Chapter 1698 ความลับ ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เอเมอรี่กลายเป็นผู้ช่วยที่ขาดไม่ได้ของอาจารย์เฟลมมิ่ง เขาแสดงให้เห็นถึงทักษะความคล่องแคล่วและหัวไวในการช่วยเหลืออาจารย์ทำงานที่ซับซ้อนและกินอาณาบริเวณกว้างขวาง ช่วงเวลาเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องพิสูจน์ความน่าเชื่อถือของเขาเท่านั้น แต่ยังช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นระหว่างทั้งสองอีกด้วย ปรมาจารย์ด้านปรุงยาหญิงได้เปิดประตูเข้าสู่โลกของเธอ แบ่งปันผลลัพธ์จากการตรากตรำทำงานหนักและความเชี่ยวชาญของเธอให้กับเขา เอเมอรี่ได้เรียนรู้สูตรยาที่ซับซ้อนซึ่งเธอคิดค้นขึ้นมา โดยเปลี่ยนพืชพรรณที่แปลกประหลาดจากหลุมปีศาจให้กลายเป็นยาที่มีฤทธิ์ร้ายกาจ ทว่าทักษะที่สำคัญที่สุดคือการสกัดและกลั่นเชื้อเพลิงจากไข่ของแมงมุมเงา ซึ่งเป็นงานที่มีความสำคัญอย่างมหาศาลภายในป้อมปราการแห่งนี้ ที่ยืนหยัดเป็นป้อมปราการด่านสุดท้ายเพื่อต้านทานกระแสกองทัพออร์ค แต่ในชั่วขณะนี้ อาจารย์เฟลมมิ่งตั้งใจที่จะแบ่งปันบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า ความลับที่คนเพียงไม่กี่คน—ไม่ถึงหนึ่งโหล—ในหมู่ผู้อาศัยของป้อมปราการเท่านั้นที่ล่วงรู้ เสียงของเธอแทรกผ่านความเงียบอันแผ่วเบาของห้องแล็บด้วยความเร่งรีบ “ตามฉันมา” เธอชี้นำทางเขาผ่านระเบียงหินที่คดเคี้ยวของป้อมปราการ ก่อนจะพาเขามาหยุดที่ประตูธรรมดาบานหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง เมื่อมองผ่านๆ ทางเข้านี้ดูเหมือนไม่มีการเฝ้ายาม เป็นเพียงห้องที่ถูกมองข้ามท่ามกลางห้องหับมากมายในป้อมปราการ อย่างไรก็ตาม หากสังเกตให้ดีจะเห็นตราผนึกระดับสูงที่ถูกสลักไว้บนประตู ซึ่งมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าของผู้ที่ไม่มีความเชี่ยวชาญ เฟลมมิ่งยื่นมือออกไป ปลายนิ้วของเธอสัมผัสไปตามอักขระเวทมนตร์เบาๆ เมื่อออร่าเฉพาะตัวของเธอสัมผัสกับตราผนึก มันดูเหมือนจะจดจำเธอได้และตอบสนองต่อตัวตนของเธอ ตราผนึกนั้นกลับมามีชีวิต แสงเรืองรองราวกับภูตผีแผ่ซ่านไปทั่วประตู ก่อนที่กำแพงหินแข็งจะเปิดออก เปิดทางให้พวกเขาเข้าไปข้างใน เมื่อก้าวข้ามธรณีประตู เอเมอรี่พบว่าตัวเองอยู่ในโถงขนาดกลาง ซึ่งเป็นพื้นที่กว้างขวางที่คาดไม่ถึงซึ่งซ่อนอยู่หลังรูปลักษณ์ภายนอกที่เรียบง่าย ทว่าห้องนี้กลับดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเทียบกับโครงสร้างอันน่าประทับใจที่ตั้งตระหง่านอย่างท้าทายอยู่ตรงกลาง มันเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำจากโลหะ รูปลักษณ์ของมันดึงดูดความสนใจได้ในทันที ดวงตาของเอเมอรี่เบิกกว้าง ความตระหนักรู้ผุดขึ้นในใจ “นี่มัน... ยานอวกาศ!” ความเงียบที่ตามมาถูกทำลายลงโดยเสียงที่เย่อหยิ่งและภาคภูมิใจซึ่งดังก้องมาจากมุมมืดของห้อง “ไม่... ไม่ใช่... มันไม่ใช่แค่ยานธรรมดา... มันคือลูกรักของฉัน ‘หิ่งห้อย’” เสียงนั้นเป็นของอาจารย์บอริน นักประดิษฐ์อัจฉริยะภายในป้อมปราการ ความภาคภูมิใจและความรักในน้ำเสียงของเขาทำให้ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ยานลำนี้คือผลงานสร้างสรรค์ของเขา เขาเดินก้าวออกมาจากเงามืด สายตาจับจ้องไปที่เอเมอรี่ก่อนจะถามอาจารย์เฟลมมิ่ง “นี่น่ะหรือคนที่เธอเลือก? เธอแน่ใจแล้วจริงๆ หรือ เฟลมมิ่ง?” คำตอบของเธอเกิดขึ้นในทันที น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดขณะสบตาบอริน “ใช่ ฉันแน่ใจ” เมื่อกล่าวจบ เธอก็หันความสนใจกลับมาที่เอเมอรี่ พร้อมที่จะเปิดเผยความลับทั้งหมดของพวกเขา นี่ไม่ใช่แผนการกะทันหันที่เกิดจากความสิ้นหวัง แต่เป็นเส้นทางหลบหนีที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถันซึ่งใช้เวลาเตรียมการมาถึงเก้าเดือน เป็นแผนที่รู้กันเพียงแค่ผู้นำไม่กี่คนภายในป้อมปราการ รวมถึงอาจารย์บอรินและอาจารย์เฟลมมิ่ง เป้าหมายนั้นเรียบง่ายแต่ท้าทาย นั่นคือการหลบหนีออกจากดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยออร์คแห่งนี้ เนื่องด้วยทรัพยากรที่มีจำกัดและความยากลำบากของบอรินในการสร้างยานที่แข็งแกร่งพอจะต้านทานแรงโน้มถ่วงที่แปลกประหลาดของโลกใบนี้ ยานหิ่งห้อยจึงสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้เพียงห้าคนเท่านั้น ด้วยความสิ้นหวังของผู้คนมากมายที่ต้องการหนีออกจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ โครงการและวัตถุประสงค์ของมันจึงถูกปกปิดเป็นความลับสูงสุด โดยแบ่งปันให้เฉพาะผู้ที่จำเป็นต้องรู้เท่านั้น ยานหิ่งห้อยตามที่อาจารย์บอรินเรียกด้วยความรัก ได้สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อหกเดือนก่อน อย่างไรก็ตาม แรงโน้มถ่วงที่แปลกประหลาดของดาวเคราะห์ทำให้จำเป็นต้องเลื่อนการปล่อยยานออกไป และต้องผ่านการทดสอบอย่างละเอียดเพื่อให้มั่นใจว่ายานจะทนต่อแรงกดดันจากนอกโลกได้ ในช่วงเหตุการณ์ภัยแล้งครั้งล่าสุด เมื่อลาวาของดาวเคราะห์ถอยกลับลึกลงไปในเปลือกโลก บอรินได้สังเกตเห็นสิ่งที่สำคัญมาก นั่นคือจะมีช่วงเวลาสั้นๆ ในชั่วโมงสุดท้ายของภัยแล้งที่ลาวาที่ไหลกลับมาจะเปลี่ยนแปลงแรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์เล็กน้อย เหตุการณ์นี้แม้จะสั้น แต่ก็จะช่วยส่งแรงหนุนที่จำเป็นอย่างยิ่งเพื่อให้การปล่อยยานประสบความสำเร็จ เพื่ออธิบายประเด็นของเขา อาจารย์บอรินได้เปิดเผยอุปกรณ์ชิ้นหนึ่ง เอเมอรี่เฝ้ามองจอแสดงผล LED บนอุปกรณ์ที่กำลังกะพริบ ซึ่งเป็นตัวเลขดิจิทัลถอยหลังด้วยตัวเลขสีแดงฉาน: [98:32:47] เหลือเวลาอีกเพียงสี่วันกว่าๆ เท่านั้นที่หน้าต่างแห่งโอกาสนี้จะเปิดออก นั่นจะเป็นเวลาปล่อยยานหิ่งห้อย เมื่อแผนการถูกวางตรงหน้า เอเมอรี่จึงได้รู้ถึงบทบาทของเขาในโครงสร้างใหญ่ที่อาจารย์เฟลมมิ่งเปิดเผยในที่สุด ที่นั่งทั้งห้าบนยานหิ่งห้อยมีไว้สำหรับผู้ที่มีคุณสมบัติเฉพาะเจาะจง การมีทักษะและความสามารถที่จำเป็นในการแอบหรือต่อสู้เพื่อหนีออกจากดาวเคราะห์จะช่วยเพิ่มโอกาสความสำเร็จของพวกเขา นอกจากนี้ยังมีผู้ที่ได้รับเลือกเนื่องจากมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องของดาวเคราะห์ ซึ่งทำให้อาจารย์บอรินและอาจารย์เฟลมมิ่งได้รับที่นั่ง อย่างไรก็ตาม ในการพลิกผันที่น่าประหลาดใจ ปรมาจารย์หญิงตัดสินใจว่าจะไม่ไป และเธอพบตัวแทนที่ดีกว่าสำหรับบทบาทของเธอ เฟลมมิ่งหันไปหาเอเมอรี่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวังที่ผสมผสานกันอย่างประหลาด “เธอจะต้องนั่งที่ของฉันบนยานลำนั้น” เธอประกาศด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเป็นที่สุด นี่ไม่ใช่คำขอหรือคำเชิญ แต่เป็นหน้าที่ที่มอบให้กับเขา ซึ่งเป็นความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง เอเมอรี่ตกตะลึงกับน้ำหนักของความไว้วางใจที่มอบให้เขา แต่ไม่มีช่องว่างให้เขาปฏิเสธหรือโต้แย้ง นี่คือเกียรติยศที่ไม่ต้องการการยอมรับ อาจารย์เฟลมมิ่งผู้เข้าใจถึงความสำคัญของสถานการณ์ไม่ได้รอให้เขาตอบ ด้วยท่าทีที่มุ่งมั่นและจริงจัง เธอประกาศว่า “ในช่วงสามวันนี้ ฉันยังมีบางสิ่งที่ต้องเตรียมพร้อมให้เธอ ตามฉันมา” สิ่งที่ทำให้อาจารย์เฟลมมิ่งประหลาดใจคือ เธอไม่ได้พาเอเมอรี่กลับไปที่ห้องแล็บ แต่กลับนำเขาผ่านเขาวงกตของป้อมปราการไปยังห้องที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนา ซึ่งเป็นที่ที่เก็บดวงจิตวิญญาณทั้งหมดไว้ ดวงจิตวิญญาณของจอมเวทแปดสิบดวงลอยคว้างอยู่ภายในภาชนะแก้วขนาดใหญ่ ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม เฟลมมิ่งทำลายความเงียบ “เธอรู้วิธีปรุงยาของฉันหมดแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังจะสอนเธอถึงวิธีจัดการกับดวงจิตวิญญาณเหล่านี้อย่างถูกต้อง” สายตาของเธอสบกับเอเมอรี่ และในดวงตาของเธอ เขามองเห็นถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่เขากำลังจะแบกรับ เอเมอรี่ตระหนักว่าหน้าที่หลักของเขาไม่ใช่แค่การหนีออกจากดาวเคราะห์เท่านั้น งานที่แท้จริงของเขาที่อาจารย์เฟลมมิ่งมอบหมายให้คือการปกป้องดวงจิตวิญญาณเหล่านี้ ซึ่งเป็นส่วนที่หลงเหลือของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ที่เสียชีวิตบนดาวเคราะห์ดวงนี้ มันเป็นความรับผิดชอบของเขาที่จะต้องขนส่งสินค้าอันล้ำค่านี้กลับไปยังบ้านของพวกเขา มันเป็นภาระที่หนักอึ้ง ซึ่งเอเมอรี่ไม่สามารถปฏิเสธได้