บทที่ 65: รับมันไป ปล่อยให้แรงเสียดทานแผดเผา มือของโซลเกี่ยวเข้าที่ขอบกางเกงผ้าทอของเธอ เขาออกแรงดึงลงโดยตั้งใจจะเปลื้องผ้าเธอออกให้หมดเพื่อเผยให้เห็นรางวัลที่เขาพยายามไขว่คว้ามาตลอด มือของไลร่าตวัดกลับมาคว้าข้อมือเขาไว้ด้วยแรงที่คาดไม่ถึง "ไม่!" เธออุทาน ร่างกายเกร็งค้าง "โซล หยุดนะ! ไม่ใช่ที่นี่!" โซลขมวดคิ้วแล้วกระตุกกางเกงอีกครั้ง แต่เธอยังคงยึดไว้แน่น "ท่านอา การรักษานี้จำเป็นต้องสัมผัสโดยตรง พลังงานไม่สามารถไหลผ่านเนื้อผ้านี้ไปได้หรอก" "เราแก้ผ้าที่นี่ไม่ได้!" เธอวิงวอน ซุกหน้าลงกับขนสัตว์ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง "ที่นี่คือเตาไฟ... ดินแดนของบรรพชน! การเปิดเผยร่างกายช่วงล่างในที่ที่เรากินอาหาร... มันเป็นเรื่องต้องห้าม! วิญญาณจะสาปแช่งเรา!" โซลขบกรามแน่น ให้ตายสิ ความเชื่อโง่เง่านั่น เขาเพ่งสมาธิไปที่พลังงานสีเทาเถ้าถ่าน พยายามเรียกคำสั่งที่แข็งแกร่งพอจะทำลายข้อห้ามอันล้าหลังนี้ เพื่อทำให้เธอลืมเรื่องเทพเจ้าและมองเห็นเพียงแค่เขา เขาพยายามผลักดัน... แต่คลังพลังงานกลับว่างเปล่า การใช้แรงไปก่อนหน้านี้ในป่าและการกระตุ้นความรู้สึกที่เขาเพิ่งเผาผลาญไปเพื่อปลุกประสาทสัมผัสของเธอมันสูบพลังเขาจนหมดสิ้น เขาชนเข้ากับกำแพงทางจิตใจ และรู้สึกได้ว่าหากฝืนทำต่อไปต้องเกิดผลร้ายแรงแน่ ดังนั้นเขาจึงหยุด เขาบังคับจิตใจเธอไม่ได้ ไม่ใช่ในตอนนี้ เขาพ่นลมหายใจอย่างขัดเคืองออกมาทางจมูก เขามองดูเนื้อผ้าทอหยาบๆ ที่ปกคลุมบั้นท้ายของเธอ มันเป็นอุปสรรคก็จริง... แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ถูกเร่งเร้าจนสูงลิ่วขนาดนี้ บางทีมันอาจไม่สำคัญแล้วก็ได้ "ก็ได้" เขาพึมพำ ปล่อยขอบกางเกงของเธอแต่ไม่ได้ถอยออกจากตำแหน่งเดิม "ถ้าสิ่งกีดขวางยังคงอยู่ งั้นฉันก็ต้องเพิ่มแรงกดเพื่อให้สัมผัสทะลุผ่านมันไป" เขาสอดมือกลับเข้าไปหว่างขาของเธออีกครั้ง กอบกุมบั้นท้ายของเธอไว้อย่างเต็มมือผ่านเนื้อผ้ากางเกงที่หยาบกระด้าง "ฉันจะจัดการผ่านผ้านี่แหละ" เขาประกาศ เขากดฝ่ามือลงบนเนินเนื้อของเธอ บดสันมือเข้ากับกระดูกหัวหน่าวของเธอ เนื้อผ้านั้นหยาบกร้าน แต่ภายใต้สัมผัสนั้นเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ... เธอกำลังร้อนผ่าว แม้จะผ่านเนื้อผ้าทอที่หยาบหนา เขาก็ยังรับรู้ได้ถึงคุณภาพที่น่าเหลือเชื่อของร่างกายเธอ นี่ไม่ใช่เนื้อนิ่มๆ เละๆ ของหญิงสูงศักดิ์ที่เอาแต่นั่งบนเบาะ แต่เป็นผลลัพธ์ของการเอาชีวิตรอด บั้นท้ายของเธอแน่นตึง ผ่านการฝึกฝนจากการเดินป่าและขุดดินมานานหลายปี แต่กลับมีความยืดหยุ่นที่น่าหลงใหลยามที่เขาบีบมัน เขาจิกนิ้วลงไป นวดเฟ้นเนื้อก้อนนั้น มันยุบตัวลงตามแรงบีบและดีดกลับด้วยความยืดหยุ่นที่ทำให้เขาแทบคลั่ง มันคือพลังที่ห่อหุ้มด้วยความนุ่มนวล "ท่านอา ท่านแข็งแรงเหลือเกิน" เขาพึมพำ นิ้วโป้งวนเวียนอยู่รอบรอยบุ๋มที่หลังส่วนล่างก่อนจะกดลึกลงไปในเนื้อบั้นท้าย "แน่นปึ้ก... ร่างกายที่ถูกสร้างมาเพื่อความอดทน" ไลร่าปล่อยลมหายใจสั่นสะท้าน ซุกหน้าลงกับขนสัตว์ คำชมเหล่านั้นบวกกับความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ซึมผ่านเสื้อผ้าเข้ามา ทำให้ศีรษะของเธอหมุนคว้าง "โซล... เจ้ากด... แรงเกินไปแล้ว" "ฉันจำเป็นต้องทำ" เขาครางตอบ เขาลดสะโพกลง ลดระยะห่างระหว่างเขากับเธอให้หมดไป เขากดส่วนปลายที่แข็งขึงของแกนกายแนบเข้ากับรอยตะเข็บกางเกงของเธอพอดี สอดแทรกตัวเองเข้าไประหว่างร่องก้นของเธออย่างไร้ที่ติ "โอ้!" ไลร่าอุทาน แม้จะไม่รู้ว่านั่นคือแกนกายของเขา แต่ร่างกายของเธอก็ยังกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่ประทับลงบนตัวเธอผ่านเนื้อผ้าหลายชั้น เขายังเริ่มขยับกาย บดเบียดตัวเองเข้าหาเธอ หมุนสะโพกเป็นจังหวะที่เชื่องช้าและหนักหน่วง แรงเสียดทานถูกลดทอนด้วยเนื้อผ้า แต่ความร้อนนั้นชัดเจนอย่างปฏิเสธไม่ได้ เขาถูส่วนหัวของแกนกายกับฐานกระดูกสันหลังของเธอ แล้วลากมันลงมาตามส่วนโค้งของบั้นท้าย รู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวหนังของเธอ "รู้สึกไหม?" เขาพึมพำ พ่นลมหายใจรดลำคอเธอ "ความร้อนนั่นน่ะ? นั่นคือพลังงานที่กำลังพยายามถ่ายโอน" "มัน... ใหญ่" ไลร่าคราง สะโพกของเธอผลักดันกลับเข้าหาเขาตามสัญชาตญาณ แสวงหาแรงกดดันนั้นแม้จะมีความกลัวเจือปน "มันรู้สึก... หนักจัง" "มันหนักแน่นไปด้วยการรักษา" โซลตอบ การควบคุมของเขากำลังสั่นคลอน เขาบดเบียดเข้าหาเธออีกครั้ง ดื่มด่ำกับความรู้สึกที่แก้มก้นอันแน่นตึงและยืดหยุ่นของเธอแยกออกจากกันเล็กน้อยภายใต้น้ำหนักของเขา แต่นั่นยังไม่พอ อุปสรรคจากเสื้อผ้ามันช่างน่าหงุดหงิด และเขาจำเป็นต้องทำให้เธอแตกสลาย "ฉันต้องเข้าถึงต้นตอ" เขาเค้นเสียง เขาสไลด์มือขวาลงจากสะโพกของเธอ เคลื่อนผ่านส่วนโค้งของต้นขาอย่างมีจุดมุ่งหมายแล้วพุ่งตรงไปที่หว่างขา เขาโอบกุมเธอไว้อย่างเต็มมือ ฝ่ามือแบนราบกดลงบนเนื้อผ้าหยาบที่ปกคลุมแก้มก้นของเธอ สัมผัสที่ไลร่าได้รับนั้นฉับพลันและรุนแรงจนท่วมท้น เพราะเขาได้เร่งประสาทสัมผัสของเธอให้สูงขึ้นจนถึงระดับที่น่าเจ็บปวด ผิวสัมผัสหยาบๆ ของกางเกงที่เสียดสีกับเนื้อสาวที่แฉะชื้นของเธอจึงให้ความรู้สึกราวกับกระดาษทรายผสมผสานกับกำมะหยี่ในเวลาเดียวกัน มันไม่ใช่ความลื่นไหลของผิวสัมผัสผิว แต่มันคือแรงเสียดทานที่ดิบเถื่อนและขูดขีดเข้ากับปุ่มกระสันของเธอในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว "โซล..." เธอครวญคราง สะโพกของเธอเด้งรับมือของเขาโดยไม่ตั้งใจ "ผ้าพวกนี้... โซล... มันเสียดสี... มัน... มันหยาบเกินไปแล้ว!" "มันคือแรงเสียดทานที่จำเป็น" เขาโกหกขณะกดให้แรงขึ้น ใช้ความสากของเนื้อผ้าเป็นดั่งอาวุธ เขาเริ่มถูไถเป็นวงกลมอย่างรุนแรง "ความสากนี่แหละจะขูดขีดเอาความอัดอั้นออกไป" เขารู้สึกได้ว่าความชื้นแฉะเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้า เธอแฉะมากจนกางเกงของเธอเปียกชุ่ม "โอ้... เหล่าเทพเจ้า..." ไลร่าร้องออกมา นิ้วของเธอจิกเกร็งลงบนขนสัตว์ การถูไถอย่างรุนแรงเข้ากับจุดอ่อนไหวของเธอกำลังส่งกระแสความสุขที่สั่นสะท้านแล่นตรงไปถึงกระดูกสันหลัง มันเป็นการกระตุ้นที่มากเกินไปจนเกือบจะกลายเป็นความเจ็บปวด แต่เธอก็ไม่อาจผลักเขาออกไปได้ "โซล! มันมากเกินไปแล้ว! ฉันรู้สึกถึงมันไปทุกที่เลย!" "รับมันไปซะ" เขาคำราม สั่งให้น้ำหนักตัวทับลงบนบั้นท้ายของเธอเพื่อตรึงร่างไว้ เขาเร่งความเร็ว มือของเขากลายเป็นภาพติดตาเหนือจุดเปียกชื้นที่ก่อตัวขึ้นบนกางเกงของเธอ "ปล่อยให้แรงเสียดทานแผดเผามันให้หมด" มือของเขาเลื่อนไปอย่างสง่างามราวกับนักล่าจากส่วนโค้งของสะโพกไปจนถึงจุดกึ่งกลางระหว่างต้นขา เนื้อผ้าทอหยาบๆ ของกางเกงกลายเป็นอุปสรรค แต่ภายใต้อิทธิพลของเขา มันกลับกลายเป็นอุปกรณ์ทรมานด้วยพื้นผิวสัมผัส ไลร่าสะดุ้งสุดตัว กล้ามเนื้อของเธอขมิบเกร็งโดยสัญชาตญาณ กักขังมือของเขาไว้แนบชิดกับจุดที่ร้อนระอุของเธอ