**บทที่ 679** **แกร๊ก!** เกริดปรับเปลี่ยนโหมดของ ‘ดาบปลายปืนวิศวกรรมเวทมนตร์ของอเล็กซ์’ เข้าสู่โหมดสไนเปอร์ พลางตรวจสอบระยะหวังผลสูงสุด แม้ในคำอธิบายไอเทมจะไม่ได้ระบุระยะการยิงที่ชัดเจนไว้ แต่เกริดก็เลือกที่จะพิสูจน์มันด้วยการเล็งไปยังเป้าหมายเพื่อหาคำตอบด้วยตนเอง ‘87 เมตร...’ แน่นอนว่า ชายชาตรีชาวเกาหลีใต้ทุกคนที่ผ่านการเกณฑ์ทหารย่อมทราบดีว่า ปืนไรเฟิลนั้นสามารถหวังผลได้ไกลถึง 200 หรือ 300 เมตร ทว่าเป้าหมายในระยะดังกล่าวนั้นช่างเล็กจ้อย เมื่อเกริดใช้โหมดสไนเปอร์ เขาสังเกตเห็นว่าออปชัน ‘ยิงถูกแน่นอน’ จะทำงานในระยะไม่เกิน 87 เมตรเท่านั้น หากไกลกว่านั้น เป้าหมายจะเริ่มพร่าเลือนจนความแม่นยำลดฮวบ และหน้าต่างแจ้งเตือนระบบจะปรากฏขึ้นทันที ‘ประสิทธิภาพของกล้องเล็งนี่มันขยะชัดๆ...’ กล้องเล็งของโหมดสไนเปอร์มีความสามารถในการซูมเพียงน้อยนิด จนเกริดอดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งนี้สมควรถูกเรียกว่าปืนสไนเปอร์จริงๆ หรือไม่? ทว่ามีข้อเท็จจริงหนึ่งที่มิอาจมองข้าม—วิทยาการของโลกซาทิสฟาย (Satisfy) ยังคงหยุดนิ่งอยู่ในยุคกลาง ปืนในโลกแห่งนี้หาได้ใช่ผลผลิตจากวิทยาศาสตร์หรือเทคโนโลยี หากแต่เป็นผลลัพธ์จากวิศวกรรมเวทมนตร์ที่พวกคนแคระเป็นผู้รังสรรค์ แม้แต่พากม่าเองก็ยังมิอาจสร้างดาบปลายปืนเวทมนตร์ได้ จนกระทั่งเขาได้เรียนรู้วิทยาการจากเผ่าคนแคระเหล่านั้น ‘ยิ่งไปกว่านั้น โหมดสไนเปอร์ยังเป็นขอบเขตที่แม้แต่พวกคนแคระก็ยังทำไม่สำเร็จ’ เดิมที ซาทิสฟายมีทักษะ ‘เนตรเหยี่ยว’ (Hawk Eye) ซึ่งช่วยขยายทัศนวิสัยและระบุเป้าหมายในระยะไกลได้อย่างชัดเจน เหล่าพลซุ่มยิงในโลกนี้ล้วนครอบครองทักษะดังกล่าว หากจะพูดกันตามตรง ยุคสมัยนี้แนวคิดเรื่อง ‘กล้องส่องทางไกล’ หรือ ‘กล้องเล็ง’ ยังไม่ถือกำเนิดขึ้นด้วยซ้ำ การที่พากม่าสามารถสร้างกล้องเล็งขึ้นมาได้ในยุคนี้จึงถือเป็นปาฏิหาริย์ที่น่าจดจำ ประสิทธิภาพอันด้อยค่าของมันจึงเป็นเรื่องที่พอจะหยิบยกมาให้อภัยได้ “ช่างมันเถอะ” ยูระเป็นมือปืน เธอขยับขยายขอบเขตสายตาได้ด้วยทักษะเฉพาะตัว ซึ่งจะช่วยรีดเค้นพลังของปืนไรเฟิลกระบอกนี้ออกมาได้ถึงขีดสุด เธอสามารถปลิดชีพศัตรูได้จากระยะไกลหลายร้อยเมตร นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมเกริดถึงไม่ได้รู้สึกโลภอยากครอบครองดาบปลายปืนเวทมนตร์ของอเล็กซ์ เช่นเดียวกับธนูหงส์แดง เกริดตระหนักดีว่าหากปราศจากทักษะเนตรเหยี่ยว เขาไม่มีวันเข้าถึงพลัง 100% ของศัสตราเล่มนี้ได้เลย ‘อย่าให้ความโลภครอบงำ... ระยะเวลาเล็งนานเกินไป แถมเป้าหมายต้องอยู่ในระยะ 100 เมตรถึงจะเกิดเอฟเฟกต์ตายทันที’ ไม่มีความจำเป็นต้องยื้อแย่ง เดิมทีมันคืออาวุธสำหรับเดมอนสเลเยอร์ (Demon Slayer) การมอบให้ยูระย่อมส่งผลดีต่ออาณาจักรโอเวอร์เกียร์ในภาพรวม เกริดมั่นใจเช่นนั้น เขาลอบยิ้มอย่างเบิกบานเมื่อจินตนาการถึงหญิงสาวผู้เลอโฉมกำลังเล็งไรเฟิลใส่ศัตรู ภาพของยูระในห้วงความคิดนั้นดูน่ารักและทรงเสน่ห์อย่างประหลาด “...