**บทที่ 617 - ปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้!** “จะ... เจ้าเพิ่งพูดว่าฉลองพระองค์มังกรทองอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ท่านพ่อ?” เซิ่นสื่อเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตนเอง “ใช่แล้ว” ราชาพญามังกรพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจังถึงขีดสุด “โลกใบนี้ไม่มีจักรพรรดิมังกรหลงเหลืออยู่แล้ว หรือนี่หมายความว่ามีใครบางคนจากสรวงสวรรค์เบื้องบนจุติลงมาที่นี่? แต่เหตุใดจึงต้องเป็นสรวงสวรรค์นางฟ้ากัน?” เซิ่นสื่อถามต่อด้วยความสงสัย “ข้ากำลังจะส่งเจ้าไปเพื่อหาคำตอบนั้นเสียเดี๋ยวนี้ รีบไปเถอะ หากเขาคือจักรพรรดิมังกรตัวจริง เราจะปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับเขาไม่ได้เด็ดขาด และถ้าหากเป็นเรื่องจริง... เจ้าคงรู้ดีว่าควรต้องทำอย่างไร” “ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” หลังจากนั้น เซิ่นสื่อได้ติดตามผู้อาวุโสโจวมุ่งหน้ากลับไปยังสรวงสวรรค์นางฟ้า โดยใช้ยันต์พิเศษบางอย่างที่สามารถเคลื่อนย้ายพริบตาพาพวกเขาไปถึงที่นั่นภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ในขณะเดียวกัน ณ สรวงสวรรค์นางฟ้า หยวนกำลังนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องขังพลางครุ่นคิดกับตัวเองอย่างเงียบเชียบว่าเขายังพอจะทำอะไรได้อีกบ้างเพื่อให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ ‘ข้าเพียงแค่อยากจะยลโฉมถ้ำอมตะของเทพธิดาพิณเท่านั้นเอง...’ เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนภายในใจ ในที่สุด ผู้อาวุโสเสวี่ยก็กลับมาที่คุกและเอ่ยกับเขาว่า “จงนำฉลองพระองค์มังกรทองของเจ้าออกมา ข้าจำเป็นต้องตรวจสอบอะไรบางอย่าง” หยวนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งฉลองพระองค์มังกรทองให้แก่นาง ‘อย่างน้อยนางก็ไม่ได้ขอเลือดหยดนั้น...’ เขาคิดในใจขณะยื่นฉลองพระองค์มังกรทองส่งไป ทันทีที่ได้รับอาภรณ์นั้นมา ผู้อาวุโสเสวี่ยก็รีบรุดออกจากที่นั่นไปยังอีกสถานที่หนึ่ง ซึ่งมีเซิ่นสื่อและเหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของสำนักรอคอยอยู่ด้วยใจที่จดจ่อ “นี่คือฉลองพระองค์มังกรทอง เชิญท่านตรวจสอบได้เลย” ผู้อาวุโสเสวี่ยส่งอาภรณ์นั้นให้แก่เซิ่นสื่อ “นี่มัน...” เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสฉลองพระองค์มังกรทอง ร่างของเซิ่นสื่อก็สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด “นี่คือของจริง... สายเลือดในกายของข้ากำลังสั่นสะท้านตอบรับมัน...” นางเงยหน้าขึ้นมองผู้อาวุโสเสวี่ยด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่นและประกาศกร้าว “พวกเจ้าต้องปล่อยตัวคนผู้นั้นออกมาเดี๋ยวนี้!” “เกรงว่านั่นจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาละเมิดกฎของสรวงสวรรค์นางฟ้า หากไม่ได้รับความยินยอมจากจักรพรรดินีนางฟ้า เราไม่อาจปล่อยเขาไปได้” ผู้อาวุโสคนหนึ่งในที่นั้นแย้งขึ้น “ช่างหัวกฎเกณฑ์พวกนั้นสิ! นี่คือเรื่องของจักรพรรดิมังกรเชียวนะ! ต่อให้เขาจะมิได้มาจากตระกูลมังกรหลวงของเรา แต่เราก็มีหน้าที่ต้องปกป้องเขา! หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาขึ้นมา พวกเจ้าเตรียมตัวรับผลที่ตามมาที่ร้ายแรงกว่านี้ได้เลย!” “พวกเจ้ามิได้มาจากตระกูลมังกรหลวง ข้าจึงไม่แปลกใจที่เจ้าจะเขลาเบาปัญญา แต่จักรพรรดิมังกรมิใช่ผู้ที่พวกเจ้าจะกล้าล่วงเกินได้! เพียงจักรพรรดิมังกรองค์เดียว ก็สามารถลบทิ้งทั้งตระกูลของข้าให้หายวับไปได้ด้วยคำสั่งเดียว นับประสาอะไรกับสรวงสวรรค์นางฟ้าของพวกเจ้า!” คำประกาศของเซิ่นสื่อทำให้เหล่าผู้อาวุโสถึงกับน้ำท่วมปาก พวกเขาไม่เคยพบเจอกับจักรพรรดิมังกรมาก่อน จึงไม่รู้ซึ้งถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ “เราจะปล่อยตัวชายผู้นั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไปไหนก็ได้” ผู้อาวุโสเสวี่ยเอ่ยขัดขึ้นมาทันที นางกล่าวต่อว่า “ก่อนที่เราจะปล่อยตัวเขาให้เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ เราจำเป็นต้องหารือกับจักรพรรดินีนางฟ้าเสียก่อน” “หึ! ข้าสงสัยนักว่าจักรพรรดินีนางฟ้าจะยอมทำสงครามกับตระกูลมังกรหลวงเพียงเพื่อชายคนเดียวหรืออย่างไร! และข้าจะรั้งอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะเป็นอิสระ!” เซิ่นสื่อกล่าวอย่างเด็ดขาด “ตามใจท่านเถิด” ผู้อาวุโสเสวี่ยทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องขังที่คุมตัวหยวนไว้ แน่นอนว่าเซิ่นสื่อรีบติดตามนางไปทันที เพราะนางเองก็ปรารถนาที่จะพบหน้าจักรพรรดิมังกรผู้ลึกลับคนนี้ด้วยตาตนเองเช่นกัน ‘คะ... เขาคือจักรพรรดิมังกรอย่างนั้นหรือ? เขายังเยาว์วัยนัก! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตบะที่ดูจะอ่อนด้อยเหลือเกินนั่นอีก! เขาคือจักรพรรดิมังกรจริงๆ น่ะหรือ?’ ดวงตาของเซิ่นสื่อเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อได้เห็นหยวน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบกับจักรพรรดิมังกร นางจึงไม่แน่ใจว่าควรจะคาดหวังสิ่งใด แต่ที่แน่ๆ นางไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เห็นชายหนุ่มรูปโฉมหล่อเหลาอย่างหยวน “นี่คืออาภรณ์ของเจ้า เราจะปล่อยตัวเจ้าออกมาในตอนนี้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะไปไหนก็ได้ตามใจชอบ เพราะเรายังต้องหารือกับจักรพรรดินีนางฟ้าเสียก่อน ในระหว่างนี้ เจ้าจะต้องพักอยู่ในเขตที่กำหนดไว้” ผู้อาวุโสเสวี่ยเอ่ยกับหยวนขณะส่งฉลองพระองค์มังกรทองคืนให้แก่เขา เมื่อหยวนก้าวออกมาจากห้องขัง เซิ่นสื่อก็เดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร “สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านผู้อาวุโส ข้าคือเซิ่นสื่อแห่งตระกูลมังกรหลวง และข้าจะทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้ท่านเอง จนกว่าจะถึงตอนนั้น ข้าจะคอยอยู่เป็นเพื่อนท่าน หากท่านต้องการสิ่งใด โปรดบอกข้าได้ทุกเมื่อ” ‘ตระกูลมังกรหลวงอย่างนั้นหรือ...?’ หยวนพลันนึกถึงตระกูลหลวงจากนครมังกรโบราณขึ้นมาทันที “ข้าชื่อหยวน” เขาเอ่ยแนะนำตัว “ตามข้ามา ข้าจะนำทางพวกเจ้าไปยังที่พักในตอนนี้” ผู้อาวุโสเสวี่ยกล่าวกับพวกเขา ครู่ต่อมา พวกเขาก็มาถึงเขตพื้นที่สันโดษแห่งหนึ่งที่มีบ้านหลังเดียวตั้งอยู่ท่ามกลางลานกว้างขวาง “เจ้าห้ามออกไปจากพื้นที่นี้จนกว่าจะได้รับอนุญาต หากเจ้าพยายามหลบหนี เราจะปลิดชีพเจ้าทันที ต่อให้เจ้าจะเป็นจักรพรรดิมังกรก็ตาม” ผู้อาวุโสเสวี่ยขู่ทิ้งท้าย ‘อะไรนะ? จักรพรรดิมังกร?’ หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงนเมื่อได้ยินคำนั้น นี่เขาไปเป็นจักรพรรดิมังกรตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เรื่องนี้ทำให้เขานึกย้อนไปถึงตอนที่พวกมังกรในนครมังกรโบราณเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนจากตระกูลหลวง ‘จะว่าไป สถานการณ์ตอนนี้มันช่างคล้ายคลึงกับตอนที่ข้าไปถึงนครมังกรโบราณใหม่ๆ เสียจริง’ หยวนลอบยิ้มขื่นกับตนเองเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ ผู้อาวุโสเสวี่ยจากไปหลังจากนั้นไม่นาน แต่ก็ยังมีทหารยามจำนวนมากที่ล้อมรอบพื้นที่แห่งนี้เอาไว้ทุกทิศทาง “เราเข้าไปคุยกันข้างในเถิดเจ้าค่ะ?” เซิ่นสื่อเอ่ยชวน “ได้สิ” เมื่อก้าวเข้าไปในอาคาร ทั้งสองก็นั่งลงเผชิญหน้ากัน “ข้ามั่นใจว่าท่านคงมีคำถามมากมาย แต่โปรดอนุญาตให้ข้าได้ถามคำถามท่านสักสองสามข้อก่อนเถิดเจ้าค่ะ” เซิ่นสื่อเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา นางกล่าวต่อว่า “ประการแรกและสำคัญที่สุด... ท่านคือจักรพรรดิมังกรจริงๆ หรือ? หรืออย่างน้อยท่านมาจากตระกูลมังกรหลวงหรือไม่? แม้ท่านจะมีทั้งแหวนมิติมังกรและฉลองพระองค์มังกรทอง แต่ข้าก็ยังไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียวว่าท่านคือหนึ่งในนั้น” หยวนไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาใช้เวลาครู่หนึ่งครุ่นคิดอย่างรอบคอบว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไรดี...