บทที่ 357: การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของคอนเนอร์ คอนเนอร์ขมวดคิ้วหลังจากที่เขาเดินทางมาถึงเมืองหลวงของกราดิโอลัส สิ่งแรกที่ได้รับรายงานคือการหลบหนีที่ประสบความสำเร็จของเจ้าหญิงลำดับที่สามแห่งฟรีเซีย และเรื่องที่สองคือทัพของพวกเขาในราชวงศ์เซลันได้ถอยทัพเพื่อหลบหนีพวกเอลฟ์ คอนเนอร์คาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว พวกเอลฟ์เป็นเผ่าพันธุ์ที่หยิ่งยโส พวกเขาจะไม่ยอมให้มีการต่อต้านใดๆ มาขวางทางอย่างแน่นอน ปัญหาสำคัญจึงตกอยู่ที่อาณาจักรฟรีเซีย เขายังคงไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ จากสายลับที่ประจำการอยู่ในอาณาจักรที่ห่างไกลทางทิศตะวันออกแห่งนั้น ตามปกติแล้ว นายทหารที่รับผิดชอบจะได้รับผลึกสื่อสารทางไกลไว้กับตัว อย่างไรก็ตาม เป็นเวลาหลายวันแล้วที่หัวหน้าหน่วยคนนั้นไม่ได้รายงานอะไรกลับมาหาเขาเลย นี่หมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับชายที่เขาไว้วางใจให้เข้าควบคุมอาณาจักรฟรีเซีย หลังจากชั่งน้ำหนักสถานการณ์ปัจจุบันอย่างถี่ถ้วนแล้ว คอนเนอร์จึงตัดสินใจส่งคนสนิทสามร้อยคนกลับไปยังเขตแดนเร้นลับ (Hidden Domain) ส่วนตัวเขาจะพำนักอยู่ที่เมืองหลวงเฮลแลนต่อไปเพื่อควบคุมสถานการณ์ในตอนนี้ เขารู้ดีว่าความสงบสุขที่นี่จะเกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น เพราะอีกไม่นานพวกเอลฟ์ก็จะยกทัพมาเคาะประตูหน้าบ้านของพวกเขา ‘ข้าต้องซื้อเวลาจนกว่าความลับของดินแดนอมตะ (Undying Lands) จะถูกเปิดเผยออกมา’ คอนเนอร์คิดขณะอ่านเอกสารที่ถูกนำเสนอต่อหน้าอย่างระมัดระวัง มันคือรายชื่อกองกำลังทั้งหมดที่อาณาจักรเฮลแลนมีอยู่ในปัจจุบัน รายชื่อนี้ประกอบไปด้วยอัศวินหนุ่มและเหล่านักเรียนจากสถาบันการศึกษาต่างๆ ทั่วอาณาจักร แน่นอนว่าคอนเนอร์มุ่งความสนใจไปที่เอกสารของเหล่านักเรียนจากสถาบันเฮลแลนรอยัลอคาเดมี่ พวกเขาคือเหล่านักเรียนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในอาณาจักร และทุกคนต่างเป็นทรัพยากรบุคคลอันล้ำค่าที่เขาสามารถดึงเข้ามาร่วมเป็นพวกได้ด้วยการติดสินบนหรือการข่มขู่ ‘แล้วพวกเจ้าหน้าที่ที่ควรจะดูแลเจ้าชายอยู่ที่ไหนกันหมด?’ คอนเนอร์ครุ่นคิด ‘แล้วคัลลัมกำลังทำอะไรอยู่?’ เมื่อเขามาถึง คนแรกที่เขาตามหาคือคัลลัมซึ่งเป็นมือขวาของเขา ทว่าลูกน้องกลับรายงานเพียงว่ารองผู้บัญชาการแห่ง “องค์กร” ได้ออกเดินทางไปด้วยตัวเองเพื่อตามหาที่อยู่ของเจ้าหญิงซิโดนี ในตอนนี้ จำนวนสายลับที่องค์กรมีอยู่ในอาณาจักรเฮลแลนมีประมาณสองหมื่นคน ส่วนใหญ่เป็นอาชญากรที่ถูกหมายหัวจากอาณาจักร เผ่าพันธุ์ และขุมกำลังเร้นลับต่างๆ ภายในทวีปทางใต้ พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่รวมตัวกันอย่างหลวมๆ โดยต่างคนต่างมีจุดประสงค์ของตัวเอง