เฮ้อ” เกริดสะบัดศีรษะไล่จินตนาการฟุ้งซ่าน เขาเวทนาตัวเองที่เผลอไปหมายปอง ‘ดอกฟ้า’ ที่ยากจะเอื้อมถึง ‘ถ้าฉันไปหลงรักใครเข้า สุดท้ายก็คงมีแต่ความเจ็บปวด’ เหตุการณ์กับ ‘อายอง’ คือบาดแผลฉกรรจ์ที่สุดในชีวิตของเกริด เขาไม่มีความมั่นใจเหลือหลอในความสัมพันธ์บนโลกแห่งความเป็นจริง แล้วพวกผู้หญิงที่แผดเสียงเรียกชื่อเขาในร้านอาหารจีนล่ะ? ถูกต้อง... เกริดคิดว่าที่พวกเธอเชียร์เขาเป็นเพราะพวกเธอคือ ‘แฟนคลับ’ ผู้บริสุทธิ์ใจเท่านั้น นั่นคือเหตุผลเดียวที่ดูสมเหตุสมผลว่าทำไมพวกเธอถึงดีกับเขา ใครจะไปคาดคิดว่าชายที่เป็นถึงซุปเปอร์สตาร์และมีศักยภาพจะเป็นหนึ่งในผู้ที่ร่ำรวยที่สุดในโลก จะมีความมั่นใจในตัวเองต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้? แต่มันคือความจริง... จิตใจของเกริดได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก แต่นั่นก็เฉพาะในโลกแห่งความจริงเท่านั้น ‘ไม่เป็นไร ฉันยังมีไอรีน’ หากปราศจากนาง เขาคงต้องจมปลักอยู่กับความอ้างว้างเพียงลำพัง เกริดรู้สึกขอบคุณเสมอมาสำหรับสตรีผู้มอบความรักให้อย่างสุดหัวใจ “...” เกริดนึกถึงดวงตาอันอบอุ่นและอ่อนโยนของไอรีน ในขณะที่มือของเขาก็ขยับทำงานอย่างไม่หยุดยั้ง เขาใช้กรรไกรตัดเย็บผ้าก่อนจะบรรจงใช้เข็มและด้ายร้อยเรียงจนกลายเป็นรูปทรงของ ‘กางเกงชั้นใน’ มหาปราชญ์สติกส์ถึงกับแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ ช่างตีเหล็กในตำนานและกษัตริย์ผู้เกรียงไกรกลับมานั่งเย็บกางเกงชั้นในด้วยสีหน้าจริงจัง สติกส์รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ทว่าเกริดกลับไม่ได้รู้สึกขัดเขินแม้แต่น้อยในยามที่จดจ่อกับงานตรงหน้า ‘เราต้องเพิ่มระดับทักษะ และสร้างกางเกงชั้นในให้ทหารทุกคนในกองทัพ’ หลังจากได้รับวิธีการผลิตกางเกงชั้นในระดับกลาง กางเกงชั้นในที่เกริดสร้างขึ้นก็เริ่มมีพลังป้องกัน แม้จะเป็นเพียงระดับธรรมดาก็ตาม พลังป้องกันอาจจะเป็นเพียงเลขหลักเดียวซึ่งน้อยนิดมหาศาล แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย! พลังป้องกันเพียงน้อยนิดนี้อาจช่วยรักษาชีวิตทหารได้นับหมื่นนับแสนในสมรภูมิ! ‘เงินทองไม่ใช่เรื่องใหญ่... เอาล่ะ ทำต่อไป ฉันจะเป็นผู้จัดการโรงงานกางเกงชั้นในเอง’ ในเวลานี้เกริดมุ่งมั่นอยู่กับการเพิ่มระดับทักษะการผลิตกางเกงชั้นใน ทักษะยังคงอยู่ที่ระดับกลางและค่าประสบการณ์ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องแม้จะไม่ได้ผลิตไอเทมระดับสูง ดังนั้นเขาจึงเลือกใช้แต่วัสดุราคาถูก ต้นทุนในการผลิตกางเกงชั้นในหนึ่งตัวไม่ถึง 2 เหรียญเงินด้วยซ้ำ แน่นอนว่าแม้จะเป็นจำนวนน้อย แต่นานไปมันย่อมพอกพูน หากต้องผลิตให้ทหารนับหมื่นคนย่อมต้องใช้เงินทองมหาศาล มหาปราชญ์สติกส์จึงอดรนทนไม่ได้ที่จะแสดงความกังวล "ความเมตตาที่ท่านมีต่อเหล่านักรบนั้นช่างน่ายกย่องยิ่งนัก แต่นี่มิเป็นการสูญเสียทรัพย์สินของอาณาจักรโดยใช่เหตุหรือ?" ปัจจุบันสติกส์รับหน้าที่ในอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ เลาเอลและ