Chapter 294 - ข้อเสนอ ร้านค้าเล็กๆ ที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นตั้งอยู่ตรงจุดที่ผู้คนสัญจรผ่านไปมาได้ง่าย หน้าร้านเปิดทำการตามปกติโดยมีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย ในขณะเดียวกันที่ห้องเก็บของด้านหลังซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น เด็กสาวผมสีขาวเดินวนไปวนมา ใบหน้าสวยงามของเธอฉายแววหงุดหงิดที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที ดูเหมือนว่าเธอกำลังรอคอยบางอย่างอยู่ “ไอ้คนงี่เง่านั่นไปไหนของมันกันนะ? ทำไมถึงยังไม่มาอีก? หรือว่าเขาไม่ต้องการยีนเซรั่มนั่นแล้วเหรอ?!” สีหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความรำคาญ “ไม่! เป็นไปไม่ได้... ข้อมูลของฉันต้องแม่นยำสิ เขากำลังต้องการเซรั่มนี้จริงๆ” ร่างอีกร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างเธอ ผิวหนังสีเขียวเมือกของเขาสะท้อนแสงไฟในห้องอย่างประหลาด “ครืด... หลานสาว... เจ้าเด็กนั่นทำอะไรให้เจ้าหรือ? ดูเหมือนเจ้าจะเกลียดเขามากเหลือเกินนะ! บอกลุงมาสิ ลุงจะ ‘หั่น’ ร่างกายมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วเอาอวัยวะแต่ละส่วนไปใช้ในการทดลองครั้งหน้าของลุงเอง” ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้าง เธอรีบส่ายหัวทันที “ไม่ๆ คุณลุงบ๊อบ... ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ การหั่นเขาดูจะรุนแรงเกินไปหน่อย” “แล้วมันเรื่องอะไรล่ะแม่หนู? ลุงไม่เคยเห็นเจ้าเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เขาต้องทำอะไรสักอย่างกับเจ้าแน่ๆ ถ้าเจ้ามีปัญหาอะไร... ครืด... ไม่ต้องอาย บอกลุงบ๊อบมาได้เลย” “คุณลุงคะ! ขอบคุณนะคะ แต่ห้ามทำอะไรเขาเด็ดขาด! หนูจะสั่งสอนเขาด้วยตัวเอง คุณลุงแค่ทำตามแผนของหนูก็พอ... ได้โปรดนะคะคุณลุง” ซิลวากล่าวพลางเบือนหน้าหนี เป็นที่ชัดเจนว่าถึงแม้เธอจะรู้สึกเสียใจกับคำพูดของตัวเอง แต่เธอก็ไม่คิดจะกลืนน้ำลายเพื่อรักษาภาพลักษณ์หรอก “อา ตกลงตามนั้นก็ได้ หลานรัก ไม่ต้องกังวลไปหรอก แต่ถ้าลุงเห็นว่าเด็กนั่นทำอะไรให้เจ้าเจ็บช้ำละก็... ลุงจะทำให้พ่อของเจ้าและทั้งตระกูลโอโรโบรอสได้รับรู้เรื่องนี้แน่! ต่อให้ไอ้เด็กนั่นจะซ่อนตัวอยู่ในเงา เราก็จะตามล่ามันไปจนสุดขอบจักรวาล!” คำขู่ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของมนุษย์กบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกระดิ่งที่ติดอยู่เหนือประตู “เขามาแล้ว... ไปจัดการเลยค่ะคุณลุง จำแผนของเราไว้นะคะ” เด็กสาวกระซิบ ชายร่างกบขยิบตาให้เด็กสาวอย่างรู้กัน ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า “ครืด... เจ้ามาช้ามากนะไอ้หนู!” เขาพูดด้วยเสียงดังสนั่น เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวและรีบเอามือปิดหู เพราะไม่ได้เตรียมใจรับเสียงตะโกนกะทันหัน “อา ผมต้องขออภัยอย่างสุดซึ้งครับ ผมติดธุระนิดหน่อย คุณกบ... อะ เอ้ย คุณบ๊อบ...” เอเมอรี่เกาหัวแกรกๆ “ฮะ! ช่างเถอะ เจ้าทำให้หลานสาว... อะ เอ้ย เจ้าทำให้ข้ารอมานานเกินไปแล้ว! รู้ไว้ด้วยนะว่าเจ้าไม่ใช่คนเดียวที่ข้าต้องพบ!” “ผมต้องขอโทษอีกครั้งครับคุณบ๊อบ... ว่าแต่ สินค้าพร้อมหรือยังครับ?” “ให้ตายสิ! ก็ต้องพร้อมอยู่แล้วสิ... ข้าคือบ๊อบ กบจอมเวทนะ! เจ้าเห็นข้าเป็นพ่อค้าประสาอะไรกัน?! เมื่อข้าสัญญาอะไรไว้ ข้าก็ทำตามนั้นเสมอ ไม่เหมือนใครบางคนที่มาสายจนทำให้คนอื่นเสียเวลา!” ชายกบเอื้อมมือลงไปใต้เคาน์เตอร์ หยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีส้มออกมาแล้วส่งให้เอเมอรี่ “ขวดแรกนี่ข้าให้ฟรี ถือเป็นของขวัญจากผู้นำตระกูลของเจ้า! ข้าแนะนำให้เจ้าลองดื่มเดี๋ยวนี้เลย” เอเมอรี่จ้องมองของเหลวสีส้มด้วยความสงสัย ของเหลวขวดนี้ดูราวกับว่าใครบางคนเอาสีผสมอาหารไปใส่ในน้ำส้มเพื่อให้มันมีสีสันสดใสเกินจริง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับดูไม่น่าพิสมัยเท่าไหร่เลย “โอเค งั้น...” เอเมอรี่มองชายกบ “ผมต้องดื่มมันเข้าไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอครับ?” “ใช่สิ!! หรือจะให้ข้ากรอกปากเจ้าเดี๋ยวนี้เลยล่ะไอ้หนู!?” ชายกบแสยะยิ้ม “ขอโทษครับคุณบ๊อบ” เอเมอรี่ตัวสั่นและกล่าวขอโทษอีกครั้ง “ว่าแต่... ทำไมคุณถึงโกรธผมขนาดนี้ครับ?” “โกรธงั้นรึ?!” ชายกบตะโกนอีกครั้ง ครั้งนี้เอเมอรี่ไม่มีโอกาสได้ปิดหู เขาทำได้เพียงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดขณะที่ชายกบสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เพื่อสงบสติอารมณ์ “ข้า... ไม่ได้โกรธ นี่มันเป็นวิธีที่ชาวกบเขาคุยกันต่างหาก นี่เจ้ากำลังล้อเลียนพวกเราชาวกบอยู่หรือไงห้ะ เจ้าหนู!?” เขาหรี่ตาลง “ไม่! ไม่แน่นอนครับคุณ... เอ้ย คุณบ๊อบ” เอเมอรี่ส่ายหัวและพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง “งั้นก็ดื่มเข้าไปซะ แล้วเลิกทำให้ข้าเสียเวลาได้แล้ว!” เอเมอรี่รับขวดนั้นมา จ้องมองมันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะดึงจุกออกแล้วกรอกมันลงคอไปจนหมด ในขณะเดียวกัน โดยที่เขาไม่รู้ตัว เด็กสาวที่อยู่ด้านหลังกำลังแอบมองการแลกเปลี่ยนของพวกเขาจากห้องเก็บของ เธอพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ หากไม่ใช่เพราะเสียงอันดังสนั่นของชายกบ เธอคงถูกจับได้ไปนานแล้ว “เอเมอรี่ เอเมอรี่... ยังโง่เหมือนเดิมเลยนะ!” เด็กสาวหัวเราะคิกคักและส่ายหัว “ไอ้ทึ่มเอ๊ย ก่อนจะดื่มนายน่าจะตรวจสอบดูให้ดีก่อน! เกิดมีใครแอบสลับเป็นยาพิษขึ้นมาจะทำยังไง” เมื่อของเหลวสีส้มไหลลงคอ เอเมอรี่รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจากจุดศูนย์กลางของหัวใจไปจนถึงปลายนิ้ว แม้ความร้อนจะรู้สึกแปลกๆ แต่มันกลับสบายกว่าที่คิดไว้ ความรู้สึกนี้คล้ายกับการได้ซุกตัวอยู่ใต้กองขนสัตว์นุ่มๆ ที่อบอุ่น ไม่กี่วินาทีต่อมา ความรู้สึกนั้นก็จางหายไป และเอเมอรี่ก็เห็นการแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในจิตใจ [สายเลือดของคุณเพิ่งผ่านกระบวนการชำระล้าง] [ยีนได้รับการชำระล้าง] [เปอร์เซ็นต์ยีนแก่นแท้หมาป่าเฟย์เพิ่มขึ้นเป็น 21%] “คุณบ๊อบ มันได้ผลดีจริงๆ ครับ! ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเปอร์เซ็นต์ยีนแก่นแท้ของผมจะเพิ่มขึ้นมาหนึ่งหน่วย นี่มันวิเศษมาก!” เอเมอรี่อุทานออกมาแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ ถ้าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาคงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไปแล้ว “ก็แหงล่ะ ข้าไม่เคยทำให้ลูกค้าผิดหวังอยู่แล้ว! ทีนี้... อยากได้เพิ่มอีกไหม?” “อยากครับ คุณบ๊อบ” เอเมอรี่พยักหน้า “อย่างที่ข้าเคยบอกไป ขวดละ 10,000 ศิลาวิญญาณ ส่วนสูตรการปรุง... ข้าเสียใจด้วยนะที่ต้องทำให้เจ้าผิดหวัง แต่มันราคาแพงกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะเลย... เจ้าแค่ต้องรู้ไว้ว่ามันเป็นสิ่งที่ทำได้ยากมากจริงๆ!” ชายกบอธิบาย “อย่างนี้นี่เอง...” เอเมอรี่ขมวดคิ้ว แต่ก็ตัดสินใจถามต่อ “ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ผมขอทราบราคาได้ไหมครับ?” “200,000 ศิลาวิญญาณ!” เด็กสาวที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของพ่นลมหายใจออกมาจนเกือบเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง แต่มันก็คุ้มค่าที่ได้เห็นเอเมอรี่หน้าซีดเผือดจนไร้ชีวิตชีวา “ราคา... คุณบ๊อบครับ ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก... พอจะมีทางไหนที่ทำให้มันถูกลงกว่านี้ได้บ้างไหมครับ?” “โฮ่ โฮ่...” ชายกบถูมือไปมาพร้อมกับหรี่ตาลง “ข้ามีอีกทางเลือกหนึ่ง... ไอ้หนู ข้ามีโอกาสดีๆ จะมอบให้เจ้า” ดูเหมือนชายกบจะรอโอกาสนี้อยู่แล้ว เขาหยิบแผ่นกระดาษหนังที่ม้วนไว้และผูกด้วยเชือกเส้นเล็กๆ ออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ เอเมอรี่จ้องมองแผ่นกระดาษหนังนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วอ่านอย่างตั้งใจ ในทุกคำที่อ่าน เขาแทบจะรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “สัญญา 3 ปี?” เอเมอรี่มองหน้าชายกบ “ใช่! นี่ไม่ใช่โอกาสดีของเจ้าหรอกรึ? เจ้าจะได้สูตรการปรุงไป และแลกกับการต้องอยู่ภายใต้สัญญาจ้างงานของฝ่ายกบอ๊อดเป็นเวลาสามปี” เด็กสาวที่แอบอยู่หลังประตูห้องเก็บของเฝ้ามองบทสนทนาด้วยแววตาที่เป็นประกาย ฝ่ายกบอ๊อดเป็นบริษัทในเครือของตระกูลโอโรโบรอส และหากเขาสัญญาว่าจะเซ็นชื่อ เด็กหนุ่มคนนี้จะต้องทำงานให้กับเธอ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะให้ครบสองปีแรกเพื่อที่จะได้พาเขาไปยังดาวของเธอ แผนการนี้มันไร้ช่องโหว่ หรืออย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้น จนกระทั่งได้ยินเด็กหนุ่มปฏิเสธ “ผมเสียใจด้วยครับคุณบ๊อบ ผมรับข้อเสนอนี้ไม่ได้จริงๆ... ผมจะหาวิธีหาเงิน 200,000 ศิลาวิญญาณมาจ่ายให้คุณให้ได้ครับ...” “เจ้าโง่หรือเปล่าไอ้เด็กนี่?!” ชายกบตะคอก “สูตรนี้เป็นทางเดียวที่เจ้ามีนะ! เจ้ารู้ดีว่าไม่มีนักเล่นแร่แปรธาตุยีนคนไหนเก่งไปกว่าข้าอีกแล้ว และสายเลือดของเจ้ามันก็ปรุงยากเหลือเกิน!” เด็กหนุ่มพยักหน้าและมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง เอเมอรี่รู้สึกขอบคุณสำหรับเซรั่มขวดแรกที่ได้รับมา แต่เงื่อนไขสำหรับสูตรการปรุงนั้นมันยากเกินกว่าจะทำตามได้จริงๆ เขาจึงตัดสินใจถามราคาเซรั่มขวดที่สองแทน “ครับ... ถ้าเป็นเซรั่มอีกขวด ราคาอยู่ที่... 10,000 ศิลาวิญญาณ!” “อืม... คุณบ๊อบครับ ผมมีไม่ถึงขนาดนั้น พอจะลดราคาให้หน่อยได้ไหมครับ? คุณก็รู้... เราพวกเลือดผสมเหมือนกันทั้งที...” คุณบ๊อบเหลือบมองไปทางห้องเก็บของ ไปยังเด็กสาวที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง เด็กสาวพยักหน้าตอบกลับมา “เอาล่ะงั้นก็ได้ไอ้หนู” ชายกบหันไปมองเอเมอรี่ “เจ้ามีเท่าไหร่ล่ะ?” เอเมอรี่กล่าวอย่างแผ่วเบา... “อืม... อะ 1,000 ศิลาวิญญาณครับ” “...@#%^ !! เจ้าล้อข้าเล่นหรือไงไอ้หนู?!” เอเมอรี่รีบเอ่ยขอโทษอย่างตะกุกตะกักและหันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่าเด็กสาวหลังประตูห้องเก็บของกลับส่งเสียงไอออกมา ทำให้ชายกบชะงักไปทันที “เดี๋ยวสิไอ้หนู!! เดี๋ยว... กลับมานี่... มานี่สิ” “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณบ๊อบ?” เอเมอรี่หันกลับมาถาม ชายกบดูเหมือนจะพยายามอย่างหนักในการระงับอารมณ์ ก่อนจะพูดว่า “ข้าตัดสินใจแล้ว มันก็... เฮ้อ... เอามา... เอา 1,000 ศิลาวิญญาณนั่นมาให้ข้าซะเถอะตกลงไหม? ข้าจะให้เซรั่มขวดที่สองกับเจ้า” “ขอบคุณครับคุณบ๊อบ ขอบคุณมากครับ!” เอเมอรี่รีบตรงไปที่เคาน์เตอร์และจ่ายศิลาวิญญาณตามที่ร้องขอ เขาเอ่ยขอบคุณอยู่หลายครั้งก่อนจะเดินออกจากประตูไปพร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้น เด็กสาวเดินออกมาจากห้องเก็บของทันทีที่เอเมอรี่ลับสายตาไป “เขาไม่ยอมรับข้อเสนอ หลานรัก... เอาไงต่อดี?” ซิลวากัดฟันกรอด เหลือบมองไปที่ประตูแล้วกล่าวว่า “ฮะ! ฉันมั่นใจว่าไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องกลับมาซื้อเซรั่มเพิ่มอีกแน่! ไม่มีใครกล้าปฏิเสธข้อเสนอของฉันหรอก!” ชายกบยิ้มให้เธอ “นั่นสิ ถึงจะเป็นหลานสาวที่ข้ารู้จักหน่อย อย่างไรเสียเจ้าก็คือซิลวา โอโรโบรอสผู้โด่งดังนะ!”