บทที่ 66: ปล่อยให้มันระเบิดออกมา “ผ่อนคลายเถอะ” โซลออกคำสั่ง เสียงของเขาทุ้มต่ำจนสั่นสะเทือนไปถึงทรวงอกของนาง เป็นคำสั่งที่ก้าวข้ามตรรกะและพุ่งตรงเข้าสู่ระบบประสาทโดยตรง “เปิดรับฉันเสียเถอะ สิ่งที่อุดกั้นอยู่นั้นมันลึกเกินไป ฉันเข้าไม่ถึงหากเธอยังขัดขืนแรงเสียดทานนี้อยู่” ลมหายใจของไลร่าสะดุดกึก ภายใต้อิทธิพลจากพลังของเขา เจตจำนงของนางละลายหายไปดั่งหมอกควัน ขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยและแยกออกจากกันอย่างว่าง่ายบนกองขนสัตว์ “แบบนั้นแหละ” เขาพึมพำอย่างยั่วยวน เขากดฝ่ามือลงบนเป้ากางเกงของนางอย่างหนักแน่น นางเปียกชื้น... เปียกโชกไปหมด สัญชาตญาณดิบของร่างกายกำลังทรยศนาง มันตอบสนองต่ออำนาจครอบงำและแก่นแท้อันดิบเถื่อนที่เขากระจายออกมา แม้ในหัวของนางจะไม่มีคำนิยามสำหรับความกำหนัดก็ตาม ความเปียกชื้นซึมผ่านเนื้อผ้าหนาเปลี่ยนให้เนื้อผ้าหยาบกลายเป็นดั่งผิวหนังชั้นที่สองที่ร้อนผ่าวและแนบสนิท “ท่านอา...” โซลพึมพำขณะถูนิ้วหัวแม่มือไปตามตะเข็บที่เปียกชื้นซึ่งพาดผ่านจุดอ่อนไหวของนางโดยตรง “ท่านกำลังหลั่งออกมา ความเครียดเหล่านั้น... มันได้กลายเป็นพิษอยู่ภายในตัวท่านแล้ว” ไลร่าซุกหน้าลงกับกองขนสัตว์ ข้อนิ้วของนางขาวซีดขณะจิกกำแผ่นหนังใต้ร่าง “ข้า... ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” นางหอบหายใจ เสียงของนางเจือไปด้วยความตื่นตระหนกและความสุขสมที่มึนงงอย่างประหลาด “เสื้อผ้า... มันคัน โซล! มันเสียดสีแรงเหลือเกิน! มันรู้สึกบวมไปหมด!” “ข้ารู้” เขาปลอบประโลม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม เขาขยับตำแหน่ง กดสะโพกต่ำลงจนส่วนที่แข็งขืนพุ่งตรงเข้าเสียบระหว่างแก้มก้นของนางพอดิบพอดี บดเบียดเข้าหานางจากด้านหลังในขณะที่มือของเขายังคงทำงานอยู่ด้านหน้า “นั่นคือความอัดอั้นที่กำลังออกจากร่างกายท่าน ข้าจำเป็นต้องถูไถมันออกมา” เขาโอบอุ้มทรวงอกนางไว้อย่างเต็มมือผ่านเนื้อผ้า ความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวนางนั้นรุนแรงเหลือเกิน เขาเริ่มขยับมือเป็นวงกลมช้าๆ บดขยี้ ใช้สันมือบดเบียดเนื้อผ้าหยาบเข้ากับจุดอ่อนไหวของนาง ในขณะที่สะโพกของเขาสอดประสานจังหวะ ถูไถส่วนนั้นเข้ากับร่องก้นของนาง ไลร่าหลุดเสียงร้องแหลมสูงที่ขาดห้วง... มันเป็นเสียงของความตกตะลึงล้วนๆ สะโพกของนางกระตุกขึ้น บดเบียดกลับเข้าหาเขา ถูกกักขังอยู่ระหว่างมือและส่วนนั้นของเขา “โซล!” นางร้องลั่น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง “ไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไร... มัน... มันทำให้หัวข้าหมุนไปหมด! ความหยาบกระด้างนี่... มันแสบไปหมด! หยุดเถอะ ข้ารู้สึกเหมือนข้ากำลังจะแตกสลาย!” “อย่าถอยหนี” เขาออกคำสั่ง น้ำเสียงดุดันและมีอำนาจมากขึ้น เขาเพิ่มความเร็ว มือของเขากลายเป็นเพียงเงาร่างที่ถูไถอย่างรวดเร็วกับเนื้อผ้าเปียกชื้น “ความรู้สึกนี้หรือ? นี่คือการเยียวยา เนื้อผ้าทำหน้าที่เหมือนตัวขัด หากท่านหยุดตอนนี้ ความเจ็บปวดจะกลับมาเป็นสิบเท่า ท่านต้องอดทนไว้” เขาโน้มตัวไปข้างหน้า กดแผ่นอกเข้ากับแผ่นหลังของนาง ริมฝีปากของเขาป้วนเปี้ยนอยู่ข้างใบหูนาง เขาได้กลิ่นสาบสาวที่ลอยมาจากเสื้อผ้าที่เปียกชื้น... มันฉุนกึกและชวนให้มัวเมา “รู้สึกไหม?” เขาพึมพำ จังหวะการกระแทกสะโพกเข้าหาก้นนางสอดประสานไปกับการขยับมืออย่างบ้าคลั่ง “ประกายไฟนั่น? ความร้อนที่กำลังพลุ่งพล่านในท้องของท่าน? มันต้องการจะออกมา ปล่อยมันออกมาเสีย ท่านอา” เนื่องจากการใช้พลัง Ash Gray ก่อนหน้านี้เพื่อเพิ่มความไวต่อสัมผัสให้นางจนถึงขีดสุด การถูไถของเนื้อผ้าหยาบทุกครั้งจึงให้ความรู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดเข้าที่จุดอ่อนไหว ไลร่ากำลังพังทลายลงอย่างแท้จริง นางเป็นนักรบ เป็นหญิงสาวที่ขุดดินและล่าสัตว์ร้าย แต่ในวินาทีนี้ นางกลับถูกตรึงอยู่ใต้ร่างของหลานชาย แม้จะมีเสื้อผ้าปกปิดแต่กลับรู้สึกเปลือยเปล่ามากกว่าครั้งไหนๆ นางถูกลดทอนให้กลายเป็นเพียงก้อนเนื้อที่สั่นสะท้าน นางข่วนจิกกองขนสัตว์ ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็งไปกับพื้น “มันมากเกินไป!” นางสะอื้น แยกขาออกกว้างขึ้นเพื่อเพิ่มแรงกด “มันกำลังสะสม! มีบางอย่างกำลังก่อตัวอยู่ข้างใน!” “ปล่อยให้มันก่อตัวไป” โซลคำราม ลมหายใจของเขาเองก็ติดขัดเมื่อเขารู้สึกได้ว่านางทำกางเกงเปียกชุ่มไปหมดใต้ฝ่ามือเขา เขายังคงรักษาจังหวะไว้อย่างไม่ลดละ ปฏิเสธที่จะให้นางปลดปล่อย และกักขังนางไว้ที่จุดสูงสุดของอารมณ์ “ปล่อยให้มันสั่งสมจนท่านไม่สามารถกักเก็บไว้ได้ ข้าอยู่ตรงนี้ ข้าควบคุมมันอยู่” เขาใช้มืออีกข้างคว้าสะโพกของนางไว้ ตรึงให้นางอยู่กับที่เพื่อที่นางจะไม่มีวันหนีรอดจากการจู่โจมด้วยมือและสะโพกของเขา “ท่านช่างแปดเปื้อนไปด้วยความเครียดเสียจริง ท่านอา” เขาเย้าแหย่อย่างแผ่วเบา เมื่อเห็นคราบสีเข้มขยายวงกว้างบนกางเกงของนาง “ดูสิว่าท่านต้องการสิ่งนี้มากแค่ไหน ดูสิว่าท่านทำให้ผ้าผืนนี้เปียกโชกไปมากเพียงใด” “ข้า... ข้ากักเก็บมันไว้ไม่ได้แล้ว!” ไลร่ากรีดร้อง เสียงของนางแตกพร่า ทอดทิ้งความเยือกเย็นทั้งปวง แรงกดดันที่ก่อตัวในท้องน้อยไม่ใช่เพียงความสั่นไหวอีกต่อไป... แต่มันคือคลื่นยักษ์ เป็นขดเกลียวที่ตึงเปรี๊ยะจนน่าสะพรึงกลัวซึ่งเรียกร้องที่จะระเบิดออก “โซล! มันเจ็บ! มันกำลังจะระเบิดแล้ว!” “งั้นก็ปล่อยให้มันระเบิดออกมา!” เขาคำรามพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงบนทรวงอกของนาง กดบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลพร้อมกับกระแทกสะโพกเข้าหาบั้นท้ายของนางอย่างหนักหน่วง “ผลักมันออกมา ไลร่า! มอบมันให้กับข้า!” แผ่นหลังของไลร่าแอ่นโค้งอย่างรุนแรงจนกระดูกสันหลังโก่งงอ นิ้วมือของนางฉีกทึ้งขนสัตว์จนหลุดติดมือ “อา!” เสียงกรีดร้องนั้นดังมาจากสัญชาตญาณดิบ สะโพกของนางเกร็งค้าง ชะงักงันอยู่ในชั่วขณะที่ทรมาน และแล้ว... ในที่สุดนางก็แตกสลาย กล้ามเนื้อภายในตัวนางกระตุกเกร็งเป็นจังหวะที่ทรงพลัง ของเหลวสายหนึ่งหลั่งไหลทะลักออกมาจากตัวนาง ท่วมกางเกงจนเปียกโชกทันทีและซึมผ่านเนื้อผ้าไปจนถึงมือของโซล นางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาพร่าเลือนกลายเป็นสีขาวโพลน คลื่นแห่งความสุขสมที่แปลกประหลาดและรุนแรงถาโถมเข้าใส่ร่างกายของนาง ทิ้งให้นางหอบหายใจ อ้าปากค้างส่งเสียงร้องอย่างไร้สุ้มเสียง นางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังล่องลอย ราวกับวิญญาณกำลังถูกกระชากออกและยัดกลับเข้าไปใหม่ ถูกชำระล้างด้วยเปลวเพลิง โซลไม่ได้หยุดในทันที เขายังคงขยับมือไปบนเนื้อผ้าที่เปียกชุ่ม รีดเค้นเอาความสุขสมที่ค้างคา บังคับให้นางทนรับความรู้สึกที่มากเกินขีดจำกัดจนกระทั่งนางสะอื้นไห้ แตกสลายและอ่อนปวกเปียกอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์ “นั่นแหละ” เขาคำรามพลางมองดูรอยเปียกสีเข้มระหว่างขาของนาง “ดูสิว่าพิษร้ายเหล่านั้นหลั่งไหลออกมาจากตัวท่านมากแค่ไหน” ช้าๆ ที่อาการกระตุกเกร็งเริ่มสงบลงเหลือเพียงอาการสั่นไหว ไลร่าทรุดฮวบลงบนกองขนสัตว์ ร่างกายอ่อนแรง ผิวพรรณแดงก่ำดั่งคนมีไข้ หน้าอกกระเพื่อมไหว ลมหายใจหอบถี่และชื้นแฉะ ความเงียบงันในกระท่อมนั้นหนักอึ้ง อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการปลดปล่อย... กลิ่นฉุนสาบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเป็นกลิ่นอายของสตรี โซลค่อยๆ ดึงมือกลับมา มันเปียกชื้นไปด้วยไออุ่นของนาง เขานำมือนั้นขึ้นมาใกล้ใบหน้า สูดดมอย่างลึกซึ้ง ดวงตาไม่เคยละไปจากร่างที่สั่นเทาของนาง “ท่านอา?” เขาถามเบาๆ น้ำเสียงกลับมาเป็นโทนที่อ่อนโยนและน่าหลงเชื่ออีกครั้ง ไลร่าไม่อาจเอ่ยคำใด นางรู้สึกไร้กระดูก ความปวดร้าวในร่างกายมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นหนักอึ้งที่ทำให้รู้สึกเบาหวิวและมึนงง นางค่อยๆ หันศีรษะ มองดูเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างที่ดูเลื่อนลอย “ข้า...” นางเค้นเสียง “ข้ารู้สึก... เบาเหลือเกิน โซล ข้ารู้สึก... เบามาก” นางค่อยๆ พลิกศีรษะบนกองขนสัตว์ มองขึ้นไปยังเขาด้วยดวงตา