Chapter 289 - ส่วนผสมและน้ำยาปรุง เอเมรี่จัดโต๊ะของเขาโดยวาง [หม้อปรุงยาเริ่มต้น] และ [ครกและสากเริ่มต้น] เอาไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นเขาก็นำส่วนผสมทั้งห้าชนิดที่มีแบ่งออกมาทีละเล็กน้อยและกระจายวางไว้บนโต๊ะเพื่อให้หยิบใช้งานและจำแนกได้ง่ายขึ้น [ดอกแอสโฟเดล - ระดับ 1] [รากวาเลเรียน - ระดับ 2] [มัลโลว์ชีท - ระดับ 1] [ผงดินประสิว - ระดับ 1] [สาหร่ายเคลป์ - ระดับ 1] ด้วยเวลาที่จำกัดและไม่มีอะไรรับประกันความสำเร็จ เอเมรี่จึงทำได้เพียงใช้ไหวพริบเข้าสู้ ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาทำคือการศึกษาคุณสมบัติของส่วนผสมแต่ละชนิดด้วยความช่วยเหลือจากทักษะ [แยกส่วน] ของเขา หลังจากที่ส่วนผสมต่างๆ ถูก 'จัดการ' โดยทักษะ [แยกส่วน] แล้ว เอเมรี่ก็ดำเนินการต่อด้วยการเปรียบเทียบเนื้อสัมผัส กลิ่น และสีของส่วนผสมกับข้อมูลที่มีอยู่ใน [ฐานข้อมูลพืชพรรณสากล] สรุปง่ายๆ ก็คือเขากำลังตรวจสอบส่วนผสมแต่ละตัวอย่างละเอียดถี่ถ้วน นี่เป็นหนทางที่ใช้เวลานานกว่าในการแก้ปัญหา แต่เขาก็เข้าใจดีว่ามันเป็นวิธีที่ถูกต้อง ในขณะนี้ เอเมรี่ไม่กล้าแม้แต่จะฝันว่าจะเป็นคนที่เร็วที่สุดในบรรดาเด็กฝึกหัด 100 คนที่กำลังสอบอยู่กับเขา มันเป็นเรื่องที่ไม่สมจริงเกินไป ด้วยระดับความรู้ที่สั่งสมมาซึ่งถือว่าธรรมดามาก ถ้าเอเมรี่สามารถสอบผ่านได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว ดังนั้นเขาจึงหวังเพียงแค่ว่าตนจะสอบผ่านและเลื่อนเป็นระดับ 3 ในวันนี้ เอเมรี่สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวอย่างรวดเร็วพลางตั้งใจอ่านสูตรที่ได้รับมาอย่างละเอียด สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการคือการทำพลาดในจุดที่แก้ไขไม่ได้ เมื่อเขาอ่านสูตรไปเรื่อยๆ เนื้อหาก็คล้ายกับที่เขาคิดไว้ สูตรบอกเพียงปริมาณที่ต้องการของแต่ละส่วนผสมและวิธีดำเนินการ ไม่ว่าจะเป็นการต้ม การเผา การเคี่ยว และอื่นๆ โดยไม่ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมใดๆ เลย โชคดีที่เอเมรี่เคยมีประสบการณ์การปรุงยามาก่อนจากการสั่งสอนของคุณยาย ดังนั้นเขาจึงสามารถคิดหาวิธีการต่างๆ ได้นับสิบวิธี ก่อนจะลงมือทำทันที ขั้นตอนแรกคือการเตรียมการ จากการศึกษาวัตถุดิบ เขาพบว่าพืชสีขาวที่ดูเหมือนดอกลิลลี่จากโลกมนุษย์ที่ชื่อว่าแอสโฟเดลนั้น มีความเข้มข้นของกลิ่นเฉพาะตัวเพิ่มขึ้นหลังจากถูกบดเป็นผง แม้จะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่การเปลี่ยนแปลงนี้อาจสร้างความแตกต่างอย่างมหาศาลต่อผลลัพธ์สุดท้าย เช่นเดียวกับส่วนผสมอื่นๆ อย่างรากวาเลเรียนที่มีโครงสร้างเปราะบางมากจนแตกสลายและสูญเสียประสิทธิภาพไปอย่างรวดเร็ว ข้อเท็จจริงนี้ทำให้เอเมรี่เชื่อว่าควรใส่รากชนิดนี้ในช่วงท้ายสุดของกระบวนการ ขั้นตอนถัดมาคือการปรุงยา การปรุงยาเป็นเรื่องของการใช้ปริมาณของเหลวที่ถูกต้องในการผสมส่วนผสมและการควบคุมความร้อนตลอดกระบวนการ สิ่งนี้ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการลองผิดลองถูก ไม่มีทางลัดใดๆ ทั้งสิ้น ดังนั้น เพื่อให้เป็นไปตามหัวใจสำคัญของการปรุงยา เอเมรี่จึงสร้างส่วนผสมขึ้นมานับสิบชุดจากสิ่งที่เขาคิดว่าจะรีดประสิทธิภาพของวัตถุดิบออกมาได้สูงสุด หลังจากนั้นเขาก็เริ่มลงมือทันที ทั้งหั่น ต้ม และขูดส่วนผสมที่จะนำมาปรุงเป็นผลลัพธ์สุดท้าย เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เอเมรี่ก็เห็นเด็กฝึกหัดหลายคนเริ่มนำผลงานที่เสร็จสมบูรณ์ไปให้ผู้คุมสอบประเมิน สิ่งที่ได้ยินจากทางนั้นต่อมาคือคำพูดที่รุนแรงจากปรมาจารย์ปรุงยา "82% ทำใหม่!" "อันนี้ใช้ได้ 88% แต่ยังไม่พอ ลองอีกครั้ง" "แกกล้าเอาขยะนี่มาให้ฉันดูงั้นรึ?! 45%!" และเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ เด็กฝึกหัดทุกคนที่เข้าร่วมสถาบันปรุงยาล้วนมีพรสวรรค์หรือมีภูมิหลังที่เกี่ยวข้องกับการปรุงยามาบ้าง ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขาจะสามารถปรุงยาได้สำเร็จอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่มีใครทำผลงานที่ทำให้ผู้คุมสอบพอใจได้เลย เอเมรี่กลับมาสนใจของบนโต๊ะขณะที่เขากำลังทำชิ้นแรก แต่ทำไปได้ครึ่งทางเขาก็รู้ตัวว่าผลลัพธ์จะต้องล้มเหลวแน่ จึงรีบเก็บมันไว้ข้างๆ แล้วเริ่มเตรียมชุดใหม่ "ยินดีด้วย! คุณเป็นเด็กฝึกหัดคนแรกของเราที่ทำผลลัพธ์ได้ถึง 91%!" คำชื่นชมนั้นเรียกความสนใจจากทุกคนในห้องรวมถึงเอเมรี่ด้วย เมื่อเขามองไปก็พบว่าเขารู้จักเด็กฝึกหัดคนนั้น เขาคือซาบิล ผู้คุมสอบมองไปที่ซาบิลแล้วถามว่า "คุณเสร็จแล้วหรือต้องการจะลองอีกครั้ง?" ซาบิลตอบโดยไม่ลังเลว่า "ผมจะลองอีกครั้งครับอาจารย์" เห็นได้ชัดว่าซาบิลไม่พอใจกับผลลัพธ์ 91% ของเขา เขาต้องกำลังพยายามชิงตำแหน่งห้าอันดับแรกที่ปรุงยาได้ถึง 95% เป็นแน่ หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเอเมรี่ก็ทำน้ำยาขวดแรกของเขาจนเสร็จ เขารู้ว่ามันยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่เขาก็ยังนำไปให้ตรวจสอบ "66% งั้นๆ ไปลองใหม่ซะ!" เอเมรี่เห็นเด็กฝึกหัดหลายคนหัวเราะเยาะเขาเมื่อผู้คุมสอบประกาศผล แต่เขาไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของพวกนั้นนัก อันที่จริงเขารู้สึกพอใจกับการลองครั้งแรกของตนเองมาก หนึ่งชั่วโมงต่อมา เอเมรี่เห็นซาบิลนำน้ำยาขวดที่สองไปให้ผู้คุมสอบอีกครั้ง คราวนี้ผลลัพธ์ดีกว่าครั้งก่อนมาก "96%! ยินดีด้วย คุณทำได้!" ซาบิลดูมีความสุขมากที่สามารถไปถึง 96% ได้ แต่ความสุขของเขาก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อเด็กหญิงตัวน้อยสามารถทำได้ถึง 98% เหนือกว่าเขาไปอีก เด็กหญิงคนนั้นคือคาริน เอเมรี่อยากจะฉลองกับเธอ แต่เขายังอยู่ในสถานะที่ไม่เอื้ออำนวยเพราะยังมีงานอีกมากที่ต้องจัดการ เขารีบกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง พยายามลองผสมด้วยวิธีที่หลากหลาย เอเมรี่พบว่าเขามีความชำนาญในการลองผิดลองถูกพอสมควร เมื่อลองคิดดูให้ลึกซึ้งแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเพราะเขาคุ้นเคยกับการทำงานที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ... ชั่วโมงถัดมา เอเมรี่ปรุงน้ำยาขวดที่สองและนำไปทดสอบ "76% คุณภาพใช้ได้ แต่ยังไม่พอ ไปใหม่" ... และขวดถัดมา "82% คุณภาพเยี่ยม คุณพัฒนาขึ้นแต่ก็ยังไม่พอ ไปใหม่" จากจุดนี้เอเมรี่เริ่มรู้สึกปวดหัว เหนือกว่าคุณภาพเยี่ยมก็คือคุณภาพระดับดีเยี่ยม และการทำคุณภาพระดับดีเยี่ยมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่การยอมแพ้ไม่อยู่ในพจนานุกรมของเอเมรี่ เอเมรี่รู้สึกได้ว่าสมองและแขนของเขาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นในทุกๆ ครั้งที่ลอง และในที่สุดเขาก็สามารถปรุงน้ำยาได้สำเร็จก่อนเวลาสอบจะสิ้นสุดลง "91% ยินดีด้วย! ในที่สุดคุณก็ผ่านแล้ว" ท้ายที่สุด มีเด็กฝึกหัดเพียง 43 คนที่สอบผ่านปีที่สองและกลายเป็นเด็กฝึกหัดระดับ 3 [ยินดีด้วย! ตอนนี้คุณเป็นเด็กฝึกหัดปรุงยาระดับ 3 แล้ว] เอเมรี่ไม่ได้รับรางวัลพิเศษอะไร แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจนัก อันที่จริงเขาจัดการเก็บน้ำยาแช่แข็งคุณภาพเยี่ยมเอาไว้ได้นับสิบขวดจากการสอบครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเนื่องจากมีการเก็บค่าธรรมเนียมการสอบอยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่สนใจว่าผู้สอบจะนำน้ำยาที่ทำเสร็จแล้วกลับไปด้วยหรือไม่ แม้ว่าเอเมรี่จะเข้ามาสอบฟรี... แต่ใครล่ะจะไม่ชอบของฟรี? เมื่อสิ้นสุดการสอบ ก่อนที่เด็กฝึกหัดจะแยกย้ายกันไป ปรมาจารย์เอเมียร์ได้กล่าวสุนทรพจน์ปิดท้าย แสดงความยินดีกับผู้ที่สอบผ่านและให้กำลังใจผู้ที่สอบไม่ผ่าน น่าแปลกใจที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กลายเป็นที่รู้จักในฐานะเด็กฝึกหัดปรุงยาอัจฉริยะอย่างคาริน ได้เข้ามาแสดงความยินดีกับเอเมรี่ก่อนที่พวกเขาจะแยกทางกัน เอเมรี่เผยยิ้มจางๆ ขณะมองเด็กหญิงเดินจากไป เมื่อเอเมรี่เดินออกจากห้องสอบ ก็มีคนรอเขาอยู่แล้ว เขาคือเซดริก เด็กฝึกหัดรุ่นพี่ที่เคยช่วยเหลือเขาในอดีต