Chapter 1694 ผู้เฝ้ามอง ท่ามกลางสมรภูมิที่ลุกเป็นไฟซึ่งกลืนกินหลุมปีศาจเบื้องล่าง บรรยากาศภายในป้อมปราการอัมบราอันเยือกเย็นกลับดำเนินไปอย่างสิ้นเชิง ป้อมปราการแห่งนี้ลอยเด่นอยู่เหนือพื้นผิวดาว ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางบัญชาการเชิงยุทธศาสตร์ของเหล่าเอลฟ์มืด ภายในกำแพงเต็มไปด้วยห้องหับมากมาย ทว่าในห้องแห่งหนึ่ง กลุ่มเอลฟ์กำลังรวมตัวกันโดยที่สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแสดงผลแสงจำนวนมาก ห้องทั้งห้องอาบไปด้วยแสงสีเขียวอมฟ้าอันน่าขนลุก ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงแหล่งเดียวจากจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วยข้อมูล ทันใดนั้น ประตูก็เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงลมฟืด พร้อมกับการก้าวเข้ามาของจอมเวทผู้สูงศักดิ์ เขามีท่าทางน่าเกรงขาม สวมชุดคลุมประณีตที่บ่งบอกถึงสถานะอันสูงส่ง เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้น ภายในห้องก็เงียบกริบ เหล่าเอลฟ์พากันยืนตัวตรงเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้มาเยือน “ท่านผู้คุมกฎ” พวกเขากล่าวทักทาย เสียงของพวกเขาดังกังวานด้วยความเคารพและยอมจำนน ผู้คุมกฎพยักหน้ารับก่อนจะหันความสนใจไปที่หน้าจอแสดงผล ดวงตาอันเฉียบคมของเขากวาดมองกระแสข้อมูลเพื่อซึมซับสถานการณ์ พื้นที่ภายใต้การควบคุมของเขานับว่ามีความสำคัญเชิงกลยุทธ์ ทั้งป้อมปราการดาร์กสตีล, ป้อมปราการแบล็คสตาร์ และสถานที่โปรดของเขาอย่างหลุมปีศาจ เอลฟ์คนหนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเทาเรียบง่ายก้าวออกมาข้างหน้าและเริ่มรายงานถึงเหตุการณ์การต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อน มันเป็นเรื่องราวของความสูญเสีย ความขัดแย้งอันโหดร้ายที่นำไปสู่ความตายของมนุษย์ 9 คนและเอลฟ์มืดอีก 2 คน ข้อมูลนี้ไม่ใช่แค่การคาดเดา แต่มันมาจากแหล่งข้อมูลสำคัญสองแหล่ง แหล่งแรกคือภาพจากมุมสูงที่ให้ทัศนวิสัยแบบตาเหยี่ยวของการปะทะ และอีกแหล่งคือพันธสัญญาแห่งวิญญาณที่พวกเขาได้ทำไว้กับเหล่านักโทษ เมื่อได้ฟังรายงานนี้ รอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้คุมกฎ เขานโน้มตัวเข้ามาด้วยความสนใจและสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม ดวงตาของเขาเป็นประกายภายใต้แสงสลัวของหน้าจอแสดงผล กระหายที่จะเจาะลึกเข้าไปในเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป “พวกเขาจัดการทำให้ข่านบาดเจ็บได้งั้นหรือ?” ผู้คุมกฎถาม น้ำเสียงสะท้อนถึงความประหลาดใจที่เขารู้สึก เอลฟ์ในชุดสีเทาพยักหน้า “ใช่ครับ ท่านผู้คุมกฎ มาลาไค เดอะ ดูโรคไฮ ยังคงอยู่ในระหว่างการพักฟื้น” เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของผู้คุมกฎก็หรี่ลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาใช้มือปัดป่ายหน้าจอภาพเพื่อควบคุมมันอย่างชำนาญตามความคุ้นเคย เขาสั่งซูมเข้าไปยังจุดที่มีความวุ่นวายเบื้องล่าง ร่างที่กำลังต่อสู้กันบนพื้นดินขยายใหญ่ขึ้น แม้ความชัดเจนจะจำกัดเนื่องจากระยะทาง แต่ท่ามกลางความเลือนรางนั้น เขาก็สังเกตเห็นร่างหนึ่งที่โดดเด่นออกมา มันคือมนุษย์หมาป่าสายเลือดผสม ซึ่งพลังเถื่อนของมันกำลังเอาชนะหัวหน้าเอลฟ์มืดได้อย่างอยู่หมัด “เป็นมันสินะ…” ผู้คุมกฎพึมพำ สายตาจับจ้องไปที่มนุษย์หมาป่าสายเลือดผสมด้วยความสนใจ “น่าสนใจดี” เอลฟ์ในชุดสีเทากล่าวเสริม “ท่านผู้คุมกฎ นี่คือรายชื่อนักโทษชุดถัดไปที่จะถูกส่งไปยังหลุมปีศาจครับ” เขาพูดพลางยื่นรายการแบบดิจิทัลให้ ทว่าผู้คุมกฎกลับส่ายหัว “ไม่ต้องส่งนักโทษไปที่หลุมปีศาจอีกจนกว่าจะมีคำสั่งใหม่” เขาประกาศ สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนในห้อง มันเป็นคำสั่งที่ผิดปกติอย่างยิ่งและขัดต่อระเบียบปฏิบัติมาตรฐานของพวกเขา ผู้คุมกฎไม่จำเป็นต้องอธิบายแก่ผู้ใต้บังคับบัญชา แต่สีหน้าบูดบึ้งของเขาก็บอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี เขากำลังไม่พอใจกับสถานการณ์นี้อย่างเห็นได้ชัด ความจริงก็คือคำสั่งนี้ไม่ใช่ของเขาเอง เขาได้รับคำสั่งมาจากเบื้องบน เกี่ยวกับหน่วยพิเศษของเอลฟ์มืดที่แสดงความสนใจในตัวนักโทษคนหนึ่ง “พวกวอยด์สตอล์กเกอร์พวกนั้น บังอาจมาแทรกแซงการปฏิบัติงานของข้า!” เขาบ่นพึมพำ ความโกรธแค้นแฝงอยู่ในน้ำเสียง ##### ภายในป้อมปราการของหลุมปีศาจ ซึ่งเป็นที่กักขังนักโทษเอลฟ์มืด ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วอากาศ นับเป็นเวลาสองสัปดาห์แล้วตั้งแต่การตะลุมบอนอันโหดร้ายที่ทำให้หัวหน้าของพวกเขาบาดเจ็บสาหัส ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เหล่าเอลฟ์มืดก็ได้ยุติการล่าและกิจกรรมอื่นๆ ทั้งหมด โดยปฏิบัติตามคำสั่งของหัวหน้าที่กำลังบาดเจ็บให้มุ่งเน้นไปที่การเสริมความแข็งแกร่งให้กับป้อมปราการแทน ด้วยการที่ข่านถือครองกุญแจสำคัญสู่กองทัพออร์ค เหล่าเอลฟ์มืดทั้ง 40 ตนจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก อย่างไรก็ตาม การถูกบังคับให้นิ่งเฉยและตั้งรับทำให้เอลฟ์ที่กระหายเลือดบางตนเริ่มหงุดหงิด โดยเฉพาะพวกนักฆ่าฮาซาชิ คีแรน ผู้ซึ่งได้รับความเคารพจากดรอว์เอลฟ์มืดอีกยี่สิบตน เริ่มไม่พอใจกับการตัดสินใจนี้ การขาดแคลนการนองเลือดและการเคลื่อนไหวทำให้เขาแทบคลั่ง ในที่สุด ความอดทนของเขาก็ขาดสะบั้น คีแรนคำรามด้วยความดุร้ายก่อนจะบุกตรงไปยังห้องโถงหลักของป้อมปราการ ซึ่งเป็นที่ตั้งของข่าน แต่เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ เขาถูกขัดขวางโดยเวสเพอรา ดันเมอร์สาว “เจ้าจะทำอะไรน่ะ ดรอว์? เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่!” นางตวาด เสียงของนางดังก้องไปทั่วระเบียงที่มืดสลัว แต่ครั้งนี้ คีแรนไม่คิดจะเล่นตามกฎอีกต่อไป เขาเมินเฉยต่อคำพูดของนางและเดินหน้าต่อไป ร่างกายของเขาเปลี่ยนไปและกลืนหายไปกับเงามืด เพียงชั่วครู่เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง ก่อนจะผลักมันเปิดออกอย่างเด็ดขาด “คีแรน! เจ้ากล้าดีอย่างไร!” เอลฟ์มืดสาวกรีดร้องด้วยความตกใจและโกรธแค้น นางเริ่มวิ่งไล่ตามเขา แต่คีแรนนั้นแน่วแน่ ความมุ่งมั่นของเขาผลักดันให้เขาพุ่งตรงไปข้างหน้า เมื่อคีแรนก้าวเข้าไปในห้องโถงชั้นใน เขาก็พบกับภาพที่ทำให้เขาทั้งตกใจและโกรธแค้น บนเตียงนั้น หัวหน้าของเขา มาลาคาฮี เดอะ ข่าน ไม่ได้นอนบาดเจ็บอย่างที่ทุกคนเข้าใจ ตรงกันข้ามเขากลับนอนเอนกายอย่างสบายอารมณ์ ขนาบข้างด้วยดันเมอร์ชายและหญิง โดยที่ทั้งหมดเปลือยกายล่อนจ้อน เมื่อคีแรนบุกเข้ามาอย่างกะทันหัน ท่าทีที่ผ่อนคลายของข่านก็เปลี่ยนเป็นเดือดดาล ด้วยการเคลื่อนไหวที่ว่องไวผิดกับอาการบาดเจ็บที่อ้างไว้ก่อนหน้านี้ ข่านก็กระโจนลงจากเตียง แขนขนาดมหึมาของเขาเหวี่ยงออกเป็นวงกว้างกระแทกเข้าที่คีแรนด้วยพลังมหาศาลจนดรอว์ผู้นี้กระเด็นไปทั่วห้องและกระแทกเข้ากับพื้นหิน ความหงุดหงิดของคีแรนทวีคูณจนกลายเป็นความเดือดดาล เขาเคยเชื่อว่าหัวหน้าของเขาบาดเจ็บและยอมทำตามคำสั่งเพราะความเชื่อนั้น แต่การที่มาพบว่าข่านสบายดีและเลือกที่จะไม่เข้าร่วมการต่อสู้ ถือเป็นความจริงที่ทำให้เขาโกรธแค้นถึงขีดสุด คีแรนพยุงตัวลุกขึ้นโดยไม่สนใจความเจ็บปวดจากแรงกระแทกของข่าน สายตาของเขาจับจ้องไปยังข่านขณะที่ประกาศว่า “ท่านข่าน พวกมนุษย์ไม่ได้เก็บเกี่ยวเสบียงมาสองสัปดาห์แล้ว... นี่เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะโจมตีพวกมัน!” แต่คำพูดของเขาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ข่านนั้นโกรธเกรี้ยวเกินกว่าจะรับฟังคำแนะนำเชิงกลยุทธ์ของคีแรน แทนที่จะรับฟัง เขาตัดสินใจสั่งสอนดรอว์ผู้ขัดขืนอีกครั้ง ด้วยลูกเตะอันทรงพลัง เขาส่งคีแรนกระเด็นไปกระแทกกับกำแพง แรงปะทะทำให้ห้องสั่นสะเทือน ฝุ่นและเศษปูนร่วงกราวลงมาจากผนังเก่าแก่ การปฏิบัติตนอย่างรุนแรงนี้ทำให้ความอดทนของคีแรนหมดสิ้นลง เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ในแววตา เขาจ้องเขม็งไปยังข่านและตะโกนลั่นห้องที่เงียบสงัด “เจ้าไม่คู่ควรกับการเป็นข่านของเรา! ข้าขอท้าเจ้าทำ ‘มัก ทู วอร์’!” คำท้าของเขาดังก้องไปทั่วห้อง เป็นการประกาศศึกตัดสินจนกว่าชีวิตจะหาไม่