Chapter 376 - ไม่ใช่เขา ท่ามกลางการต่อสู้ที่ยังคงดุเดือด เจ้าหญิงทรงควบม้าฝ่าเข้าไปในป่าโดยมีอัศวินชุดเกล็ดทองนำหน้า พระนางเพิ่งจะรอดพ้นจากสถานการณ์ความเป็นความตายที่เกือบจะทำให้พระนางถูกจับกุมหรือสิ้นพระชนม์มาได้อย่างหวุดหวิด หากไม่ใช่เพราะแลนโซ พระนางก็รู้ดีว่าคงไม่มีทางหนีจากชะตากรรมนั้นไปได้ ในขณะที่ม้ากำลังควบทะยานไปตามเส้นทาง เจ้าหญิงทรงเหลียวหลังกลับไปมองอยู่บ่อยครั้ง ด้วยความหวังว่าชายหนุ่มจะควบม้าตามมาติดๆ "เขา... ไม่ได้ตามเรามา ยเวน เราควรกลับไปหาเขาไหม?" ยเวนเหลียวกลับไปมองครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบว่า "ไม่พ่ะย่ะค่ะเจ้าหญิง ตอนนี้เราเองก็ยังอยู่ในอันตราย เราควรรีบตรวจสอบก่อนว่ามีอัศวินคนไหนรอดชีวิตบ้างหรือไม่ หากมี เราจะกลับไปหาเขาอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" คำตอบนั้นทำให้พระนางรู้สึกกังวลใจ เพราะหากแลนโซไม่สามารถหนีออกมาได้จริง การกลับไปในภายหลังก็คงหมายถึงการไปเก็บร่างของเขาแทนที่จะเป็นการช่วยชีวิต ไม่มีทางที่เขาจะต่อสู้กับอัศวินชุดเกล็ดทองทั้งสองคนนั้นได้เพียงลำพัง ดวงอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเป็นสัญญาณของการมาถึงแห่งรุ่งอรุณ ทันทีที่ผืนป่าเริ่มสว่างไสวด้วยแสงสีทองอ่อนๆ ยามเช้า เสียงควบม้าก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ยเวนดึงบังเหียนม้าพร้อมกับจับด้ามดาบ เตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามใหม่ แต่เมื่อคนกลุ่มนั้นเข้ามาใกล้ เขาก็พบว่าเป็นอัศวินแห่งไลโอเนส เหลืออัศวินรอดชีวิตเพียงไม่กี่คน ในจำนวนนั้นมีมาร์ค อัศวินหน้าใหม่ผู้ที่เล่าให้พวกเขาฟังว่าแลนโซช่วยพวกเขาเอาไว้ก่อนจะแยกตัวไปช่วยเจ้าหญิง เจ้าหญิงยิ่งรู้สึกร้อนใจมากขึ้น จึงหันไปมองยเวน "ยเวน เราควรกลับไปหาแลนโซ เดี๋ยวนี้!" ยเวนอ้าปากเตรียมจะคัดค้าน แต่เจ้าหญิงทรงขัดขึ้นมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด อัศวินที่รอดชีวิตคนอื่นๆ ต่างก็เห็นด้วย พวกเขาจึงย้อนกลับไปยังจุดที่เห็นแลนโซครั้งสุดท้าย เมื่อม้าควบทะยานเข้าใกล้จุดหมาย หัวใจของเจ้าหญิงก็เต้นระรัวขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด หลังจากช่วงเวลาที่ดูยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ พวกเขาก็มาถึงที่ตั้งของรถม้า เจ้าหญิงเกวนทอดพระเนตรศพของอัศวินสองโหลที่นอนกระจัดกระจายด้วยความรู้สึกอึดอัดพระทัย ยเวนกระโดดลงจากม้าเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ ปรากฏว่าเป็นไปตามที่คาดไว้ นอกจากเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดที่หมดสติไปแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็สิ้นลมไปหมดสิ้น ขณะที่พวกเขากำลังจะปลุกเจ้าชายที่หมดสติให้ตื่นขึ้นมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหวและแรงสั่นสะเทือนก็ดังมาจากส่วนลึกของป่า "นั่นอะไรกัน ยเวน?!" "ฝ่าบาท หม่อมฉันก็ไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ แต่ดูเหมือนจะมีเรื่องใหญ่ เราควรรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" ยเวนเดินกลับไปที่ม้าพลางจ้องมองไปยังต้นไม้ข้างทาง หนึ่งในอัศวินที่ติดตามมาตะโกนบอกและชี้ไปยังรอยเท้าสองสายที่มุ่งหน้าเข้าสู่ป่า ไปทางทิศที่เสียงนั้นดังมาจากที่นั่น เจ้าหญิงทรงยืนกรานอีกครั้งว่าต้องไปดูให้เห็นกับตา "นั่นต้องเป็นทางที่แลนโซไปแน่! เราต้องตามไป เขาอาจจะกำลังลำบากจริงๆ" "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" ยเวนพยักหน้าแล้วมองลึกเข้าไปในป่า ราวกับจะพยายามมองให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน "แต่พวกเราต้องระวังตัวให้มากที่สุด" ทุกคนตกลงที่จะไปต่อ กลุ่มอัศวินทั้งหกคนรวมถึงยเวนและเกวนจึงค่อยๆ ควบม้าลึกเข้าไปในป่า เมื่อเข้าใกล้ขึ้น พวกเขาได้ยินเสียงคำรามอย่างโกรธแค้นของสัตว์ร้ายดังมาจากไกลๆ เมื่อรู้ว่าห้ามไม่ได้แล้ว ยเวนจึงเลิกที่จะหยุดพระนาง แต่เลือกที่จะไปอยู่แนวหน้าแทน เพื่อให้มั่นใจว่าจะปกป้องเจ้าหญิงได้ง่ายขึ้น พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปเรื่อยๆ ผ่านเส้นทางที่คดเคี้ยว พุ่มไม้หนาม และต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่นจนเกือบจะไม่มีทางให้ม้าเดินผ่าน เสียงคำรามดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ทันทีที่พวกเขาไปถึงลานโล่งที่น่าจะเป็นจุดกำเนิดของเสียงนั้น ทุกอย่างก็เงียบสงัดลง แรงสั่นสะเทือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการทำลายล้าง ในลานโล่งที่พังยับเยิน อัศวินแต่ละคนกระโดดลงจากม้า สภาพโดยรอบดูแย่มาก ต้นไม้ถูกถอนรากถอนโคน พื้นดินแตกเป็นเสี่ยงๆ คราบเลือดกระเซ็นไปทั่ว... การต่อสู้ที่เกิดขึ้นที่นี่เกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ ขณะที่เจ้าหญิงกำลังยุ่งอยู่กับการตรวจสอบคราบเลือดแห้งกรังบนพื้น ยเวนก็ตะโกนขึ้นมาพร้อมกับอุ้มร่างหนึ่งขึ้นมาวางบนพื้น "เจ้าหญิง! ทางนี้พ่ะย่ะค่ะ! แลนโซอยู่ที่นี่!" เจ้าหญิงเกวนรีบหันไปมองยเวนทันทีแล้วตรัสถาม "เขาเป็นอย่างไรบ้าง ยเวน?!" "ไม่สู้ดีพ่ะย่ะค่ะเจ้าหญิง เขากำลังเสียเลือดมาก" "งั้นก็มัวรออะไรอยู่ล่ะ! ช่วยเขาเร็วเข้า!" ยเวนคุกเข่าลงวางร่างที่เปื้อนเลือดนั้นลงบนพื้นก่อนจะพลิกตัวเพื่อทำแผล แต่เขากลับพบว่าแม้จะมีรูปร่างและเสื้อผ้าที่คล้ายกันมาก แต่คนผู้นี้ไม่ใช่เขา เป็นชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง "นี่มัน... เจ้าหญิง ลองดูนี่พ่ะย่ะค่ะ นี่คือเสื้อผ้าของเขาแน่นอน แต่นี่ไม่ใช่ตัวเขา" ด้วยความสงสัย เจ้าหญิงเกวนตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบ ดวงตาของพระนางเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มผู้นั้น "นั่น... นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" การได้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้อาจเป็นประสบการณ์ที่ช็อกที่สุดในชีวิตของพระนาง ชายหนุ่มที่กำลังเสียเลือดนอนอยู่ที่นั่น