**บทที่ 2246: ข่าวลืออันน่าเหลือเชื่อ** “เช่นนี้นี่เอง... ลู่ลู่อยู่ที่สวรรค์ชั้นเก้านี่เอง...” หยวนพึมพำแผ่วเบาหลังจากได้รับฟังเรื่องราวจากผู้อาวุโสไป๋ แม้หัวใจจะบีบรัดด้วยความห่วงใยเมื่อรู้ว่านางต้องเผชิญกับความยากลำบาก แต่มันก็หาใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย เพราะนางถูกส่งไปยังสถานที่ที่ก้าวล้ำเกินกว่าขีดความสามารถในปัจจุบันของนางไปไกลโข ทว่าหากนางสามารถก้ามข้ามอุปสรรคเหล่านี้และทลายขีดจำกัดของตนเองได้ เขาย่อมรู้ดีว่านางจะเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งจนยากจะหยั่งถึง “การล้าหลังผู้อื่นมิใช่เพียงความลำบากเดียวที่นางต้องเผชิญ” ผู้อาวุโสไป๋กล่าวต่อด้วยสีหน้าจริงจัง “นางยังต้องทนรับการเยาะเย้ยถากถางและสายตาดูแคลนจากเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก แม้ข้าจะเตือนนางไว้ก่อนแล้ว แต่นางก็ยังเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายนี้ด้วยตนเอง ข้ามิอาจกางปีกปกป้องนางได้ตลอดเวลา เพราะการแสดงความลำเอียงต่อศิษย์เพียงคนเดียวมากเกินไปย่อมมิใช่เรื่องดีนัก แต่ข้าก็รับรองได้ว่าเรื่องราวจะไม่ลุกลามจนเกินเลยไป” “เป็นเช่นนั้นย่อมถูกต้องแล้ว” หยวนพยักหน้าเห็นพ้อง “ข้าเองแม้จะห่วงใยลู่ลู่เพียงใด แต่ก็เข้าใจความอัดอั้นของเหล่าศิษย์คนอื่นๆ พวกเขาต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพื่อไขว่คว้าที่ยืนในสำนัก ในขณะที่นางกลับเข้ามาได้ด้วยเส้นสายทั้งที่ยังขาดแคลนพรสวรรค์ที่ทัดเทียมกัน ด้วยเหตุนี้ ข้าต้องขอขอบคุณท่านอย่างยิ่ง ผู้อาวุโสไป๋... ขอบคุณที่ช่วยดูแลนาง” ผู้อาวุโสไป๋หัวเราะลั่น “เมื่อคำนึงถึงความสัมพันธ์ของเรา เรื่องนี้ถือเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ข้าพอจะทำให้ได้ และอย่างที่ข้าเคยบอกนางไป ในโลกแห่งการบ่มเพาะ เส้นสายนั้นสำคัญไม่แพ้พรสวรรค์ ดังนั้นเจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย” “เอาเถอะ มาคุยเรื่องคนอื่นกันต่อ สำหรับหลี่จินซี ข้าไม่ได้รับข่าวคราวจากนางมากนัก แต่จากที่ได้ยินมา นางกำลังสร้างแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ไปทั่วสำนักสวรรค์” “สำนักสวรรค์?” หยวนรู้สึกคุ้นหูชื่อนี้อย่างประหลาด แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ใด “มันคือหนึ่งในสามมหาสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งสวรรค์ชั้นเก้า ภายใต้การดูแลของตระกูลเทียน... ตระกูลของโอรสสวรรค์” ผู้อาวุโสไป๋อธิบาย “ที่นั่นมิได้เป็นเพียงแหล่งรวมตัวของอัจฉริยะผู้เก่งกล้าที่สุดเท่านั้น แต่สภาพแวดล้อมยังโหดเหี้ยมและทรหดที่สุดอีกด้วย ถึงกระนั้น หลี่จินซีก็ยังสามารถสร้างชื่อเสียงให้ขจรขจายไปทั่ว