บทที่ 114 - เพชฌฆาต เหล่าอัศวินก้าวถอยออกไป เอเมรี่ถือดาบในมือเดินเข้าไปใกล้ชายร่างเปียกโชกที่อยู่กลางลานประลอง “นี่ล้อกันเล่นหรือไง?” แพดรากตะโกนลั่น เขาชี้ดาบยักษ์ในมือไปที่เอเมรี่แล้วคำรามว่า “ข้าคือแพดราก! หัวหน้ากลุ่มเขี้ยวสีชาด! อัศวินมากมายต้องจบชีวิตลงด้วยคมดาบของข้า แล้วพวกแกยังจะส่งเด็กเมื่อวานซืนมาฆ่าข้าน่ะเหรอ?” “แพดราก ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะชายหนุ่มคนนี้ได้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป!” อัศวินชรากล่าว “ฮ่าๆๆ! คำพูดของอัศวินคือเกียรติยศ” หัวหน้ากลุ่มเขี้ยวสีชาดกล่าวขณะลั่นข้อนิ้ว คอ และไหล่ เขาดูมุ่งมั่นที่จะต่อสู้กับเอเมรี่อย่างเต็มที่ แม้เอเมรี่จะแปลกใจกับการตัดสินใจของอัศวินชรา แต่เขาก็รวบรวมสมาธิไปที่คู่ต่อสู้ตรงหน้า เขากระชับดาบในมือขวาและโล่ในมือซ้ายแน่น จ้องมองใบหน้าที่หยิ่งยโสและน่ารังเกียจของแพดราก หัวหน้ากลุ่มโจรผู้นี้ ในวินาทีนั้นเองที่เอเมรี่ตระหนักได้ว่าเขารู้สึกเกลียดชังคู่ต่อสู้ของเขามากเพียงใด ความคิดที่อยากจะฟาดฟันชายคนนี้ให้สิ้นซากเอ่อล้นอยู่ในหัว เขาเฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนาน บัดนี้เมื่อศัตรูอยู่ตรงหน้า การล้างแค้นก็อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม แพดรากมองไปรอบๆ ก่อนจะเดินวนไปทางซ้ายและขวาโดยไม่มีท่าร่างดาบที่ชัดเจน แล้วกล่าวว่า “ไอ้หนู แกอายุเท่าไหร่กัน? ข้าคิดว่าถ้าข้าแค่เฉือนแกสักแผล แกคงวิ่งร้องไห้กลับไปหาพ่อกับแม่แกแน่!” เอเมรี่พยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่ชายตรงหน้ากลับทำให้มันยากขึ้นเหลือเกิน “แกจะพูดหรือจะสู้กันแน่!” “โอ้โห! ดูเหมือนข้าจะจี้จุดอ่อนของแกเข้าให้แล้วสินะ? ฮ่าๆๆ! รับนี่ไปซะ!” แพดรากคำรามก่อนจะพุ่งเข้าหาเอเมรี่ เอเมรี่บล็อกการฟาดฟันที่พุ่งเข้ามา มันทั้งเร็วและหนักหน่วง แรงปะทะทำให้เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวจนเข่าแทบทรุด ในจังหวะที่เขากำลังจะโต้กลับ หัวหน้ากลุ่มโจรก็กระแทกเท้าใส่โล่ของเขา ด้วยน้ำหนักตัวของชายวัยฉกรรจ์ทำให้เอเมรี่ถูกผลักถอยหลังไปอีก หากให้เอเมรี่ประเมินความแข็งแกร่งของชายคนนี้ ถือว่าน้อยกว่าคาวิแต่พอๆ กับคาสทาน แพดรากพุ่งตัวเข้ามาอีกครั้ง เขาเหวี่ยงดาบสองมือราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก ทุกการโจมตีของแพดรากสร้างเสียงดังสนั่นกระทบโล่ไม้ของเอเมรี่ เอเมรี่ยืนหยัดมั่นและโต้กลับเป็นระยะ แต่แพดรากถึงแม้จะเป็นชายร่างกำยำ กลับเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว ความเร็วระดับที่ใครก็คาดไม่ถึงจากคนรูปร่างเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม เอเมรี่ก็ยังคงตั้งรับการโจมตีอย่างต่อเนื่องของดาบได้ หลังจากรับการโจมตีได้หลายครั้ง เอเมรี่ก็เริ่มคุ้นเคยกับจังหวะของแพดราก ดังนั้นเมื่อดาบเล่มถัดไปฟาดเข้ามา เอเมรี่จึงบล็อกแล้วใช้แรงของเขาผลักดาบยักษ์นั้นออกไป การกระแทกโล่ใส่กะทันหันทำให้ชายร่างยักษ์ประหลาดใจ เขาเริ่มหงุดหงิดที่เอเมรี่สามารถรับมือและป้องกันการโจมตีอันทรงพลังของเขาได้ เขาจึงถอยห่างออกมาแล้วกล่าวว่า “เหอะ! แกเป็นใครกันแน่ไอ้หนู!” คำถามนั้นดึงเอาความทรงจำอันเจ็บปวดของเอเมรี่ออกมา การสังหารหมู่ที่คฤหาสน์แอมโบรส ร่างที่ถูกเผาไหม้ของคนในบ้าน ศพที่เน่าเปื่อยของพ่อเขา… จิตใจของเขาเริ่มเลือนลาง ความเกลียดชังเข้าครอบงำตัวตนเมื่อเขามองไปยังชายที่เป็นต้นเหตุของการตายของครอบครัวเขา! เขากัดฟันแน่น ในวินาทีนั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญอีกต่อไป เขาตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดเพียงเพื่อต้องการระบายความแค้น! “ชื่อของข้าคือเอเมรี่! เอเมรี่ แอมโบรส และข้ามาที่นี่เพื่อล้างแค้นให้พ่อและคนทั้งสิบสองคนของคฤหาสน์แอมโบรส!” เอเมรี่ไม่สนใจอีกต่อไปว่าเหล่าอัศวินและท่านเซอร์แบ็กเดมากัสจะคิดอย่างไรกับการสารภาพกะทันหันของเขา “แอมโบรสเหรอ? อ่า… แกคือไอ้เด็กแอมโบรสที่วิ่งหางจุกตูดไปวันนั้นสินะ!” เมื่อแพดรากพูดคำเหล่านั้นออกมา มันยิ่งเป็นเชื้อเพลิงให้กับความโกรธแค้นที่เขามีต่อชายผู้นี้ เอเมรี่กระชับดาบและโล่แน่นแล้วพุ่งเข้าใส่ศัตรู ประชิดตัวในทันที “ฮ่าๆๆ! งั้นข้าจะส่งแกไปอยู่กับครอบครัวแกเอง!” แพดรากเหวี่ยงดาบยักษ์ลงมาด้วยมือทั้งสองข้าง เอเมรี่ยกโล่ขึ้นบล็อกการโจมตีอันหนักหน่วงอีกครั้ง ทว่าแรงฟาดจากหัวหน้ากลุ่มโจรนั้นมีน้ำหนักมากเกินไป และเนื่องจากโล่ของเอเมรี่รับการกระแทกมาโดยตลอด มันจึงหักครึ่งและทำให้เอเมรี่ทรุดเข่าลง เอเมรี่เงยหน้าขึ้นในท่าคุกเข่าเดียว เห็นชายร่างกำยำมีเคราครึ้มยิ้มอย่างมั่นใจ เอเมรี่ไม่ขยับจากตำแหน่งเดิม “ตายซะ!” ดาบยักษ์พุ่งลงมาหมายจะบดขยี้เอเมรี่ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแก้วหูจะแตกดังขึ้น! ทุกคนคิดว่าเอเมรี่จบสิ้นแล้ว แต่เมื่อแพดรากมองลงไป ใบหน้าเย้ยหยันของเขาก็หายไป บนไหล่ของเอเมรี่มีเลือดซึมออกมาเพียงเล็กน้อยจากชุดเกราะหนัง แพดรากพยายามดึงดาบยักษ์กลับแต่ดูเหมือนมันจะติดอยู่ที่ไหล่ของเอเมรี่ [ผิวหนังศิลา] เอเมรี่ร่ายเวทมนตร์แห่งดินก่อนที่ดาบยักษ์จะกระทบไหล่ แม้คมดาบจะฟันลงมาและสร้างบาดแผลที่ไหล่ แต่แรงกระแทกนั้นทำให้เอเมรี่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้ม “ถึงตาเจ้าบ้างแล้ว!” “เป็นไปได้ยังไง!” แพดรากอุทาน เอเมรี่ไม่สนใจที่จะอธิบายให้ชายผู้นี้ฟัง เขาคว้าตัวดาบที่ปักคาไหล่ด้วยมือเปล่าข้างซ้าย เปลี่ยนการจับดาบในมือขวาแล้วกระโดดขึ้นด้วยสุดแรง ตัดแขนของแพดรากจนขาดกระเด็น! เลือดสาดกระจายลงพื้นและเปรอะเปื้อนใบหน้าของเอเมรี่ แพดรากกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวขณะล้มลงพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกมาจากแขนที่ขาดหายไป เขาจ้องมองเอเมรี่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เพราะเพียงแค่การโจมตีเดียว เอเมรี่ได้ตัดสินผลลัพธ์ของศึกครั้งนี้แล้ว เอเมรี่เผยยิ้มชั่วร้ายออกมา ในขณะที่ความโกรธที่เต้นเร่าอยู่ในหัวใจแผ่ซ่านความรู้สึกฟินอันหอมหวานไปทั่วร่าง ความพึงพอใจมากมายเติมเต็มเขาขณะที่เขาดื่มด่ำไปกับเสียงกรีดร้องที่น่าขนลุกของชายผู้นี้ “แก-แก-แกเป็นตัวอะไรกันแน่!” แพดรากตะโกนพลางใช้ขาทั้งสองข้างถีบตัวถอยหลังไปบนพื้น เอเมรี่เข้าประชิดตัวชายผู้นั้นแล้วกระชากดาบออกมาจากไหล่ของเขา เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เพชฌฆาตของแกยังไงล่ะ!” เอเมรี่เหวี่ยงดาบอย่างเต็มแรงเพื่อจะตัดหัวของแพดราก แต่แล้ว—เคร้ง! ดาบอีกเล่มเข้ามาขวางการฟาดฟันไว้ เขาหันไปทางขวาและเห็นอัศวินชราเป็นผู้หยุดดาบนั้นไว้ “พอได้แล้ว… เมรี่—เอเมรี่” เซอร์แบ็กเดมากัสกล่าว “ไม่! ชายคนนี้ต้องตาย!” เอเมรี่ตวาด เขาจะไม่มอบความเมตตาให้กับคนที่ฆ่าครอบครัวเขา! “ชายผู้นี้พ่ายแพ้แล้ว เขาไม่มีมือ ดังนั้นจึงไม่เป็นภัยคุกคามต่อใครอีก สิ่งที่เราควรทำกับหัวหน้าองค์กรนี้ คือนำตัวไปต่อหน้าพระราชาและให้เขาถูกตัดสินและรับโทษตามกฎหมายของอาณาจักรเรา” อัศวินชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เอเมรี่ต่อสู้กับเหตุผลและความเดือดดาลภายในจิตใจ เขามองไปที่แพดรากที่ขดตัวอยู่ และมองไปยังอัศวินชรา เซอร์แบ็กเดมากัสที่มีท่าทีเหมือนพ่อ ในใจของเอเมรี่เขาไม่ต้องการทำเช่นนั้น ‘ชายคนนี้ฆ่าครอบครัวข้า รวมถึงคนอื่นๆ อีกมากมาย เขาต้องตายด้วย!’ เสียงหนึ่งในหัวของเขากล่าว แต่แล้ว มืออันอ่อนนุ่มก็สัมผัสลงบนไหล่ของเขา “ใจเย็นลงสิ” มอร์กาน่ากล่าวอย่างแผ่วเบา สัมผัสเรียบง่ายนั้นทำให้เขาประหลาดใจ เอเมรี่ไหล่ตกและสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความโกรธที่กำลังเดือดพล่าน เมื่อเขาสงบลงได้บ้าง เอเมรี่ก็รู้สึกประหลาดใจกับตัวเองจริงๆ แผนการแรกของเขาคือการเค้นความลับจากชายคนนี้ก่อนจะฆ่าเขา มีโอกาสสูงที่จะมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังการบุกจู่โจมคฤหาสน์ของเขา เมื่อจิตใจแจ่มใสขึ้น เขาจึงหันมาสำรวจตนเอง ไม่แน่ใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา มอร์กาน่ากระซิบข้างหูเขาว่า “นักบวชหญิงชั้นสูงขอให้ฉันมาอยู่กับคุณ เพราะคุณยังไม่คุ้นเคยกับการควบคุมสายเลือดของเรา” เอเมรี่จำสิ่งที่เลดี้แห่งทะเลสาบเคยบอกเขาได้ ‘สายเลือดของบรรพบุรุษเรามีนิสัยดุร้าย’ แต่เอาเข้าจริง เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะสายเลือดหรือความเกลียดชังกันแน่ที่เป็นตัวขับเคลื่อนความโกรธนั้น เอเมรี่ยอมลดดาบลงและเก็บเข้าฝัก อัศวินชรายิ้มให้เอเมรี่และส่งสัญญาณไปยังอัศวินที่ถือเชือกอยู่ พวกเขาเริ่มมัดตัวแพดรากที่กำลังหวาดผวาและทำแผลที่แขนที่ขาดหายไปของเขา เอเมรี่หันหลังเดินจากไป แต่เซอร์แบ็กเดมากัสเข้ามาหาเขา มือที่หยาบกร้านของอัศวินชราตบลงบนไหล่เอเมรี่แล้วกล่าวว่า “แบบนี้แหละที่ควรจะเป็น เอเมรี่ นี่เป็นเรื่องที่ดี พ่อของเจ้าคงจะภูมิใจ” เอเมรี่หันกลับมา คุกเข่าลงหนึ่งข้างแล้วกล่าวว่า “โปรดยกโทษให้ข้าที่โกหกเรื่องตัวตน ขอบคุณท่านอัศวินที่หยุดข้าไว้ก่อนหน้านี้” “ฮ่าๆๆ! ไม่ต้องกังวลหรอกเอเมรี่ เจ้ายังอายุน้อย ข้าจะคอยชี้นำเจ้าเหมือนที่ข้าเคยชี้นำพ่อของเจ้า” การต่อสู้สิ้นสุดลงในที่สุด เหล่าโจรทั้งหมดไม่ตายก็ถูกจับหรือไม่ก็หลบหนีไป ในขณะเดียวกันเอเมรี่ก็ได้รับแจ้งเตือนจากสัญลักษณ์บนมือของเขา [เหลือเวลาอีกหนึ่งวันก่อนการเรียกตัวกลับสถาบันจอมเวท] แม้ว่าเขาจะอดใจรอไม่ไหวที่จะกลับไปที่สถาบัน แต่เอเมรี่ก็หวังว่าเขาจะมีเวลาเหลือพอที่จะเค้นความลับจากหัวหน้ากลุ่มโจรผู้นี้