Chapter 1708 การต่อสู้ที่ป้อมปราการ 9 วินาทีแล้ววินาทีเล่าผ่านไปราวกับเนิ่นนานชั่วนิรันดร์ขณะที่เอเมรี่วิ่งผ่านอุโมงค์ที่คดเคี้ยวและสลัวรางของป้อมปราการ ความรู้สึกหวาดหวั่นหนักอึ้งเกาะกินหัวใจ ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจตอกย้ำถึงความกลัวที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ว่ามาสเตอร์เฟลมมิ่งจะเป็นอันตราย นางอยู่เพียงลำพังและไร้ทางสู้ในห้องเก็บวิญญาณ ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีค่าเกินประมาณและบัดนี้ได้กลายเป็นเป้าหมายที่อาจเกิดขึ้นได้ เมื่อเขาเข้าใกล้มากขึ้น สัมผัสวิญญาณของเขาก็เริ่มตรวจพบสัญญาณของความผิดปกติ ความรู้สึกนั้นเบาบางในตอนแรกแต่ก็รุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว มันเป็นระลอกคลื่นในกระแสพลังเวทที่บอกให้เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดพลาดอย่างมหันต์ มีคนกำลังต่อสู้อยู่ในห้องนั้นแน่นอน ความรู้สึกเร่งด่วนทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกในอกจนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาเร่งฝีเท้าสุดแรงในระยะทางสุดท้าย หัวใจเต้นรัวดั่งกลองอยู่ในหู ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปในห้อง และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็เป็นสิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุด เลือด มาสเตอร์เฟลมมิ่ง อาจารย์หญิงผู้นั้นถูกมีดของนักฆ่าแทงจนล้มลง นางนอนสั่นสะท้านอยู่บนพื้น ชีวิตของนางกำลังหลั่งรินออกมาเป็นหย่อมเลือดที่น่าสยดสยองซึ่งเป็นพยานถึงความรุนแรงที่เพิ่งเกิดขึ้น ดวงตาของเอเมรี่เบิกกว้าง โลกทั้งใบดูเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เวลาและเสียงเงียบหายไปเมื่อเขามองดูภาพที่น่าสะพรึงกลัวตรงหน้า “อา... เจ้ามาช้าไปอีกแล้ว...” เสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ยดังขึ้น ทำให้เอเมรี่หลุดจากภวังค์กลับสู่ความจริงอันโหดร้าย ภาพที่เห็นปลุกเร้าความโกรธแค้นให้ปะทุขึ้นภายในตัวเขา [Twilight Transformation] ร่างกายของเขาเริ่มแปรเปลี่ยน ปรับเปลี่ยนรูปร่างไปตามการกลายร่างที่เข้าครอบงำ ความบ้าคลั่งดั่งสัตว์ป่าที่เติมเต็มตัวเขาผลักดันให้เขาพุ่งออกไปด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังดาร์คเอลฟ์ตัวนั้น เป็นครั้งแรกที่เอลฟ์ตนนั้นไม่วิ่งหนี ในทางกลับกัน รูปร่างที่น่าสะพรึงกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกาย มันคือเกราะวิญญาณที่ทำจากเงามืดและเสียงกระซิบ ซึ่งเป็นพลังจากความมืดของเขา ในขณะเดียวกัน ดาบแสงบริสุทธิ์สองเล่มก็ปรากฏขึ้นที่แขนของเขา เปล่งประกายด้วยรัศมีอันลึกลับ การปะทะเกิดขึ้นในทันทีและดุเดือด เอเมรี่โผเข้าหา กางกรงเล็บออกหมายจะตะปบเข้าที่ลำคอของดาร์คเอลฟ์ เอลฟ์ตนนั้นรับมือด้วยดาบแสง คมดาบที่แหลมคมร่ายรำและฟาดฟันผ่านอากาศ ปะทะกับความเกรี้ยวกราดของเอเมรี่ด้วยทักษะและความแม่นยำ เพียงแค่การปะทะสองครั้ง ดาบเหล่านั้นก็เฉือนกรงเล็บของเอเมรี่จนขาดสะบั้น เลือดสาดกระเซ็น พวกข่านยิ้มเยาะด้วยความมั่นใจในความได้เปรียบ เตรียมปิดฉากด้วยท่าสังหาร แต่เอเมรี่ไม่ลังเล ด้วยความโกรธแค้นและความต้องการล้างแค้น เขาปล่อยให้ใบดาบแทงทะลุหน้าอกของตน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับเปลวเพลิงในหัวใจ แขนที่มีขนดกทั้งสองข้างของเขาคว้าเข้าที่ไหล่ของดาร์คเอลฟ์ ก่อนจะบดขยี้มันด้วยพละกำลังมหาศาล อ๊ากกกกก!! เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของดาร์คเอลฟ์เปรียบเสมือนดนตรีในหูของเอเมรี่ มันเป็นท่วงทำนองแห่งความทรมานที่แสนหวาน เขาพร้อมที่จะฉีกลำคอของดาร์คเอลฟ์ตนนั้นเพื่อยุติการต่อสู้และชำระแค้น ทว่าเกราะวิญญาณกลับจุดระเบิดพลังงานพุ่งออกมา มันระเบิดออกด้วยแรงมหาศาล กลายเป็นเวทมนตร์ช่วยชีวิตที่ส่งให้เอเมรี่กระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เขาชนเข้ากับผนังและมึนงงไปชั่วขณะ ทั้งสองต่างได้รับบาดเจ็บ การต่อสู้ยังห่างไกลจากคำว่าจบ เอเมรี่ลุกขึ้นยืนด้วยความดุดัน ร่างกายปวดร้าวแต่ปณิธานยังคงไม่สั่นคลอน สายตาของเขาประสานกับสายตาของเอลฟ์ เป็นสายตาที่เข้มข้นจนนักฆ่าคนนั้นถึงกับสั่นสะท้าน “เจ้ามันสัตว์ป่าชัดๆ!!” เอลฟ์สบถ เสียงสั่นด้วยความกลัวและความรังเกียจ เอเมรี่โกรธเกินกว่าจะโต้ตอบ จิตใจของเขาจดจ่ออยู่เพียงสิ่งเดียว นั่นคือการสังหารดาร์คเอลฟ์ ร่างกายของเขาเกร็งแน่น เตรียมพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่ดาร์คเอลฟ์ที่มีรอยแผลเป็นกลับทำให้เขาประหลาดใจ แทนที่จะพุ่งเข้าหาเอเมรี่ เขากลับหันไปสนใจโหลแก้วแทน “แกบังอาจนัก!!” เอเมรี่คำรามเมื่อตระหนักถึงเจตนาของดาร์คเอลฟ์ ในหัวของเอเมรี่หมุนวนด้วยความโกรธแค้นขณะพุ่งตัวเข้าหาดาร์คเอลฟ์ เขาเข้าใจแล้วว่าเป้าหมายของนักฆ่าไม่ใช่เขาอีกต่อไป แต่เป็นวิญญาณมนุษย์ที่เปราะบางซึ่งอยู่ภายในโหลแก้ว วิญญาณเหล่านั้นอ่อนแอและล้ำค่า และเจตนาของดาร์คเอลฟ์นั้นชัดเจน นั่นคือการทำลายพวกมันทั้งหมด ดาร์คเอลฟ์เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยกลอุบายชั่วร้าย เขาแสยะยิ้มก่อนจะกระโดดถอยหลังพร้อมกับขว้างวัตถุชิ้นหนึ่งไปยังโหลแก้วที่เก็บวิญญาณไว้ เวลาดูเหมือนจะช้าลงเมื่อสายตาของเอเมรี่จับจ้องไปที่วัตถุนั้นและรับรู้ได้ว่ามันคือภัยคุกคาม สัญชาตญาณเข้าครอบงำ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เอเมรี่พุ่งตัวเข้าขวางวัตถุนั้น ใช้ร่างกายของเขาเป็นโล่กำบัง จิตใจของเขาไม่ได้หยุดคิดถึงอันตรายต่อตนเอง เพราะวิญญาณเหล่านั้นสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ตูมมมมม!!! เสียงระเบิดดังกึกก้อง แรงปะทะที่รุนแรงทำให้โหลแก้วแตกกระจาย เอเมรี่ถูกซัดจนลอยขึ้นจากพื้นและกระแทกเข้ากับเพดาน ร่างกายของเขาเจ็บปวดรวดร้าว บาดแผลจากก่อนหน้านี้เลวร้ายลงเพราะแรงระเบิด เขารู้ดีว่าตนเองไม่อยู่ในสภาพที่จะต่อสู้ได้แล้ว แต่เขาก็ยอมแพ้ไม่ได้ ผ่านม่านแห่งความเจ็บปวด เขาเหลือบมองโหลแก้ว เห็นวิญญาณที่กำลังสับสนวุ่นวายหมุนวนออกมา เขาได้แต่หวังว่าคงไม่มีวิญญาณดวงใดได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด ดาร์คเอลฟ์โผล่ออกมาจากเงามืด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม “มนุษย์กับความโง่เขลาของพวกแก” เขาเยาะเย้ยขณะมองร่างที่สะบักสะบอมของเอเมรี่ เอเมรี่ฝืนยืนขึ้น ร่างกายต่อต้านทุกการเคลื่อนไหว แต่ความสามารถติดตัวของเขา [undecaying flesh] เริ่มทำงานอย่างน่าอัศจรรย์ สมานบาดแผลทางกายของเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของดาร์คเอลฟ์เบิกกว้างและเขาเกิดลังเล ความสงสัยปรากฏขึ้นบนใบหน้า ความโกรธแค้นของเอเมรี่แผดเผารุนแรงขึ้นและเขาพร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่ แต่ทันใดนั้นทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงร่างหนึ่งที่กำลังรุดหน้ามายังห้องนี้ ดาร์คเอลฟ์เหลือบมองไปยังทางเข้าและถอยกลับเข้าไปในเงามืด เสียงของเขาทิ้งท้ายไว้อย่างน่าขนลุก “ข้าจะกลับมาจัดการแกและวิญญาณพวกนี้ภายหลัง” “ไอ้สารเลว!! อย่าหนีนะ!!” เมื่อสายตาของเขาติดตามไปยังทางเข้า เอเมรี่เห็นการมาถึงของแมกัสเคนโซ เขาเป็นแมกัสที่เชี่ยวชาญเวทมนตร์เงามืดเช่นกัน ดวงตาของเขาฉายแววพร้อมที่จะไล่ตามดาร์คเอลฟ์ที่เพิ่งหนีไป แต่เมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบห้องและสิ่งที่อยู่ข้างใน ความเป็นจริงนิยมก็เข้าครอบงำ “เราควรตรวจสอบห้องนี้ก่อน” เคนโซกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบแต่หนักแน่น สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โหลแก้วที่แตกกระจายซึ่งบรรจุวิญญาณมนุษย์และโหลที่บรรจุวิญญาณดาร์คเอลฟ์เอาไว้ ความโกรธของเอเมรี่ดั่งพายุที่โหมกระหน่ำในตัวเขา เขาคำราม “ท่านจัดการห้องนี้ไป ข้าจะไล่ตามมันเอง!!” แต่ขณะที่เขาก้าวออกไป เตรียมจะไล่ตามเหยื่อ เสียงกระซิบแผ่วเบาของสตรีก็หยุดการเคลื่อนไหวของเขา ราวกับมีดที่กรีดผ่านความวุ่นวายในห้อง “เอเมรี่...” เสียงของมาสเตอร์เฟลมมิ่ง แผ่วเบา เจ็บปวด แต่นั่นคือเสียงของนางอย่างไม่ต้องสงสัย หัวใจของเอเมรี่หยุดเต้น เขาพุ่งไปที่ข้างกายของนักปรุงยาหญิง มือของเขาส่องแสงเวทมนตร์รักษา ภาพของนางที่นอนสั่นสะท้านบนพื้นในกองเลือดของตนเองเป็นดั่งการโจมตีต่อจิตวิญญาณของเขา มือของเขารีบเร่งพยายามเยียวยาบาดแผล แต่สายไปเสียแล้ว พิษชนิดเดียวกับที่คร่าชีวิตคนอื่นได้ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของนางแล้ว “อ๊ากกก!!” เอเมรี่แผดเสียงร้อง เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความคับแค้นใจ ดวงตาของมาสเตอร์เฟลมมิ่งประสานกับเขา นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระซิบว่า “...การรักษาชีวิต... ต้องมาก่อน...” เสียงของนางค่อยๆ เลือนหายไป ดวงตาหม่นแสงลงก่อนที่นางจะสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของเอเมรี่ขณะ