บทที่ 323: ผู้เลี้ยงแกะ ปะทะ กองทัพสวรรค์ [ภาค 2] “วิชาการต่อสู้ยิงเร็ว... รูปแบบผสาน” วิลเลียมกล่าวด้วยความมุ่งมั่น “บลิทเซอร์ เรลกัน!” ร่างของวิลเลียมหลอมรวมเข้ากับไม้เท้าไม้ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังใจกลางของประตูสวรรค์ด้วยความเร็วที่ทำลายกำแพงเสียง เหล่าทหารสวรรค์ที่ประจำการอยู่ห่างจากประตูสวรรค์ออกไปหนึ่งกิโลเมตรต่างถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวจากการเคลื่อนไหวที่เหนือความคาดหมายของวิลเลียม จนพวกเขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อหยุดเขาได้เลย เมื่อวิลเลียมอยู่ห่างจากประตูสวรรค์เพียงหนึ่งร้อยเมตร นักรบสวรรค์หลายตนที่สวมชุดเกราะสีเทาก็ทะยานขึ้นสู่เวหาและเข้าปะทะกับเขา เสียงกระทบดังสนั่นหวั่นไหวตามมา และเหล่าอัศวินเทาก็ถูกแรงกระแทกจากการปะทะผลักจนกระเด็นออกไปในทิศทางต่างๆ ไม้เท้าไม้ยังคงพุ่งทะยานต่อไปยังประตูสวรรค์ แต่ความเร่งของมันลดลงอย่างมาก และในตอนนั้นเอง อัศวินสวรรค์ชุดดำตนหนึ่งก็บินเข้าหาเขาพร้อมกับถือโล่สีทอง เสียงแตกพร่าดังกึกก้องไปทั่วชั้นบรรยากาศเมื่อไม้เท้าไม้และโล่สีทองปะทะกัน ร่างของเด็กหนุ่มผมแดงปรากฏขึ้นตรงหน้าอัศวินทองพร้อมกับสายเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปาก อย่างไรก็ตาม วิลเลียมไม่ได้หวั่นไหว เขาเหยียบลงบนศีรษะของอัศวินตนนั้นและใช้มันเป็นแท่นเหยียบเพื่อกระโดดพุ่งไปข้างหน้า ประตูสวรรค์อยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่สิบเมตร และเขาใช้โอกาสนี้ในการส่งตัวเองพุ่งเข้าหาทว่าทันใดนั้น อัศวินดำอีกตนก็ปรากฏตัวขึ้น คราวนี้มันขยายร่างจนใหญ่ยักษ์และใช้ฝ่ามือตบลูกครึ่งเอลฟ์ราวกับตบแมลงวัน ในขณะที่ฝ่ามือนั้นฟาดลงมา วิลเลียมยกไม้เท้าขึ้นเผชิญหน้ากับมันตรงๆ “แม็กนั่ม เบิร์สต์!” วิลเลียมคำรามขณะใช้ทักษะอเนกประสงค์ทักษะแรกที่เขาเคยใช้ตั้งแต่ได้รับอาชีพผู้เลี้ยงแกะ (Shepherd Job Class) ไม้เท้าไม้ขนาดเล็กหักล้างแรงจากฝ่ามือและผลักมันกลับไปพร้อมกับอัศวินยักษ์ ด้วย ‘ผลของการกระเด็น’ (Knockback Effect) ‘สาม สอง...’ วิลเลียมนับในใจ ‘หนึ่ง!’ วิลเลียมเล็งไม้เท้าไม้ไปที่ประตูและภาวนาให้เขาไปถึงทันเวลา ‘วิชาการต่อสู้ยิงเร็ว รูปแบบผสาน’ วิลเลียมตะโกนก้องในใจ ‘บลิทเซอร์ เรล... อ๊ากกก!’ อัศวินสีชาดตนหนึ่งพลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าวิลเลียมและปลดปล่อยออร่าการต่อสู้ออกมา จนเกิดกระแสลมรุนแรงพัดวิลเลียมให้กระเด็นออกไป เขาได้รับบาดเจ็บและถูกขัดขวางไม่ให้ทำท่าไม้ตายจนจบ จากนั้นอัศวินสีชาดก็ชักดาบออกจากฝักและบินตรงเข้าหาวิลเลียม เจตนาของมันคือการฟันวิลเลียมให้ขาดเป็นสองท่อนเพื่อปลิดชีพเขา และส่งดวงวิญญาณกลับเข้าสู่วังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิด ลูกครึ่งเอลฟ์ไม่สามารถมองเห็นประตูสวรรค์ได้จากจุดที่เขาอยู่ เพราะเขาสับสนมึนงงจากการโจมตีฉับพลันของอัศวินสีชาด ในท้ายที่สุด