึ้นเพื่อตอบรับการโค้งคำนับ มีเพียงองค์ราชาและราชินีที่ยังคงประทับอยู่ "หลังจากการหารืออันยาวนาน เราได้ตัดสินใจที่จะให้ 'แท็บเล็ต' ของท่านได้ทดลองใช้งานก่อนที่จะกระจายไปทั่วทั้งอาณาจักร" กษัตริย์เมรอนตรัส "เราจะนำไปใช้ในสถาบันการศึกษาชั้นยอดทั้งหกแห่ง ในเมืองหลวงของทุกภูมิภาค และในลูเทีย" "ขอประทานอภัย?" ลิธเลิกคิ้วด้วยความงุนงง "ข้าพเจ้าเข้าใจเรื่องสถาบันการศึกษาได้ เพราะการลงทุนสำหรับหน่วยกลางจะคุ้มค่าเกินกว่าทรัพยากรที่ประหยัดได้จากการไม่ต้องพิมพ์ตำราเรียนเพิ่มอีก" "นั่นและโอกาสที่นักเรียนจะได้ค้นคว้าตำราจากห้องสมุดโดยไม่ต้องรอคอยถึงตาของตน" ราชินีตรัสและผงกศีรษะให้ลิธกล่าวต่อไป "เมืองหลวงก็สมเหตุสมผลเช่นกัน ประตูวาร์ปทำให้ง่ายต่อการส่งกำลังเสริมในกรณีที่มีการใช้ความรู้ในทางที่ผิดและดำเนินการบำรุงรักษาระบบ อีกทั้งด้วยความหนาแน่นของประชากรสูง เมืองหลวงย่อมเป็นแหล่งเพาะบ่มจอมเวทที่มีศักยภาพจำนวนมาก" "แต่เหตุใดต้องเป็นลูเทีย? เมืองเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่ประตูวาร์ปด้วยซ้ำ" "อันที่จริง มีอยู่สองแห่ง" กษัตริย์ตรัสแก้ไขลิธ "แห่งหนึ่งในโรงนาของท่าน และอีกแห่งหนึ่งในคฤหาสน์ของท่าน" "นั่นเป็นประตูส่วนตัว ดังนั้นประเด็นของข้าพเจ้ายังคงเดิม ลูเทียจะมีความเกี่ยวข้องอะไรได้เล่า?" "ลูเทียได้มอบมหาจอมเวทสูงสุดและจอมเวทชั้นยอดสองท่านให้เราแล้ว" ซิลฟากล่าว "นอกจากนี้ พระมหากษัตริย์ยังทรงมั่นพระทัยว่าน้องชายของท่าน หลานสาว และธิดาของท่าน จะกลายเป็นเสาหลักของประเทศเราเช่นกัน" "ยิ่งไปกว่านั้น ลูเทียคือที่ที่ท่านอาศัยอยู่ การมอบโอกาสนี้แก่พลเมืองแห่งลูเทีย พวกเขาจะได้รับผลประโยชน์จากแรงงานของท่านและรู้สึกซาบซึ้งต่อการมีอยู่ของท่าน อีกทั้ง ใครเล่าจะประเมินประสิทธิภาพของแท็บเล็ตได้ดีไปกว่าผู้สร้างมันเอง?" "ด้วยวิธีนี้ เรากำลังทำให้ชีวิตครอบครัวของท่านสะดวกสบายขึ้น และมอบขนาดตัวอย่างเล็กๆ ให้ท่านศึกษาผลกระทบของอุปกรณ์ท่านต่อสังคม เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว" ลิธต้องยอมรับว่าตรรกะของราชินีนั้นสมเหตุสมผล แต่มันก็เพิ่มภาระงานของเขาด้วยเช่นกัน เขาผงกศีรษะและผลักม้วนคัมภีร์ที่ประกอบด้วยพิมพ์เขียวหลายแผ่นไปกลางโต๊ะ ที่ซึ่งชุดอาคมสแกนมันและฉายสำเนาให้ทุกคนได้ศึกษา ขณะที่เหล่าช่างตีเหล็กหลวงกำลังพิจารณากระดาษ องค์ราชาทรงตรัสถาม: "มีประเด็นหนึ่งที่ข้าพเจ้าอยากให้ท่านชี้แจง จากที่ท่านเคยกล่าวไว้เมื่อครั้งเสนอแท็บเล็ตให้พวกเราที่ทะเลทราย ท่านวางแผนที่จะเปลี่ยนแปลงประเภทและจำนวนเอกสารที่เข้าถึงได้โดยแท็บเล็ตไปเรื่อยๆ ใช่หรือไม่?"