Chapter 64: ถอดเสื้อผ้าเพื่อการนวด "ความเจ็บปวดก็เป็นแค่พลังงานที่ติดขัดอยู่เท่านั้นแหละท่านอา" เขาอธิบายพร้อมกับโกหกอย่างแนบเนียนด้วยความมั่นใจราวกับนักต้มตุ๋นผู้ช่ำชอง "การลงน้ำหนักให้ถูกจุดและถูกจังหวะ... จะช่วยปลดปล่อยมันออกมา เรากำลังทำให้ร่างกายของท่านกลับมาไหลเวียนได้อีกครั้ง มันจะทำให้ท่านแข็งแกร่งขึ้น และรู้สึกดีขึ้น" เขาเริ่มนวดคลึงที่หัวไหล่ของเธอ ใช้หัวแม่มือกดลึกลงไปในเส้นกล้ามเนื้อที่ตึงเปรี๊ยะบริเวณลำคอ "มันจะเปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นความผ่อนคลาย" โซลกระซิบพลางโน้มตัวลงไปทิ้งน้ำหนักใส่แผ่นหลังของเธอ "ผ่อนคลายเถอะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง" ไลราปล่อยลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างสั่นสะท้าน ในขณะที่หัวแม่มือของโซลกำลังนวดคลึงเข้าลึกถึงมัดกล้ามเนื้อบ่าที่แข็งเกร็ง แรงกดนั้นหนักหน่วงจนเกือบจะเจ็บ แต่มันเป็นความเจ็บที่หอมหวานและละลายกลายเป็นความโล่งสบายที่สั่นระริกอยู่ลึกๆ "ท่านแบกรับภาระมากเกินไปแล้ว" โซลพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับต้องมนต์ เขาขยับตัวจากด้านข้างขึ้นมาคุกเข่าคร่อมทับบนต้นขาของเธอโดยตรง น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาบนช่วงล่างทำให้เธอเผลออุทานออกมาใส่กองขนสัตว์ แต่โซลไม่ได้ถอยห่าง "อยู่นิ่งๆ ท่านอา ผมต้องการจุดลงน้ำหนัก" เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ใช้แรงจากร่างกายกดฝ่ามือลงบนแนวสันหลังของเธอ เสื้อตัวในที่ชื้นแฉะกลายเป็นอุปสรรค เนื้อผ้าหยาบๆ สร้างแรงเสียดทานกับผิวหนังของเธอ ทำให้มือของเขาเลื่อนไปมาได้ไม่สะดวกนัก "ชุดนี้..." โซลทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอแล้วหยุดชะงัก "มันขัดขวางการเชื่อมต่อ พลังงานไม่สามารถไหลผ่านเนื้อผ้าไปได้ท่านอา มันจำเป็นต้องเป็นการสัมผัสผิวหนังโดยตรงถึงจะสลายความเจ็บปวดได้อย่างแท้จริง" ใบหน้าของไลราซบลงกับกองขนสัตว์ เสียงของเธออู้อี้และเลือนลาง "แต่ว่า... ข้างในฉันไม่ได้สวมอะไรเลยนะ..." "ดีแล้ว" โซลกระซิบ หัวใจของเขาเต้นรัวกระแทกกับซี่โครง "นั่นจะทำให้ผมรักษาท่านได้ง่ายขึ้น" โดยไม่รอคำอนุญาตใดๆ อีก เขาคว้าชายเสื้อตัวในที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อของเธอ แล้วค่อยๆ รูดมันขึ้นไปช้าๆ อย่างตั้งใจ จนผ้ามากองรวมกันอยู่ที่ลำคอของเธอ สายลมเย็นของกระท่อมปะทะเข้ากับผิวหนังของเธอ ตามมาด้วยความร้อนแรงจากฝ่ามือของโซลในทันที แผ่นหลังของเธอนั้นงดงามราวกับงานศิลปะแห่งการเอาตัวรอดในยุคดึกดำบรรพ์... เป็นภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันตึงแน่นจากการตรากตรำทำงานมานานหลายปี ผิวสีทองแดงของเธอชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อจนดูเป็นมันวาวภายใต้แสงไฟสลัว แนวโค้งของกระดูกสันหลังทอดตัวลงมาอย่างสง่างามสู่ช่วงล่างที่นูนเด่น และขยายกว้างออกสู่สะโพกที่ผายกว้างสมบูรณ์พร้อม ลำคอของโซลแห้งผากเมื่อมองลงไปบนเรือนร่างส่วนหลังของเธอ เขาวางฝ่ามือราบลงบนสะบัก กางนิ้วออกจนสุดเพื่อครอบคลุมพื้นที่ผิวสีทองแดงที่ลื่นเหงื่อให้ได้มากที่สุด เขาหยุดนิ่งแล้วหันความสนใจเข้าสู่ภายใน ห้วงเก็บกักพลังงานสีเทาเถ้าที่แปลกประหลาดในอกของเขานั้นเหลืออยู่เพียงน้อยนิด... เป็นเพียงแอ่งน้ำตื้นๆ เมื่อเทียบกับมหาสมุทรที่โหมกระหน่ำที่เขาเคยสัมผัสในป่าก่อนหน้านี้ แต่เขาต้องรู้ให้ได้ เขาจำเป็นต้องเข้าใจกลไกของพรสวรรค์นี้ มันเป็นเพียงค้อนทุบที่ไร้ทิศทาง หรือเป็นมีดผ่าตัดที่แหลมคมกันแน่? เขาสามารถควบคุมมันได้หรือไม่ หรือมันเป็นพลังที่ต้องใช้จนหมดเท่านั้น? 'มาลองดูซิว่าประกายไฟเล็กๆ นี้จะทำอะไรได้บ้าง' เขาคิดพลางรวบรวมเจตจำนงด้วยความแม่นยำสูงสุด เขาค่อยๆ ดึงกระแสพลังงานที่เหลืออยู่ออกมาในสายเล็กๆ ที่ควบคุมได้ เขาไม่ได้พยายามที่จะบงการจิตใจหรือทำลายเจตจำนงของเธอในคราวนี้ แต่กลับบังคับทิศทางของพลังงานให้พุ่งตรงไปยังแนวกระดูกสันหลังของเธอ โดยจินตนาการว่าพลังงานนั้นเกาะติดเข้ากับปลายประสาทของเธอเหมือนปรสิต เขาส่งแรงสั่นสะเทือนนั้นเข้าไปในตัวเธอ 'ตื่นซะ' มันได้ผลในทันที ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงและฉับพลัน ภายใต้ฝ่ามือของเขา เขารู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อของไลรากระตุกอย่างรุนแรง ราวกับว่าเธอถูกไฟฟ้าช็อต ขนลุกชันกระจายไปทั่วแผ่นหลังของเธออย่างเห็นได้ชัด ตัดกับความชื้นของเหงื่อและความร้อนภายในกระท่อมอย่างสิ้นเชิง พลังงานสีเทาเถ้าเชื่อฟังเขาอย่างสมบูรณ์ มันไม่ได้เพียงแค่เสนอแนะ แต่มันกำลังปรับแต่งระบบประสาทของเธอใหม่ มันลอกเอาความอดทนแข็งแกร่งของนักรบ... ความแกร่งที่เธอสั่งสมมาจากการทำงานหนักตลอดหลายปี... ออกไปจนหมด และสับสวิตช์ลับที่ซ่อนอยู่ลึกในสรีระของเธอ เขาได้เพิ่มระดับความไวต่อสัมผัสของเธอขึ้นไปจนถึงขีดสุดที่แสนทรมาน แรงเสียดทานจากฝ่ามือที่หยาบกร้านของเขาบนผิวของเธอ ซึ่งควรจะให้ความรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นการกระตุ้นทางประสาทสัมผัสที่มากเกินไป "อา!" ไลราอุทาน ศีรษะของเธอผงกขึ้นจากกองขนสัตว์ ลมหายใจของเธอติดขัดและสั่นสะท้าน "โซล... มือของเธอ... มันรู้สึก... แปลกประหลาดมาก" "รู้สึกเย็นหรือเปล่า?" เขาถามพลางเลื่อนมือไปตามแนวกระดูกสันหลังของเธอช้าๆ นิ้วหัวแม่มือลากไล่ไปตามข้อกระดูก "ม-ไม่" ไลราละล่ำละลัก ร่างกายของเธอสั่นกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ภายใต้ตัวเขา ความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่แรงกดอีกต่อไป แต่มันเป็นกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปตามเส้นประสาทของเธอ "มันร้อน... แต่... มันก็ร้อนอย่างดีเลย" "นั่นคือการรักษาที่กำลังเริ่มเห็นผล" โซลโกหกอย่างลื่นไหล มือของเขาเลื่อนไปถึงลักยิ้มที่บั้นเอวและหยุดอยู่ที่นั่น "แต่จุดต้นตอของความตึงเครียดของท่านไม่ได้อยู่ที่หัวไหล่หรอกท่านอา มันอยู่ต่ำกว่านั้น มันสะสมอยู่ในสะโพก อยู่ในฐานรากของร่างกาย" เขากดหัวแม่มือลงไปบนจุดเหนือสะโพกของเธอตรงบริเวณที่เริ่มโค้งมน ไลราส่งเสียงครางแหลมลึกออกมา... เป็นเสียงที่เธอเองก็ไม่คุ้นเคย เป็นเสียงของหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์เสน่หา ไม่ใช่เสียงของคนไข้ "โซล..." เธอหอบหายใจ สะโพกของเธอสั่นไหวโดยสัญชาตญาณ บดเบียดลงบนกองขนสัตว์เล็กน้อย "นั่น... รู้สึกแปลกมาก มันรุนแรงเกินไป" "มันต้องรุนแรงถึงจะได้ผล" เขาออกคำสั่ง เสียงของเขาลดต่ำลงหนึ่งออคเทฟ เต็มไปด้วยอำนาจ "อย่าขัดขืน ปล่อยใจไปตามความรู้สึกนั้น" เขาขยับมือไปสัมผัสบั้นท้ายของเธออย่างเต็มมือ มันแน่นตึง ทรงพลัง และยอมจำนนภายใต้การกอบกุมของเขา เขาบีบและนวดคลึงเนื้อนุ่มนั้นด้วยจังหวะที่แสดงความเป็นเจ้าของ ความรู้สึกผิดจารีตที่เกิดขึ้น... การปั้นแต่งร่างกายของท่านอาเหมือนกับแป้งโด และการได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเธอ... ทำให้ความปรารถนาที่จะครอบงำพุ่งพล่านอยู่ในตัวเขา "ผ่อนคลายกล้ามเนื้อตรงนี้ซะ" เขาออกคำสั่งพร้อมกับตบลงบนแก้มก้นข้างขวาของเธอฉาดใหญ่ เสียงตบดังลั่นไปทั่วกระท่อมที่เงียบสงัด ไลราอุทาน ร่างกายของเธอเกร็งกระตุก แต่พลังงานสีเทาเถ้าที่ยังเหลืออยู่ในจิตใจของเธอได้บิดเบือนความตกใจนั้นให้กลายเป็นแรงกระตุ้นของความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านจนพร่ามัว ต้นขาของเธอแยกออกจากกันโดยไม่ได้ตั้งใจ "ฉัน... ฉันกำลังพยายาม" เธอครางเสียงสั่น เธอรู้สึกถึงความร้อนรุ่มแปลกๆ ที่กำลังเอ่อล้นอยู่ระหว่างขา เป็นความชื้นแฉะที่เธอไม่เข้าใจ "โซล ขาของฉัน... มันรู้สึกไม่มีแรงเลย ท้องของฉันมันหวิวไปหมดแล้ว" "นั่นหมายความว่าพลังงานกำลังไหลลงไปข้างล่างแล้ว" โซลกระซิบพลางโน้มตัวลงไปจนแผ่นอกของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ เขาขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ ในขณะที่มือของเขาเลื่อนจากสะโพกไปที่ต้นขาด้านบน นิ้วของเขาขยับเข้าไปใกล้จุดเชื่อมต่อของเรียวขาของเธออย่างอันตราย "เราเกือบจะถึงจุดนั้นแล้วท่านอา ผมแค่ต้องนวดจุดที่ลึกที่สุดเพื่อปลดปล่อยมันออกมาทั้งหมด เชื่อผมเถอะ... ท่านจะรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก"