บทที่ 61: คทาศักดิ์สิทธิ์แห่งการเยียวยา เอวาร่าไม่ได้ห้ามเขา เธอทำไม่ได้ เธอได้ยอมจำนนโดยสมบูรณ์ให้กับ “วิชาบรรพกาล” แก้มของเธอแนบอยู่กับขนสัตว์นุ่มๆ ดวงตาปรือปรอยและเลื่อนลอยด้วยความมึนเมาที่หนักอึ้ง เธอเหม่อมองเขา... ที่ทั้งเหงื่อซ่กและดูจริงจัง ก้มตัวลงมาอยู่เหนือร่างของเธอภายใต้แสงไฟที่วูบไหว... และสิ่งที่เธอเห็นมีเพียงแค่หมอผู้กำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดของเธอเท่านั้น “มันเจ็บ” เธอพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าและหวานเชื่อม “แต่ว่า... มันเหมือนกับว่าความเจ็บปวดกำลังละลายกลายเป็น... อย่างอื่นไปแล้ว” โซลโน้มตัวลงมาจนกระทั่งหน้าอกของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ ปากของเขาอยู่ใกล้ใบหูของเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดลงบนผิวอันชื้นแฉะของเธอ “นั่นคือพลังงานที่กำลังปลดปล่อยออกมา” เขาโกหก เสียงของเขาต่ำพร่าสั่นเครือ “ฉันต้องไล่ตามจุดที่ตึงเครียดพวกนั้นให้ทัน มันซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดในตัวเธอ” มือของเขาเลื่อนลงไปตามสีข้าง นิ้วมือลากผ่านราวกับเปลวไฟ ก่อนจะสอดเข้าไปใต้ตัวเธอ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับผิวเนียนนุ่มบริเวณหน้าท้อง ซึ่งอยู่ใกล้กับความร้อนที่แผ่ออกมาจากจุดกึ่งกลางของเธออย่างอันตราย สำหรับเธอ เขาแค่กำลังค้นหาจุดที่ตึงเครียด แต่สำหรับเขา เขาคือผู้กำลังสำรวจอาณาเขตที่เขาตั้งใจจะพิชิต “เอวาร่า” เขาพึมพำ สะโพกของเขากระแทกไปข้างหน้าอย่างแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “การรักษา... มันกำลังจะเข้มข้นขึ้นแล้วนะ” “ทำเลย” เธอพึมพำกับกองขนสัตว์อย่างเชื่อใจเขาหมดหัวใจ “เอามันออกไปให้หมด” อากาศภายในกระท่อมหนาแน่นขึ้นกลายเป็นซุปอบอ้าวที่เต็มไปด้วยกลิ่นกายและตัณหา เตาไฟส่งเสียงฟู่และแตกเปรี๊ยะ แต่ไม่มีใครได้ยินมัน เสียงเดียวที่มีความหมายคือจังหวะหายใจหอบถี่ของเอวาร่าและเสียงเลือดที่สูบฉีดในหูของโซลราวกับกระแสน้ำเชี่ยว “การรักษา...” โซลย้ำ เสียงของเขาคำรามด้วยความทรมาน “ฉันต้องขจัด... ความตึงเครียดส่วนลึกออกไป” เขาไม่รอคอยคำอนุญาต เพราะเขารู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องได้รับมันอีกต่อไป ร่างกายของเอวาร่าเป็นเครื่องมือที่อ่อนนุ่มและกระหายภายใต้มือของเขา เธอแอ่นกายเข้าหาการสัมผัสของเขา ร้องขอแรงกด แรงเสียดสี และความร้อนแรงให้มากขึ้นโดยไร้คำพูด เขาเปลี่ยนถ่ายน้ำหนัก ทิ้งท่าทางที่ควรจะเป็นไปจนหมดสิ้น เขาโน้มร่างกายท่อนบนทั้งหมดลงไปทับเธอ หน้าอกของเขาแนบสนิทกับแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของเธอ กดหน้าอกของเธอให้จมไปกับขนสัตว์ ผ้าห่อตัวบางเฉียบของเธอเปียกชุ่มจนไม่มีสิ่งใดขวางกั้นระหว่างผิวของเขาและเธอได้อีก เขาสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอที่หน้าอก จังหวะที่บ้าคลั่งนั้นสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับเขา มือของเขาที่เคยทำอย่างเป็นขั้นตอนกลับกลายเป็นหิวกระหาย มันกวาดผ่านสีข้างของเธอ จับเอวของเธอด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจนขึ้นรอยขาวบนผิวสีทองแดง เขาไม่ได้แค่เพียงนวดกล้ามเนื้อ แต่เขากำลังปั้นแต่งเธอ เขาปฏิบัติกับเนื้อกายของเธอราวกับดินเหนียวที่ต้องถูกขึ้นรูปตามความต้องการของเขา เขาสไลด์มือลงไปต่ำกว่าเดิม ผ่านส่วนโค้งของสะโพก นิ้วมือของเขากดลึกลงไปที่ต้นขาด้านบน เขาบีบเฟ้น สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ทรงพลังซึ่งเกร็งและสั่นสะท้านอยู่ใต้อุ้งมือ “จุดที่ตึงเครียดอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” เขากระซิบใกล้กับจุดที่อ่อนไหวตรงลำคอของเธอ “ใช่...” เอวาร่าหอบหายใจ ศีรษะของเธอส่ายไปมากับแขนที่พับไว้ “ตรงนั้น... แล้วก็ทุกที่เลย...” “ดูเหมือนความตึงเครียดจะมากองรวมกันที่นี่” โซลกระซิบ เสียงของเขาแหบแห้ง “ที่ขา... ฉันต้อง... รีดมันออกมา” โซลครางต่ำ เขาขยับสะโพกบดเบียดลงไป เป็นการเคลื่อนไหวที่ช้าและหมุนวนจนส่วนแข็งขืนที่กลางกายถูไถไปกับร่องสะโพกของเธอ แรงเสียดสีนั้นเป็นความทรมานที่แสนหวาน ผ่านผ้าเตี่ยวเนื้อหยาบ เขาได้สัมผัสถึงความร้อนระอุจากจุดกึ่งกลางของเธอ ความอ่อนนุ่มที่ยอมจำนนแล้วยังตอบสนองกลับมา เขาถูไถไปตามขอบจุดนั้น หยอกล้อกับความร้อนโดยไม่ได้สัมผัสโดยตรง เอวาร่าร้องคราง ขาของเธอแยกออกจากกันโดยสัญชาตญาณ “มันรู้สึก... แปลกตรงนั้น... ร้อน... เหมือนสายฟ้าเลย” “นั่นแปลว่ามันกำลังได้ผล” โซลคำราม เขาเลื่อนมือเข้ามาด้านใน นิ้วโป้งของเขาหาจุดบุ๋มที่ฐานกระดูกสันหลังและกดลงไป ในขณะที่นิ้วที่เหลือถ่างกว้างเพื่อโอบอุ้มน้ำหนักอันเต็มตื้นของสะโพกเธอ เขาบีบเค้น ยกเนื้อนุ่มนั้นขึ้น นวดเฟ้นด้วยจังหวะที่เลียนแบบการกระทำที่เขาโหยหาจะทำอย่างยิ่ง เอวาร่าส่งเสียงร้อง... เป็นเสียงที่อู้อี้และสั่นพร่า เธอแยกขาออกกว้างขึ้นบนขนสัตว์ เป็นการเชื้อเชิญโดยสัญชาตญาณที่เกือบจะทำลายสติสัมปชัญญะของโซลให้แตกสลาย “เธอแน่นมาก” โซลพึมพำ มือของเขาเลื่อนเข้าไปใต้ตัวเธอ ฝ่ามือโอบรับกระดูกสะโพก ยกอุ้งเชิงกรานของเธอให้ลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยเพื่อรองรับแรงกระแทกของเขา “มีความตึงเครียดเก็บสะสมไว้ที่นี่เยอะเหลือเกิน ฉันต้องปลดปล่อยมันออกมา” เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น การนวดได้กลายเป็นการถูไถที่ไร้ยางอาย โดยมีเพียงการขยับมือที่ช่วยพรางตาเอาไว้ เขากระแทกกายเข้าหาเธอ สัมผัสได้ถึงความร้อนชื้นจากจุดกึ่งกลางของเธอที่ซึมผ่านเสื้อผ้าออกมา มือของเขาซุกซนอย่างอันตราย มือข้างหนึ่งละจากสะโพกและสอดลงไปตามด้านในของต้นขา ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวที่อ่อนไหวใกล้จุดกึ่งกลางของเธอ เธอสะดุ้ง เสียงสูดหายใจลึกดังลอดผ่านไรฟัน แต่เธอก็ไม่ได้ห้ามเขา เธอแอ่นสะโพกไปด้านหลัง ไล่ตามมือของเขา ไล่ตามแรงเสียดสีนั้น “โซล...” เธอครวญคราง เสียงของความต้องการที่บริสุทธิ์และไร้การปรุงแต่ง “มัน... ร้อนเกินไป...” “ปล่อยให้มันร้อนแรงไปเถอะ วิธีนี้จะดีกว่า” เขาออกคำสั่ง เขาเลื่อนมือให้สูงขึ้นและสอดเข้าใต้รักแร้ สำรวจด้านข้างของหน้าอกที่กดทับลงกับขนสัตว์ เขาใช้นิ้วโป้งกดไปที่ส่วนโค้งนั้น สัมผัสได้ถึงความหนักอึ้ง เขาอยากจะพลิกตัวเธอ อยากจะกระชากผ้าห่อตัวบางๆ นั่นทิ้งแล้วซุกหน้าลงไปในตัวเธอ เขาอยากจะเห็นใบหน้าของเธอในตอนที่เขาได้ครอบครองเธอจริงๆ พลังงานสีเทาเถ้าถ่านในหน้า