บทที่ 304 - ข้อเสนอของลูน่า เซอร์แบกเดมากัส อัศวินแห่งแอนวิล และหนึ่งในสามผู้พิทักษ์ผู้โด่งดังแห่งอาณาจักรไลโอเนส กล่าวโดยสรุปคือ เขาเป็นหนึ่งในสามอัศวินที่มีอิทธิพลมากที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ อัศวินเฒ่าผู้นี้ไม่เพียงแต่ครอบครองพลังและอิทธิพลเท่านั้น เขายังเป็นบุคคลที่ได้รับการเคารพและเป็นที่รู้จักจากความดุดันในการปกป้องดินแดนของอาณาจักร หากไม่ใช่เพราะเขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อของเอเมอรี่ บางทีตัวเอเมอรี่เองอาจจะเคารพชายผู้นี้ไปแล้ว ในขณะนี้ เอเมอรี่สนใจว่าลูน่า ควินติน จะคิดอย่างไรหากนางรู้ว่าเขาเป็นคนสังหารอัศวินผู้โด่งดังคนนั้น "ถ้าฉันเป็นคนทำล่ะ?" เอเมอรี่ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง รอยยิ้มของลูน่าไม่หายไปไหน นางเพียงแค่พยักหน้าแล้วถามกลับ "เอาล่ะ ฉันมั่นใจว่าเธอต้องมีเหตุผลของตัวเอง เมอร์ลิน ฉันไม่ได้มีความขัดแย้งส่วนตัวกับอัศวินเฒ่าคนนั้น และไม่ได้มีความสัมพันธ์อันดีอะไรกับเขาด้วย ดังนั้นฉันจึงไม่ได้สนใจเรื่องการตายของเขาเป็นพิเศษ แต่เธอ เมอร์ลิน เธอเป็นเพื่อนของฉัน บอกตามตรงนะ ถ้าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของอัศวินคนนั้น มันก็หมายความว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฉันด้วย บอกฉันเถอะหากเธอเดือดร้อน และฉันจะช่วยเหลือเธอทุกทางที่ทำได้" เอเมอรี่ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาค่อนข้างประหลาดใจกับคำตอบของนาง ความคิดที่จะพูดความจริงแล่นเข้ามาในหัวของเอเมอรี่ แม้ว่าเขาจะรู้จากสายตาของนางว่าหญิงสาวผู้ชาญฉลาดคนนี้ได้คำตอบของคำถามไปแล้ว แต่เอเมอรี่ไม่มีแผนที่จะอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม เพราะการให้นางรู้ลึกไปกว่านี้หมายความว่าเขาต้องบอกทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขาให้ฟัง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้ที่ยังมีเรื่องไม่รู้แน่ชัดอีกมากมาย "ขอบคุณนะ ลูน่า" เอเมอรี่ยิ้มบางๆ อย่างจริงใจให้ "และ... น่าเสียดายที่ใช่ ฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ตอนนี้ฉันยังบอกข้อมูลอะไรมากไม่ได้ หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ" "ฉันเข้าใจแล้ว... แต่ฉันหวังว่าถ้าเรื่องมันยุ่งยากขึ้นมา เธอจะบอกฉันและให้ฉันช่วยเธอนะ" "ที่จริงฉันก็ต้องการความช่วยเหลือจากเธอในเรื่องนี้เหมือนกัน" เมื่อได้ยินข้อเสนอนี้ เอเมอรี่ไม่ลังเลที่จะขอให้ลูน่าช่วยตามหาเบาะแสของอัศวินเงินที่ชื่อว่าเคน การตามหาอัศวินผู้นี้ เอเมอรี่หวังว่าเขาจะพบเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ รวมถึงข่าวคราวของมอร์กาน่าด้วย หลังจากนั้น ขณะที่กำลังทานอาหารต่อ เอเมอรี่ก็ถามลูน่าเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบริเวณหน้าคฤหาสน์ของนาง "อ้อ... เรื่องนั้นน่ะเหรอ ใช่แล้ว มันคือฝีมือของไอ้หมูแฟนทูมาร์! นั่นเป็นผลงานจากแผนชั่วของมันอีกตามเคย" แฟนทูมาร์อีกแล้ว ชื่อนี้ทำเอาเอเมอรี่หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ขุนนางโลภมากและครอบครัวของมันดูเหมือนจะโผล่หัวไปทุกที่เพื่อก่อปัญหา โดยเฉพาะสำหรับเขา ขุนนางคนนี้แหละคือคนที่ต้องรับผิดชอบต่อการตายของพ่อของเขา "ใช่ เมอร์ลิน หลังจากที่เราพบว่าไอ้สารเลวนั่นวางยาพิษพ่อของฉันจริงๆ ตระกูลควินตินก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากในธุรกิจเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย" จากนั้นลูน่าก็อธิบายเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลควินติน และจุดแข็งที่อยู่บนความสัมพันธ์กับประเทศอื่นๆ นอกบริตัน ด้วยเครือข่ายนี้ พวกเขาจึงมีวิธีหาสินค้าที่ดีกว่าในราคาที่แข่งขันได้เสมอ ความท้าทายหลักจึงเหลือเพียงการส่งสินค้าให้ถึงที่หมายโดยไม่เกิดความเสียหาย เพื่อชดเชยต้นทุนในส่วนนี้ ตระกูลควินตินจึงต้องขยายบริการด้วยการรับส่งสินค้าของพ่อค้าคนอื่นด้วย ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ระหว่างตระกูลควินตินกับพ่อค้าคนอื่นๆ ดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งขุนนางที่มีตำแหน่งสูงที่สุดอันดับสองของอาณาจักรไลโอเนสตัดสินใจเข้ามาสร้างปัญหา รบกวนเครือข่ายการจัดส่งของพวกเขา "ใช่แล้ว เขาใช้อำนาจที่มีก่อกวนระหว่างการจัดส่ง ตอนนี้แม้แต่คู่แข่งก็เริ่มหันมาเล่นงานเรา และพันธมิตรก็เริ่มหมดความเชื่อใจ มันก็นำไปสู่เหตุการณ์ที่เธอเห็นก่อนหน้านี้แหละ ต้องขอบคุณเขานะที่เราขาดทุนไปมากมาย" ลูน่าถอนหายใจ "ฉันจะช่วยอะไรได้บ้าง?" การได้ยินเอเมอรี่ตอบรับทันทีทำให้ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ที่จริง การเข้ามามีส่วนร่วมของเธอน่าจะมีประโยชน์มาก เมอร์ลิน ชายคนนั้นใช้กำลังคนจำนวนมากในงานสกปรกของเขา หากมีนักสู้และนักเวทที่เก่งกาจอย่างเธออยู่ข้างฉัน ฉันมั่นใจว่าคนพวกนั้นคงต้องคิดหนักก่อนจะก่อปัญหาอีก" เอเมอรี่อยากจะช่วย แต่ในขณะที่เขากำลังจะตอบรับ เขาก็ลังเลขึ้นมา "เธอต้องการให้ฉันทำอะไรบ้าง?" "เกี่ยวกับเรื่องนั้น... ถึงฉันจะบอกว่าต้องการกำลังคนเพิ่ม แต่ฉันรู้ว่าเธอคงยุ่งมากในตอนนี้... ฉันกำลังคิดว่าจะแต่งตั้งให้เธอเป็น... ผู้อุปถัมภ์ของตระกูลเรา การที่มีนักเวทอย่างเธอเป็นผู้อุปถัมภ์ ฉันมั่นใจว่ามันจะช่วยได้มากทีเดียว... เธอคิดว่ายังไงล่ะ เมอร์ลิน? เธอจะรับคำขอของฉันได้ไหม?" ลูน่าถาม แม้สีหน้าของนางจะยังดูมั่นใจ แต่เอเมอรี่กลับสังเกตเห็นสายตาของนางสั่นไหวไปชั่วขณะ เอเมอรี่รู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ กับข้อเสนอนี้ หนึ่งในกลุ่มพ่อค้าที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรต้องการให้เขาเป็นผู้อุปถัมภ์ ความจริงจังของลูน่าทำให้เขาเกือบจะตอบตกลง แต่ทว่า คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอและมีความลังเลผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง "ลูน่า มีสิ่งหนึ่งที่เธอต้องรู้ การทำแบบนี้ไม่เพียงแค่เธอจะได้ความช่วยเหลือและการสนับสนุนจากฉันเท่านั้น แต่เธอยังจะกลายเป็นเป้าหมายของศัตรูของฉันด้วย เธอไม่กลัวเรื่องนั้นเหรอ?" เอเมอรี่น่าจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองได้ แต่เขาไม่มั่นใจว่าจะพูดแบบเดียวกันนั้นกับลูน่าได้ รอยยิ้มของลูน่าไม่มีวี่แววสั่นคลอน นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วตอบกลับ "สรุปว่าเธอยอมรับใช่ไหม?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นทำให้เอเมอรี่พูดไม่ออก บางทีเขาอาจจะกังวลมากเกินไป เอเมอรี่ตัดสินใจตอบตกลง "วิเศษมาก! ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนะ ท่านอาจารย์เมอร์ลิน" เมื่อมองหญิงสาวผู้ชาญฉลาดตรงหน้า เอเมอรี่ก็คิดจริงๆ ว่านี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความร่วมมือที่ยอดเยี่ยมและยืนยาวระหว่างพวกเขา พวกเขาทานอาหารเย็นกันอย่างเงียบเชียบ แต่บรรยากาศดีขึ้นกว่าเดิมมาก หลังจากนั้นลูน่าก็นำทางเอเมอรี่ไปยังเรือนรับรองแขกที่เขาเคยพัก ลูน่ายังสั่งให้คนรับใช้และองครักษ์มาคอยดูแลเอเมอรี่เผื่อว่าเขาต้องการอะไร ก่อนจะจากไป ลูน่าหรี่ตามองเอเมอรี่ครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง เอเมอรี่พบว่ารอยยิ้มปกติของนางมักซ่อนอะไรบางอย่างไว้เสมอ ไม่ว่าจะดูร้ายกาจหรือแค่ขี้เล่นภายใต้เสน่ห์นั้น แต่ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่านางกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ "ที่จริงเมอร์ลิน ฉันไม่ควรขอให้เธอมาเป็นผู้อุปถัมภ์เลย... ฉันเริ่มจะเสียใจแล้วสิ" ลูน่าถอนหายใจแล้วขยิบตาให้เขา เอเมอรี่จ้องนางด้วยความงุนงง "เธอหมายความว่ายังไง ลูน่า...?" "ฉันหมายความว่า... ทำไมฉันถึงขอให้เธอเป็นผู้อุปถัมภ์ ในเมื่อฉันสามารถขอให้เธอแต่งงานกับฉันแทนได้ล่ะ?" "..." เอเมอรี่พูดไม่ออก คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ริมฝีปากในวินาทีนั้น "ฮ่าๆ ท่านอาจารย์เมอร์ลิน ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ อีกอย่างฉันคงแก่เกินไปสำหรับรสนิยมของเธอใช่ไหมล่ะ?" ลูน่าหัวเราะเบาๆ "อย่าทำหน้าผิดหวังอย่างนั้นสิ ฉันมั่นใจว่าเธอจะมีโอกาสเจอผู้หญิงสวยๆ อีกเยอะ" ลูน่าขยิบตา เอเมอรี่ใช้สมองอย่างหนักพยายามหาคำตอบที่ดีสำหรับนาง แต่กลับคิดอะไรไม่ออกเลย "ฮ่าๆ ฝันดีนะเมอร์ลิน" ลูน่าก้าวออกไปและโผล่หน้ากลับมาดูนิดเดียวก่อนจะจากไปจริงๆ "ลองคิดเรื่องข้อเสนอของฉันดูด้วยนะ?" "...ฝันดี ลูน่า" เอเมอรี่เดินเข้าห้องพักพร้อมถอนหายใจยาว เขาหวังจริงๆ ว่าเขาจะสามารถเรียนรู้วิธีเข้าใจผู้หญิงให้ดีกว่านี้ การได้อยู่ในเรือนรับรองหลังเดิมทำให้เขานึกถึงมอร์กาน่า เขาดูใจร้อนเหลือเกินที่จะได้รับข่าวคราวเกี่ยวกับนาง แต่เขารู้ว่าลูน่าคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามวันในการหาข่าว ดังนั้นพรุ่งนี้เขาจึงวางแผนที่จะไปยังป่าต้องห้าม เขาแอบหวังลึกๆ ว่ามอร์กาน่าจะหลบหนีไปได้และกลับไปยังป่าพร้อมกับพวกพ้องของนาง เขายังคิดที่จะไปเยี่ยมมหาปุโรหิตเพื่อถามเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของครูตินให้มากขึ้น บางทีมันอาจจะช่วยเปิดเผยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันและมอบคำใบ้ให้เขาว่าจะแก้ปัญหาที่เผชิญอยู่อย่างไร และที่สำคัญที่สุด เอเมอรี่มีมังกรตัวหนึ่งที่ต้องไปเยี่ยมด้วย