วิลเลียมจึงชี้ไม้เท้าไม้ไปในทิศทางตรงกันข้ามกับที่อัศวินกำลังพุ่งมาแล้วตะโกน “บลิทเซอร์-เรลกัน!” เด็กหนุ่มผมแดงพุ่งออกไปราวกับภาพติดตา หลบการโจมตีของอัศวินสีชาดที่เกือบจะฟันเขาขาดครึ่งได้อย่างหวุดหวิด ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นห่างจากประตูสวรรค์ไปไม่กี่ไมล์ อัศวินสีชาดจ้องมองกลุ่มควันที่ลอยขึ้นในระยะไกลและเก็บอาวุธเข้าฝัก พูดตามตรง อัศวินสีชาดรู้สึกเลื่อมใสในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ เพราะลูกครึ่งเอลฟ์เกือบจะทำตามแผนได้สำเร็จ หากเขาช้าไปเพียงวินาทีเดียว เด็กหนุ่มคงผ่านประตูไปได้ด้วยทักษะที่เหนือความคาดหมายนั้นอย่างแน่นอน - ร่างของวิลเลียมที่เต็มไปด้วยบาดแผลนอนแน่นิ่งอยู่ใจกลางหลุมลึกสิบเมตร แรงปะทะที่เขาได้รับจากการชนกับเหล่าอัศวินทำให้กระดูกหลายซี่ในร่างกายหัก การดิ้นรนอย่างสิ้นหวังเพื่อหนีจากอัศวินสีชาดนั้นประสบความสำเร็จ ทว่าอาการบาดเจ็บจากการลงจอดฉุกเฉินกลับยิ่งซ้ำเติมให้อาการเหล่านั้นเลวร้ายลง ในตอนนี้ วิลเลียมเป็นอัมพาตเพราะกระดูกสันหลังได้รับบาดเจ็บอย่างหนักจากแรงกระแทกตอนลงจอด โชคดีที่มันไม่หักสะบั้น แต่เขาก็อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก วิลเลียมหลับตาลง แต่ประสาทสัมผัสของเขายังคงทำงานอยู่ และในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกได้ถึงตัวตนที่คุ้นเคยสองตนกำลังใกล้เข้ามา ซึ่งทำให้เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “อู๊ด! เจ้ายังมีชีวิตอยู่ไหมเจ้าหนู?” จูถามพลันใช้มือตบหน้าวิลเลียมเบาๆ “ชา ข้าว่าเจ้าหนูนี่ตายแล้วล่ะ ข้ากินเขาเลยได้ไหม?” วิลเลียมไม่สามารถยกแขนขึ้นได้ แต่เขาก็ยังอุตส่าห์ชูนิ้วกลางขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ จูทำเป็นมองไม่เห็นความพยายามของเด็กหนุ่มบาดเจ็บที่ต้องการขัดขวางไม่ให้ตัวเองถูกกิน ส่วนชาเพียงแค่ส่ายหัวและนั่งลงข้างๆ เด็กหนุ่มที่นอนกองอยู่บนพื้น “เจ้าเกือบจะทำได้แล้วนะเจ้าหนู” ชากล่าว น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเคารพและชื่นชม เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใครบางคนเกือบจะผ่านบททดสอบได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที วิลเลียมถอนหายใจในใจขณะอดทนต่อความเจ็บปวดที่รุมเร้าไปทั่วร่าง เด็กหนุ่มผมแดงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับความเจ็บปวด เขาเคยทุกข์ทรมานมาแล้วหลายครั้งในอดีต และความเจ็บปวดที่เขารู้สึกอยู่ในตอนนี้ก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาไปแล้ว เนื่องจากเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ ผู้เลี้ยงแกะจึงตัดสินใจนอนหลับเพื่อฟื้นฟูจากความเหนื่อยล้า ไม่นานนัก เสียงกรนดังสนั่นก็ลอดออกมาจากริมฝีปากของวิลเลียม สร้างความตกใจให้แก่ปีศาจหมูและปีศาจทรายที่อยู่ข้างกายเป็นอย่างมาก จูและชาที่เฝ้าดูเด็กหนุ่มอยู่ต่างเหลือบมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มจะสามารถหลับลงได้ในสภาพเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังกรนออกมาพร้อมกันอีกด้วย! “ตัวประหลาดชัดๆ อู๊ด!” จูอุทาน “พี่ชาย แน่ใจนะว่าข้ากินเขาไม่ได้? เห็นหน้าเขาตอนนี้แล้วข้าขัดใจชะมัด” ชาพ่นลมหายใจออกทางจมูกขณะจ้องมองไปยังประตูสวรรค์ในระยะไกล ดวงตาของเขาหรี่ลงเมื่อความเป็นไปได้บางอย่างแวบขึ้นมาในหัว - “เกือบไปนิดเดียวเอง!” ลิลี่โบกมือและกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด “ถ้าอัศวินสีชาดที่น่ารำคาญนั่นไม่เข้ามาขวาง วิลเลียมคงผ่านบททดสอบไปแล้ว!” (หมายเหตุจากผู้เขียน: อัศวินสีชาดมีระดับเทียบเท่ากับระดับเซียน (Saint Rank) ในมาตรฐานของมนุษย์ หากเราจะเปรียบเทียบระดับกับเหล่าสัตว์อสูร เขาจะอยู่ระหว่างระดับสัตว์อสูรพันปีและระดับสัตว์อสูรหมื่นปี กฎเหล็กคือระดับเซียนจะอ่อนแอกว่าสัตว์อสูรหมื่นปีเสมอหากสู้กันตัวต่อตัว) อิตเซย์และเดวิดต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ทั้งคู่เห็นด้วยกับลิลี่ แม้แต่เดวิดยังรู้สึกประหลาดใจกับความเฉลียวฉลาดของวิลเลียมในการสร้างวิชาผสาน (Fusion Art) ขึ้นมา โดยพื้นฐานแล้ว อาชีพผู้เลี้ยงแกะสายยิงเร็ว (Quick Shot Shepherd Job Class) ช่วยให้วิลเลียมสามารถสร้างทักษะของตัวเองขึ้นมาได้ ตราบใดที่ทักษะเหล่านั้นยังอยู่ในขอบเขตข้อจำกัดของมัน ทักษะแรกที่วิลเลียมสร้างขึ้นเมื่อเขาเอาชนะบททดสอบที่สองคือ “วิชาการต่อสู้ยิงเร็ว” ทักษะนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากวิชาการต่อสู้ต่างๆ ที่เป็นของอาชีพสายต่อสู้ เนื่องจากมันเป็นทักษะที่ยอมรับได้ กฎแห่งการทดสอบสวรรค์จึงอนุมัติทักษะนี้ วิชาการต่อสู้รูปแบบผสานเป็นทักษะสุดท้ายที่วิลเลียมตัดสินใจสร้างขึ้นหลังจากเอาชนะจูและชาได้ เขาคิดว่าการใช้ตัวเองเป็นกระสุนเป็นทางเลือกที่ดีในการสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้พิทักษ์ประตูสวรรค์ แน่นอนว่ามันยังช่วยให้วิลเลียมมีความคล่องตัวอย่างยอดเยี่ยมในระหว่างการต่อสู้ และเป็นวิธีการหลบหนีที่ดีเมื่อสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว มีสิ่งมีชีวิตน้อยนักที่จะไล่ตามเขาทันหากเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเสียง - เหล่านักรบอมตะที่เฝ้าดูการต่อสู้ของวิลเลียมต่างอ้าปากค้าง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น และบางคนถึงกับสงสัยว่าพวกเขาจะสามารถขัดขวางเด็กหนุ่มไม่ให้ผ่านประตูได้หรือไม่ หากพวกเขาเป็นฝ่ายที่อยู่ในตำแหน่งของอัศวินสวรรค์เสียเอง องค์ราชาแย้มยิ้มขณะที่สีหน้าขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพระองค์ “เหนือความคาดหมาย เหนือความคาดหมายจริงๆ” ราชาตรัสเบาๆ ก่อนจะจิบไวน์จากจอกในหัตถ์ พระองค์ทรงถอนหายใจลึกเพื่อลิ้มรสชาติของไวน์สวรรค์ที่ทำจากท้ออมตะจากสวนของซีหวังมู่ ‘ลูกไม้นั่นคงใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ’ ราชาทรงคิดขณะปรายตามองเด็กหนุ่มที่นอนหลับใหลและเต็มไปด้วยบาดแผล “เจ้าจะทำยังไงต่อไปล่ะเจ้าหนู?”