ในชุดที่ดูเหมือนชุดของแลนโซ คือเพื่อนเก่าของพระนางที่ควรจะเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน การได้เห็นร่างที่เต็มไปด้วยเลือดและแทบจะไร้วิญญาณอยู่กลางป่า มันให้ความรู้สึกเหมือนฝันร้ายที่กลายเป็นจริง "ฝ่าบาท เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?!" เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเจ้าหญิง ยเวนจึงลุกขึ้นมาเพื่อปลอบประโลม แต่พระนางห้ามเขาไว้ "ไม่ ยเวน ที่สำคัญกว่านั้น... เขายัง... มีชีวิตอยู่ไหม?" ยเวนค่อยๆ วางมือลงบนหน้าอกของร่างนั้น "ยังมีลมหายใจพ่ะย่ะค่ะ แต่เขากำลังจะตาย เราต้องการหมอเดี๋ยวนี้!" เกวนยังคงตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนในวัยเด็กที่พระนางคิดว่าตายไปแล้วจะยังมีชีวิตอยู่ แม้จะร่อแร่เต็มทีในที่ห่างไกลเช่นนี้ แถมยังสวมชุดของคนรู้จักของพระนางอีก แต่ความปลอดภัยของชีวิตเขาย่อมสำคัญที่สุด มาร์ครีบก้าวเข้ามาพร้อมกับขวดยาที่เขาบอกว่าได้รับมาจากแลนโซ ยาสีเขียวนี้ดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพสำหรับแผลภายนอก เกวนรีบคว้าขวดยานั้นมาโดยไม่ลังเล พระนางฉีกชายกระโปรงของตัวเองออกแล้วป้ายยาสีเขียวลงบนผ้า ก่อนจะนำไปปิดแผลให้เขา หลังจากชายผู้นั้นได้รับการพันแผลเบื้องต้นแล้ว พระนางจึงสั่งให้ยเวนนำตัวเขาขึ้นรถม้า จากจำนวนทหาร 45 นายในขบวน มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 18 นาย กลุ่มหนึ่งจะติดตามพระนางไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด อีกกลุ่มหนึ่งจะตรงไปยังปราสาทไลโอเนสพร้อมกับเจ้าชายที่ถูกจับตัวไป ส่วนกลุ่มที่เหลือจะอยู่ที่นี่เพื่อตรวจสอบพื้นที่ให้แน่ชัดอีกครั้ง ตลอดทางที่เดินทางไปหาหมอ เจ้าหญิงทรงเฝ้ามองชายหนุ่มผู้นั้นไม่ห่าง พร้อมกับคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัว เขาไปอยู่ที่ไหนมาตลอด? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? แต่ชายหนุ่มไม่สามารถตอบอะไรได้ สิ่งที่พระนางทำได้มีเพียงเฝ้ารอและภาวนาให้เขารอดชีวิต มิฉะนั้นคำถามเหล่านี้ก็คงไม่มีวันได้รับคำตอบ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็หยุดพักที่หมู่บ้านใกล้ที่สุด น่าเสียดายที่หมอในหมู่บ้านทำได้เพียงส่ายหน้า แม้บาดแผลของชายหนุ่มจะปิดสนิทอย่างปาฏิหาริย์ด้วยยาสีเขียว แต่เขากลับมีอาการอื่นแทรกซ้อน จากสิ่งที่เห็น หมอเตือนว่าอาจจะเป็นพิษ "หม่อมฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่พ่ะย่ะค่ะเจ้าหญิง... หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยด้วยจริงๆ แต่หม่อมฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้มากกว่านี้แล้ว" เจ้าหญิงทรงครุ่นคิดอย่างหนัก พยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ทันทีที่พระนางกำลังจะสติแตก พระนางก็ได้ยินชายหนุ่มพึมพำออกมาสองสามคำ "เว...น... ตา... ควิน...ทินส์..." เกวนไม่ได้คิดอะไรมาก พระนางรีบสั่งให้อัศวินมุ่งหน้าไปยังเมืองเวนตาโดยเร็วที่สุด