สั่นสะเทือนผู้คนด้วยพรสวรรค์อันท่วมท้นจนน่าเกรงขาม” “อันที่จริง ข้าได้ยินมาว่านางถึงกับเตะตาตระกูลเทียนในช่วงเวลาสั้นๆ ที่อยู่ที่นั่น ข้ารู้อยู่แล้วว่านางมีพรสวรรค์เหนือล้ำ แต่กระนั้นนางก็ยังทำได้เกินกว่าที่ข้าคาดหวังไว้อยู่ดี นางช่างคล้ายคลึงกับเจ้านัก หยวน” ผู้อาวุโสไป๋หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ข้าแปลกใจมากกว่าที่นางยอมเข้าร่วมสำนัก” หยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง “นางเป็นพวกประเภทชอบพเนจรไปทั่วเสียมากกว่า” “เจ้าช่างรู้จักนางดีนัก เดิมทีนางตั้งใจจะพเนจรไปในสวรรค์ทั้งเก้าเพียงลำพัง แต่ข้าก็โน้มน้าวนางให้เข้าร่วมสำนักได้สำเร็จ เพราะข้าไม่อยากเห็นนางทิ้งพรสวรรค์อันล้ำค่าไปโดยเปล่าประโยชน์” ผู้อาวุโสไป๋ยังคงเอ่ยถึงสมาชิกคนอื่นๆ และการปรับตัวในสภาพแวดล้อมใหม่ของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง “ส่วนหวางซิ่วอิง ข้าได้ยินว่านาง—” คำพูดของผู้อาวุโสไป๋ชะงักลงกะทันหัน ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อเพื่อหยิบหยกสื่อสารออกมา “รอข้าสักครู่” เขาเอ่ยขณะตั้งใจฟังข้อความที่เพิ่งได้รับ ในชั่วพริบตานั้น สีหน้าของผู้อาวุโสไป๋พลันมืดครึ้มลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเก็บหยกสื่อสารลงและถอนหายใจซ้ำอีกคราด้วยความกลัดกลุ้ม “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?” หยวนถามด้วยความสงสัย “ข้าเพิ่งได้รับรายงานว่ามีผู้ใดบางคนปะทะกับหน่วยที่สองของประกาศิตสวรรค์ และคนผู้นั้นมิเพียงสังหารทหารนับพันนาย แต่ยังบีบบังคับให้พวกมันต้องล่าถอยกลับไปอีกด้วย” ผู้อาวุโสไป๋อธิบาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความกังวล ร่างของหยวนแข็งทื่อขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินข่าวนี้ “หากข่าวนี้เป็นความจริง มันย่อมเป็นคำอธิบายว่าเหตุใดค่าโชคชะตาของเราถึงดิ่งวูบลงเช่นนี้” ผู้อาวุโสไป๋กล่าวต่อ “ใครบางคนจากขั้วอำนาจจ้าวนภาต้องปะทะกับประกาศิตสวรรค์แน่ๆ และความขัดแย้งนั้นคือต้นเหตุของความตกต่ำนี้” “ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่มันก็ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี!” ผู้อาวุโสไป๋ตบโต๊ะเสียงดังปังด้วยความหงุดหงิด “คนเพียงคนเดียวจะบีบบังคับให้ทั้งหน่วยที่สองล่าถอยไปได้อย่างไร? ต่อให้เหล่าจ้าวนภาทุกคนร่วมมือกัน ก็ยังมิอาจทำเรื่องราวเช่นนี้ได้ อย่าว่าแต่สมาชิกคนอื่นๆ เลย! สิ่งนี้เป็นสิ่งที่มีเพียงระดับเทพเจ้าแห่งการบ่มเพาะเท่านั้นที่จะทำได้ แต่ในขั้วอำนาจของเราไม่มีขุมพลังระดับนั้นอยู่เลย!” “...” หยวนยังคงนิ่งเงียบขณะที่ผู้อาวุโสไป๋ระบายความอัดอั้นออกมา เม็ดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมจนแผ่นหลังเปียกโชก “แล้ว... จะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้?” ในที่สุดหยวนก็เอ่ยถาม “เราทำอะไรไม่ได้จนกว่าจะยืนยันข้อมูลได้แน่ชัด” ผู้อาวุโสไป๋ตอบ “อย่างไรก็ตาม หากมันเป็นเรื่องจริง ประกาศิตสวรรค์ย่อมไม่นิ่งเฉยและคงจะเป็นฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหวก่อน” “ขออภัยด้วย แต่ข้าต้องขอตัวไปเดี๋ยวนี้” หยวนพยักหน้า “มิเป็นไรครับ ไว้ค่อยคุยกันต่อหลังจากทุกอย่างสงบลงเถอะ” หลังจากเอ่ยคำอำลา ผู้อาวุโสไป๋ก็จากไปอย่างเร่งรีบ หยวนจึงเดินทางกลับไปยังหอคัมภีร์หมื่นเทคนิค “ท่านคุยกับอาจารย์ไป๋เสร็จแล้วหรือคะ?” จูอวี่อิงเอ่ยถามเขา “ใช่ คุยเสร็จแล้ว” “แล้วท่านได้ถามถึงสถานการณ์หรือไม่? ข้าหวังว่าคงมิใช่เรื่องร้ายแรงจนเกินไปนะ” หยวนเผยรอยยิ้มขื่นๆ บนใบหน้าขณะตอบกลับ “เดี๋ยวเรื่องมันก็คลี่คลายไปเองนั่นแหละ หากไม่เป็นเช่นนั้น ข้าจะเป็นคนจัดการมันเอง” “ท่านจะจัดการเองหรือ?” จูอวี่อิงเบิกตากว้าง จ้องมองเขาด้วยความอัศจรรย์ใจ เขาพยักหน้ายืนยัน “เอาเถอะ ข้าคงต้องขอตัวลาแล้ว” “ตกลงค่ะ อย่าลืมแวะไปหาข้าที่วิหารประตูนภาเมื่อท่านมีโอกาสนะคะ” “แน่นอน” สิ้นคำ หยวนจึงเดินออกจากหอคัมภีร์หมื่นเทคนิค จูอวี่อิงเองก็ตัดสินใจยุติงานของนางที่นั่นและจากไปในเวลาต่อมาไม่นาน ขณะเดียวกัน หลังจากกลับมาถึงฐานบัญชาการของเหล่าจ้าวนภา ผู้อาวุโสไป๋ก็มุ่งตรงไปยังห้องประชุมเพื่อหารือร่วมกับเหล่าจ้าวนภาและผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่มาชุมนุมกันอย่างพร้อมเพรียง “เอาละ ทุกคนคงได้ยินข่าวเกี่ยวกับประกาศิตสวรรค์แล้วใช่หรือไม่?” เฉียงชิงยวิ๋นเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนมาพร้อมกัน “แน่นอน แต่มันเป็นเพียงข่าวลือที่ไร้สาระและน่าขันสิ้นดี” หนึ่งในเหล่าจ้าวนภาเอ่ยขึ้น เขาเป็นบุรุษรูปงามผู้มีเรือนผมยาวสลวยสีเขียวเข้ม “นอกจากระดับเทพเจ้าแห่งการบ่มเพาะแล้ว จะมีใครหน้าไหนที่มีความสามารถบีบบังคับให้หน่วยที่สองล่าถอยได้? พวกมันคือขุมพลังที่แข็งแกร่งเป็นอันดับสามขององค์จักรพรรดิสวรรค์ โดยมีจอมยุทธ์ในขอบเขตจุติเทพกว่าหมื่นคนอยู่ในกระบวนทัพเชียวนะ!” “นั่นสิ? ไม่มีใครโง่พอจะเชื่อเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นหรอก” อีกคนสำทับด้วยน้ำเสียงดูแคลน “หากมองข้ามความเป็นไปได้ไปก่อน แล้วลองพิจารณาสถานการณ์ปัจจุบันของเราดู มันไม่ดูสมเหตุสมผลหรอกหรือ?” ใครบางคนโพล่งขึ้นมาทำลายความครื้นเครง “ข้าจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะมีสถานการณ์อื่นใดที่ทำให้ค่าโชคชะตาของเราดิ่งเหวอย่างรุนแรงขนาดนี้ได้” ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันเย็นเยียบทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น...