Chapter 27: I AM HERE FOR MY SHARE

Published Mar 27, 2026, 03:04 AM

บทที่ 27: ฉันมาเพื่อส่วนแบ่งของฉัน ทุกคนในหมู่บ้านมีสิทธิ์ได้รับเนื้อสัตว์ นั่นเป็นกฎที่เก่าแก่ที่สุดของเผ่า หากคุณเป็นส่วนหนึ่งของโอซาริ คุณก็ย่อมต้องได้กิน ไม่มีใครปฏิเสธเรื่องนี้ได้—แม้แต่หัวหน้าเผ่า ก็ยังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับพวกนักเลงกระจอก มิฉะนั้นเผ่าคงไม่มีเหตุผลที่จะต้องดำรงอยู่ ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนเพื่อเผ่าและได้รับอาหารกับความปลอดภัยเป็นการตอบแทน นั่นคือวิธีที่ระบบทำงานในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ดังนั้น โซลจึงไม่รู้สึกกระวนกระวาย เขาเพียงแค่จ้องมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาที่เย็นชาและเฉียบคม รอคอยที่จะดูว่าพวกมันจะสร้างปัญหาอะไรขึ้นมาอีก เมื่อถึงคิวของเขา ฝูงชนส่วนใหญ่ก็ได้แยกย้ายกันกลับกระท่อมเพื่อไปจัดงานเลี้ยงกันแล้ว กลุ่มเด็กหนุ่มที่คอยเกาะติดวูร็อกราวกับแมลงวันที่ตอมแผลได้คว้าชิ้นเนื้อส่วนที่ดีที่สุดที่เหลือไปหมดแล้ว ชายชราผู้รับผิดชอบการแจกจ่าย...ผู้อาวุโสร่างกายผอมโซที่มีดวงตาขุ่นมัว...โบกมือไล่ให้โซลเดินเข้ามาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ "ถึงคิวเจ้าแล้ว" เขาพึมพำด้วยความเหนื่อยล้าและอยากให้วันนี้จบสิ้นไปเสียที โซลเดินเข้าไปโดยไม่สนใจความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของชายชรา แม้ว่าในอกของเขาจะเริ่มคุกรุ่นไปด้วยความโกรธที่เงียบเชียบและมั่นคง ทันใดนั้น วูร็อกก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาเพื่อปิดกั้นทางไปยังเนื้อสัตว์ มันยืนวางมือหนักๆ ลงบนอกของเขา พร้อมกับเหยียดยิ้มราวกับสุนัขที่กำลังดมกลิ่นของเน่าเสีย "แหมๆ" วูร็อกลากเสียงยาวด้วยระดับเสียงที่ดังพอให้คนที่ยังหลงเหลืออยู่ได้ยิน "ดูสิว่าใครคลานออกมาจากเตียงเพื่อมาขอทาน" เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากบรรดาลูกสมุนที่ยืนอยู่ในเงามืดข้างหลังมัน โซลไม่ปัดมือที่วางอยู่บนอกออก เขาไม่ได้ผลักกลับ เขาเพียงแค่จ้องมองมือข้างนั้น แล้วค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปที่ใบหน้าของวูร็อก เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของมันด้วยคำเตือนที่เงียบเชียบและรุนแรง...สายตาที่ไม่ควรจะเป็นของเด็กหนุ่มที่พิการ แต่เป็นสายตาของนักล่า เมื่อเห็นสายตานี้ วูร็อกก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง ความทรงจำจากการถูกชกก่อนหน้านี้ฉายชัดขึ้นมาในหัว...ความตกใจ ความเจ็บปวด มันไอออกมาอย่างประหม่าและถอนมือออกไปเองตามสัญชาตญาณ พร้อมกับถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ทันทีที่ทำไป มันก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ใบหน้าของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มันนึกถึงสถานะ รูปร่าง และผู้ชมรอบข้าง ความโกรธปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม มันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองเพิ่งจะหวาดกลัวคนพิการ โซลไม่ได้สนใจความขัดแย้งภายในของอีกฝ่ายมากนัก เขาเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาไม่สนหรอกว่าจะต้องตายอีกครั้ง "ฉันมาเพื่อส่วนแบ่งของฉัน" โซลกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ส่วนแบ่งงั้นเหรอ?" วูร็อกหัวเราะเยาะออกมาอย่างโกรธเคือง พยายามกอบกู้หน้าตาด้วยการกวาดสายตามองไปทางพวกพ้องของมัน "ส่วนแบ่งอะไร? ไม่เหลืออะไรแล้วล่ะ" โซลเบนสายตาไปหาชายชราผู้แจกจ่ายเนื้อ โดยคาดหวังว่าผู้อาวุโสจะเข้ามาแทรกแซงและรักษากฎ แต่ชายชรากลับไอออกมาอย่างกระอักกระอ่วนแล้วเบือนหน้าหนี ทำเป็นสนใจขอบมีดหินออบซิเดียนของตัวเองอย่างกะทันหัน โซลเลิกคิ้วขึ้น เขาชี้มือที่แข็งทื่อผ่านไหล่ของวูร็อกไปตรงๆ ยังกองเนื้อที่เหลืออยู่ "แล้วนั่นคืออะไร?" "อ้อ... นั่นสำหรับเก็บตุนไว้" วูร็อกสวนกลับทันที คำโกหกพรั่งพรูออกมาอย่างลื่นไหลราวกับว่ามันเตรียมมาเป็นอย่างดี "ฤดูหนาวกำลังจะมาถึง ใครๆ ก็รู้เรื่องนั้น เราต้องตุนเสบียงไว้" โซลจ้องมองไปที่กองเนื้อ ยังมีเนื้อชิ้นดีเหลืออยู่บ้าง...กล้ามเนื้อขา ซี่โครงที่มีไขมันติดอยู่ แม้จะไม่ใช่ชิ้นใหญ่โตอะไรแต่ก็ถือว่าเป็นเนื้อแน่นอน และเขาไม่หลงเชื่อข้ออ้างนั้นแม้แต่วินาทีเดียว ฤดูหนาวยังอีกหลายเดือนกว่าจะมาถึง เผ่าไม่เคยเริ่มถนอมอาหารเร็วขนาดนี้ในฤดูกาลนี้เลย "ทุกคนในเผ่ามีสิทธิ์ได้รับเนื้อสัตว์" โซลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงหนึ่งระดับ เน้นทุกพยางค์ราวกับค้อนที่ตอกลงบนหิน "นั่น. เป็น. กฎ." "อ้อ... มีกฎแบบนั้นด้วยเหรอ?" วูร็อกแตะคางแกล้งทำเป็นครุ่นคิด "ให้ฉันคิดดูนะ อ้อ ตอนนี้ฉันนึกออกแล้ว! มีจริงๆ ด้วยแฮะ" ใบหน้าของวูร็อกบิดเบี้ยวกลายเป็นเย้ยหยันในทันที "แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ? เจ้าต้องนึกถึงเผ่าบ้างนะ พวกนักล่าต้องออกแรงล่าอย่างหนัก เสี่ยงชีวิตเพื่อมัน เราจะมาเสียเนื้อดีๆ ให้กับขยะอย่างเจ้าได้ยังไง" เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาลูกสมุนข้างหลังก็เริ่มหัวเราะเสียงดัง ส่งเสียงเยาะเย้ยต่างๆ นานา พวกมันสมทบด้วยความกระตือรือร้นที่จะเอาใจหัวหน้า "นั่นสิ!" คนหนึ่งตะโกน "พ่อฉันเกือบตายตอนล่าสัตว์ตัวนั้นมา! ทำไมเจ้าต้องมากินสิ่งที่เขาล่ามาด้วยล่ะ?" "ไปกินหญ้าไป เจ้าลูกไม่มีพ่อคนพิการ!" อีกคนตะโกนด่า "ให้อาหารเขาก็เหมือนเอาเนื้อไปโยนในหนองน้ำ...เสียของเปล่า!" "แค่หอกยังถือไม่ไหว จะต้องการกล้ามเนื้อไปทำไม?" โซลหันไปมองพวกมันทีละคน พวกมันล้วนเป็นลูกของนักล่าหรือผู้อาวุโส เป็นคนหนุ่มที่กำลังถูกฝึกให้เป็นนักรบรุ่นต่อไป พวกมันส่งกลิ่นเหม็นของความหยิ่งผยองและความภูมิใจที่ไม่ได้มาจากความสามารถของตัวเอง จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองชาวบ้านไม่กี่คนที่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ทุกที่ที่สายตาเขาจ้องไป พวกเขาก็ต่างหันหน้าหนี ทำเป็นสนใจฝุ่นดินหรือท้องฟ้า ทำเหมือนกับว่าไม่เห็นหรือไม่ได้ยินความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้นตรงหน้า เมื่อเห็นภาพนั้น โซลก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เป็นเสียงที่สั้นและเย็นชา เขารู้จากความทรงจำของโซลคนก่อนว่าตนเองถูกขับออกจากสังคม แต่เขาไม่คิดว่าความเน่าเฟะจะฝังลึกถึงเพียงนี้ ทั้งเผ่าต่างสมรู้ร่วมคิดกัน "หัวเราะเหมือนคนบ้าอะไรของแก?" เสียงหัวเราะกระตุกเส้นประสาทของวูร็อก มันก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างคุกคาม พร้อมกับเงื้อหมัดขึ้น แต่แล้วความเจ็บปวดที่กรามก็ทำให้มันชะงัก มันถอยหลังกลับอย่างประหม่าโดยไม่มั่นใจ โซลหยุดหัวเราะ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย "ฉัน. มา. เพื่อ. ส่วนแบ่ง. ของฉัน." เขาไม่ได้ตะโกน เขาเพียงแค่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับข้อเท็จจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ จากนั้นเขาก็มองไปที่ชายชราอีกครั้ง ครั้งนี้ความเข้มข้นในดวงตาของโซลนั้นรุนแรงเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ ชายชราซึ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากสายตานั้น อดไม่ได้ที่จะไอเสียงดังไปทางวูร็อก เป็นสัญญาณเตือนเบาๆ ให้จบเรื่องนี้เสียที วูร็อกเข้าใจสัญญาณนั้น ส่งอะไรให้เขาไปสักอย่างเพื่อให้เขารีบไปให้พ้นๆ "ก็ได้ๆ" วูร็อกเยาะหยัน "อยากได้ส่วนแบ่งนักใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะจัดให้" พูดจบมันก็ก้มลงไปคุ้ยเขี่ยในกองดินใกล้ๆ ฐานของกองเนื้อ มันมองข้ามเนื้อชิ้นดีไป แล้วขุดจนเจอกับสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ มันเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มแสยะ ก่อนจะยัดสิ่งที่เปียกแฉะและเมือกเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกใส่มือโซล มันคือชิ้นส่วนของเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่ติดมากับเศษกระดูกที่แตกละเอียด สีเทา เหนียวหนึบ เต็มไปด้วยฝุ่นและเส้นขน แทบจะไม่ใช่สิ่งที่แม้แต่สุนัขจะกิน "เอ้า" วูร็อกพูดอย่างลำพองใจพลางเช็ดมือที่มันเยิ้มกับหนังสัตว์ที่สวมอยู่ "ส่วนแบ่งของเจ้า ทีนี้ก็ไสหัวไปได้แล้ว"

React

Discussion