และความจงรักภักดีต่อองค์กรจะยืนยาวตราบเท่าที่ความต้องการของพวกเขาได้รับการตอบสนองเท่านั้น คอนเนอร์เข้าใจเรื่องนี้ดี เพื่อเป็นการเอาใจพวกเขา เขาจึงวางแผนที่จะให้คนเหล่านี้กลายเป็นผู้ปกครองที่ดินใหม่ในอาณาจักรเฮลแลน แน่นอนว่าพวกเขาต้องให้เกียรติลิโอเนลที่เป็นกษัตริย์หุ่นเชิด เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของข้อตกลงที่พวกเขามีต่อกัน แม้ว่าคอนเนอร์จะไม่สามารถรักษาสัญญาที่ว่าจะทำให้ลิโอเนลกลายเป็นจักรพรรดิแห่งทวีปทางใต้ได้ แต่การทำให้เขาเป็นกษัตริย์ในอาณาจักรของตัวเองนั้นยังพอเป็นไปได้ ต่อเมื่อเขาสามารถค้นพบความลับของดินแดนอมตะได้เท่านั้น เขาจึงจะมีพลังเพียงพอที่จะกวาดล้างผู้รุกรานต่างชาติและขับไล่พวกมันออกไปจากถิ่นของเขา ทันใดนั้น แหวนวงหนึ่งบนนิ้วของเขาก็เปล่งแสงออกมา แหวนเหล่านี้เชื่อมต่อกับเหล่าผู้นำที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขาและทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการสื่อสาร คอนเนอร์ชี้แหวนไปที่ผนัง จากนั้นภาพฉายของคัลลัมก็ปรากฏขึ้น รองผู้บัญชาการค้อมศีรษะให้คอนเนอร์เล็กน้อยก่อนจะเริ่มรายงาน “นายท่าน ข้าพบที่อยู่ของเจ้าหญิงซิโดนีแล้ว แต่สถานการณ์ปัจจุบันมันเกินความคาดหมายของเราไปมาก” คัลลัมรายงาน “แม้ข้าจะไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าหญิงสามารถปราบราชินีมดและทำให้มันกลายเป็นลูกน้องของนางได้แล้ว” คอนเนอร์หรี่ตาลง เขาเจอกับคัลลัมมานานและรู้ดีว่ามือขวาของเขาไม่ใช่คนที่จะพูดเรื่องไร้สาระ หากคัลลัมบอกว่าเจ้าหญิงอาจจะใช้เสน่ห์ควบคุมราชินีมดได้ ความเป็นไปได้นั้นย่อมมีอยู่จริง “นอกจากนี้ ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องรายงาน” คัลลัมพูดต่อ “วิลเลียม ฟอน เอนส์เวิร์ธ ผู้บัญชาการอัศวินแห่งแองโกเรียนวอร์โซเวอเรน อยู่กับเจ้าหญิงด้วย ข้าควรดำเนินการอย่างไรต่อไปดีครับนายท่าน?” “วิลเลียมกับเจ้าหญิงอยู่ด้วยกันงั้นหรือ?” คอนเนอร์เคาะโต๊ะทำงานขณะไตร่ตรองถึงแผนการขั้นต่อไป นี่เป็นสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง เพราะเขาคิดว่าเจ้าลูกครึ่งเอลฟ์นั่นยังคงหมดสติอยู่ หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาก็มองไปยังลูกน้องที่ไว้ใจและเอ่ยถาม “เจ้าสามารถจับตัวเจ้าหญิงได้ไหม?” คอนเนอร์ถาม คัลลัมส่ายหัว “ข้าไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถชิงตัวนางมาจากเหล่านักรบมดได้ ต่อให้ข้าทำสำเร็จ พวกมันก็ยังตามรอยข้าได้อยู่ดี อีกอย่าง ข้าไม่สามารถหนีพ้นฝูงมดบินพันปีของราชินีมดได้ และที่สำคัญที่สุดคือกัปตันอัศวินก็อยู่ที่นั่นด้วย ข้อมูลเกี่ยวกับความสามารถของเขานั้นเราแทบไม่มีเลย” คอนเนอร์ครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะออกคำสั่ง “กลับมาที่เมืองหลวงเฮลแลนก่อนในตอนนี้ หากเจ้าถูกพบตัว การหลบหนีจะทำได้ยากลำบากมาก อีกอย่าง มีบางอย่างที่ข้าต้องการให้เจ้าจัดการด้วยตัวเอง ข้าจะบอกรายละเอียดหลังจากที่เจ้ามาถึงแล้ว” “ครับ นายท่าน” คัลลัมตอบก่อนที่ภาพฉายจะเลือนหายไป คอนเนอร์นั่งเงียบกริบขณะพิจารณาเรื่องการเจรจากับเจ้าหญิงซิโดนีและวิลเลียมให้มาทำงานให้เขา ในตอนนี้เจ้าหญิงอยู่ห่างไกลบ้าน และหากคอนเนอร์เสนอผลประโยชน์ที่มากพอ ก็มีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะบรรลุข้อตกลงกันได้ ส่วนวิลเลียมนั้น... ‘มกุฎราชกุมารเกลียดเขา แต่เขาก็เป็นศิษย์ของเซลีน คนหนึ่งอยากให้เขาตาย แต่อีกคนอยากให้เขามีชีวิตอยู่’ คอนเนอร์รำพึง ‘ข้าสัญญากับทั้งสองคนว่าจะทำตามความปรารถนาของพวกเขาให้สำเร็จ แต่ข้าก็แตะต้องเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้เพราะข้อตกลงที่มีไว้กับเซลีน...’ ผู้นำขององค์กรในทวีปทางใต้รู้ดีว่าเขาต้องทำการตัดสินใจที่ยากลำบาก จะสนับสนุนเจ้าชายลิโอเนล หรือจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเซลีนดี เจ้าชายได้มอบกุญแจสู่ดินแดนอมตะให้แก่เขา ในขณะที่ฝ่ายหลังได้มอบวิธีการใช้ไอปีศาจ (Miasma) เพื่อบั่นทอนกำลังของอาณาจักรเฮลแลน ไม่เพียงเท่านั้น งานวิจัยเกี่ยวกับการสร้างสุดยอดทหารประดิษฐ์ที่นำไปสู่การกำเนิดของยักษ์โทรลล์ฮาวด์ (Gigantic Trollhound) ก็คืองานวิจัยที่เซลีนเริ่มต้นไว้เมื่อหลายปีก่อน แต่น่าเสียดายที่นางทิ้งมันไป สิ่งนี้สร้างความปวดหัวให้กับองค์กรอย่างมาก จนพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมอบโครงการนี้ให้แก่นักวิชาการคนอื่นเพื่อวิจัยต่อ พูดตามตรง คอนเนอร์ไม่อยากสร้างความลำบากให้วิลเลียม เพราะอย่างไรเสียพวกเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นลูกครึ่งเอลฟ์เหมือนกัน เผ่าพันธุ์ที่ถูกพวกเอลฟ์รังเกียจและปฏิบัติราวกับเป็นตัวอัปยศ ถึงอย่างนั้น เขาก็เป็นคนที่มองภาพรวม ดินแดนอมตะมีความเป็นไปได้ที่ไม่อาจประเมินค่าได้ซ่อนอยู่ สิ่งที่เขาต้องทำก็เพียงแค่ส่งคนไปสำรวจและค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น ‘ข้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าชายเป็นคนจัดการกับวิลเลียมด้วยตัวเองก็แล้วกัน’ ในที่สุดคอนเนอร์ก็ตัดสินใจ ‘ตราบใดที่ข้าไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ เซลีนก็จะยังคงจงรักภักดีต่อองค์กรต่อไป’ คอนเนอร์รู้ดีว่าการมีเซลีนเป็นพันธมิตรนั้นดีกว่าการมีนางเป็นศัตรูอย่างเทียบไม่ได้ - เบลดไวเวิร์น (Blade Wyvern) ทะยานอยู่บนท้องฟ้าขณะที่มันอ้อมไปยังภูมิภาคทางเหนือของอาณาจักรเฮลแลน ก่อนที่จะกลับไปยังลอนท์ วิลเลียมต้องการพูดคุยกับทาแคม กึ่งเทพแห่งเทือกเขาคิรินทอร์ เพื่อขอคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีแก้คำสาปที่ทำให้อะดัมและคนอื่นๆ กลายเป็นรูปปั้นคริสตัล ครั้งล่าสุดที่พวกเขาพบกัน กึ่งเทพตนนั้นเคยกล่าวไว้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะได้พบกันอีกครั้ง “เมื่อท้องฟ้ายามราตรีถล่มลงมา” แม้ว่าวิลเลียมจะหลับไปในช่วงเวลานั้น แต่คำบอกเล่าของพี่ชายแมทธิวและพี่สาวลีอาห์ก็สอดคล้องกับคำอธิบายของกึ่งเทพ เมื่อแสงเหนือ (Aurora Borealis) ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ มันก็ดูคล้ายกับท้องฟ้าที่กำลังพังทลายลงมาจริงๆ ‘ทาแคมรู้เรื่องทั้งหมดนี้ล่วงหน้าอยู่แล้วงั้นหรือ?’ วิลเลียมครุ่นคิด ‘ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมเขาถึงไม่ทำอะไรเลยล่ะ?’ วิลเลียมจมอยู่ในความคิดและไม่ได้สังเกตเลยว่าเจ้าหญิงซิโดนีและมอร์กาน่ากำลังจ้องมองสีหน้าของเขาอย่างตั้งใจ ในฐานะนักวางแผน เจ้าหญิงซิโดนีต้องการรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อที่นางจะได้หาจุดอ่อนของวิลเลียม มอร์กาน่าก็ทำเช่นเดียวกัน แต่เจตนาของนางนั้นไม่บริสุทธิ์เอาเสียเลย [ ยอดรักดูหล่อมากเลยเวลาที่เขากำลังใช้ความคิดอย่างจริงจังแบบนั้น ] ‘...’ [ บางทีข้าควรจะใส่ยาปลุกกำหนัดลงในอาหารและเครื่องดื่มของเขา เพื่อที่ข้าจะได้จู่โจมเขาในคืนนี้ ] ‘...’ เจ้าหญิงซิโดนีถอนหายใจอยู่ภายใน นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าพี่สาวอีกคนของนางจะหลงรักวิลเลียมหัวปักหัวปำขนาดนี้ หลังจากที่ถูกเด็กหนุ่มสยบลงในการเผชิญหน้ากัน ภาพลักษณ์ของอีกครึ่งหนึ่งที่แข็งแกร่งและพึ่งพาได้ของนางได้เลือนหายไปนานแล้ว และถูกแทนที่ด้วยเด็กสาวที่เอาแต่พูดเรื่องการมีลูกกับเด็กหนุ่มผมแดงสุดหล่อคนนี้ ด้วยเหตุนี้ นางจึงตัดสินใจห้ามไม่ให้มอร์กาน่ายึดครองร่างของนาง เจ้าหญิงซิโดนีกลัวว่าถ้ามอร์กาน่าได้ทำตามใจตัวเอง นางคงจะใช้วิธีลอบจู่โจมวิลเลียมตอนที่เขาหลับอย่างแน่นอน สิ่งที่เจ้าหญิงซิโดนีต้องการคือการค้นหารักแท้ ไม่ใช่การหมกมุ่นอยู่กับการทำลูก นางยอมรับแล้วว่าวิลเลียมเป็นผู้สมัครที่มีศักยภาพที่จะมาเป็นคนรักในอนาคตของนาง อย่างไรก็ตาม นางต้องการรู้จักเด็กหนุ่มคนนี้ให้มากขึ้นเสียก่อน ส่วนเรื่องคนรักคนอื่นๆ ของวิลเลียมนั้น เจ้าหญิงไม่ได้กังวลเลย นางเชื่อว่านางสามารถเอาชนะคู่แข่งทุกคนได้ หากนางตัดสินใจแล้วว่าวิลเลียมจะกลายเป็นคนรักของนางอย่างเป็นทางการ ในฐานะนักวางแผน นางมั่นใจในความสามารถของตัวเองที่จะชนะศึกครั้งนี้ ปัญหาเพียงอย่างเดียวคือ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งความรัก เจ้าหญิงซิโดนีและมอร์กาน่าจะได้เข้าใจในเร็วๆ นี้ว่า ชายที่พวกนางเลือกมานั้นมีรสนิยมที่แปลกประหลาดมาก ซึ่งในทางกลับกันจะทำให้พวกนางทั้งสองต้องหันกลับมาตั้งคำถามกับรสนิยมในการเลือกผู้ชายของตัวเองเลยทีเดียว