บทที่ 379: เด็กคนนี้เป็นของข้าแล้ว “ดูแลตัวเองด้วยนะ ตกลงไหม?” วิลเลียมกล่าวขณะสวมกอดอีฟ หลานสาวตัวน้อยที่น่ารักของเขา “เชื่อฟังพี่แมทธิวกับพี่เลอาด้วยนะ เข้าใจไหม?” “อื้อ!” อีฟตอบรับพลางกอดวิลเลียมตอบอย่างมีความสุข วิลเลียมถอนหายใจขณะจำใจผละออกจากการสวมกอดของเด็กหญิงตัวน้อย จากนั้นเขาก็เรียกไม้เท้าไม้ขนาดเล็กที่เดวิดแนบมากับจดหมายซึ่งมีแต้มเทพ 200,000 แต้มออกมา “นี่คือของขวัญจากอา” วิลเลียมยื่นไม้เท้าไม้ขนาดเล็กให้เด็กหญิงตัวน้อยที่คว้ามันไปจากมือของวิลเลียมเรียบร้อยแล้ว “พกติดตัวไว้เสมอเวลาออกจากบ้านนะ” อีฟมักจะเห็นวิลเลียมพกไม้เท้าไม้อยู่เสมอ บางครั้งเธอยังขอเขาเล่นด้วยซ้ำ เพราะเหตุนี้ เธอจึงมีความสุขมากเมื่อได้รับไม้เท้าเป็นของตัวเอง อีฟกวัดแกว่งไม้เท้าไม้ขนาดเล็กที่ยาวเพียงยี่สิบสี่นิ้ว เธอหัวเราะคิกคักขณะที่เหล่าลูกเป็ดร้องจิ๊บๆ อยู่ข้างเท้าพลางมองดูเธอเล่นสนุกกับไม้เท้า วิลเลียมอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นภาพนี้ แม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมเดวิดถึงต้องการให้อีฟกลายเป็นลูกศิษย์ของเขาด้วยเช่นกัน แต่เขาก็รู้ว่าหลานสาวที่น่ารักของเขาจะปลอดภัยตราบเท่าที่เทพแห่งคนเลี้ยงแกะคอยดูแลเธอ “ผมไปก่อนนะครับ อาจารย์ พี่ชาย และพี่สาว” วิลเลียมกล่าว “ดูแลตัวเองด้วยนะครับในช่วงที่ผมไม่อยู่” “โอลิเวอร์จะไปกับเจ้าด้วย” เซลีนกล่าวพลางลูบศีรษะวิลเลียม “ช่วงนี้เขาค่อนข้างเบื่อและอยากออกไปผจญภัย พาเขาไปกับเจ้าด้วยเถอะ” วิลเลียมพยักหน้า การมีโอลิเวอร์ไปด้วยถือเป็นเรื่องดีมาก เพราะอาจารย์รองของเขาเป็นพันธมิตรที่พึ่งพาได้มากคนหนึ่ง “ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ” เลอาสวมกอดวิลเลียมหลังจากที่เซลีนก้าวถอยออกไป “จำไว้นะ พวกเราจะรออยู่ที่ลอนต์เสมอ หากมันลำบากเกินไป เจ้าสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อที่ต้องการ” “ครับ” วิลเลียมตอบรับและกอดเธอตอบ จากนั้นเขาก็แอบกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของเลอา ซึ่งทำให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับหัวบีท “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนั้นนะ” เลอาทุบศีรษะวิลเลียมเบาๆ ด้วยหมัดที่กำแน่นอย่างนึกสนุก “วางใจเถอะ หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้จบลง พี่จะพิจารณามัน” วิลเลียมหัวเราะเบาๆ พลางชูนิ้วโป้งให้แมทธิว พี่ชายของเขา แม้พวกเขาจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ทั้งคู่ก็ปฏิบัติต่อกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ดังนั้นวิลเลียมจึงต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา แมทธิวไม่รู้ว่าน้องชายจอมแสบแอบกระซิบอะไรที่ข้างหูภรรยาของเขา แต่เมื่อเป็นวิลเลียมแล้ว มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ! “พี่คงไม่บอกให้เจ้าอยู่ห่างจากปัญหาหรอก เพราะนั่นคือสิ่งที่เจ้าตั้งใจจะทำอยู่แล้ว” แมทธิวกล่าวพลางตบไหล่วิลเลียม “อย่างไรก็ตาม เหมือนที่เลอาบอกนั่นแหละ เจ้าสามารถกลับมาที่นี่ได้เสมอเมื่อสถานการณ์มันเกินจะรับมือ ตราบเท่าที่ ‘เขา’ ยังอยู่ที่นี่ พวกเราจะปลอดภัย” วิลเลียมเห็นด้วยกับคำพูดของแมทธิว แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเขาเองไม่ได้ถูกลิขิตให้อยู่ในที่ที่ปลอดภัย ในตอนนี้ยังมีสมบัติที่เขาต้องไปเอาคืนมาจากแดนอมตะ อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะได้สมบัติเหล่านั้นมา เขาต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม เขามีลางสังหรณ์ว่าดราโกลิชจะไม่ยอมให้เรื่องต่างๆ ง่ายดายนักในครั้งนี้ และเขาคงต้องสู้ศึกหนักหากจะกลับไปยังแดนอมตะ แม้จะมีการเพิ่มเข้ามาของเออร์ชิทูและเผ่ามิโนทอร์ วิลเลียมก็ยังไม่มั่นใจว่ามันจะเพียงพอที่จะพลิกสถานการณ์ให้เป็นใจกับเขาได้ “ข้าอยากจะไปกับเจ้าด้วยนะ แต่มีบางอย่างที่ข้าต้องทำที่นี่ในลอนต์” เจกิลกล่าวขณะเดินเข้ามาหาวิลเลียม จากนั้นเขาก็ยื่นยาฟื้นฟูบางส่วนที่บรรจุเลือดของโทรลล์ให้วิลเลียม “รับนี่ไปสิ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ในสิ่งที่เจ้าวางแผนจะทำ” “ขอบคุณครับ คุณเจกิล” “ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก... แค่ยอมให้ข้าชำแหละเจ้าสักครั้งก็พอ” ร่างกายของวิลเลียมสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวขณะที่เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถลดการป้องกันต่อหน้าหมอฟันที่ยิ้มแย้มคนนี้ได้แม้แต่วินาทีเดียว ไลออนฮาร์ทร่อนลงมาจากท้องฟ้าพลางลากรถม้าบินได้ตามหลังมา ไวเวิร์นของคอนราดบินวนอยู่บนท้องฟ้าเพราะพวกเขาก็จะร่วมเดินทางไปกับวิลเลียมด้วยเช่นกัน ก่อนที่เขาจะปีนขึ้นรถม้า วิลเลียมเหลือบมองคนที่เขารักอีกครั้งและโบกมือลา เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาที่บ้านเกิดอีกครั้ง เขาหวังว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง ทุกอย่างคงจะคลี่คลายลงหมดแล้ว ด้วยเสียงกรีดร้องอันทรงพลัง ไลออนฮาร์ททะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหล่าลามาสซูที่ตอนนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงสัตว์ของวิลเลียมบินเป็นขบวนเพื่อคุ้มกันรถม้าบินได้ เออร์ชิทูและสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ได้เข้าไปในอาณาจักรหมื่นอสูรแล้ว เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะตามวิลเลียมได้ทันในขณะที่เดินทางบนบก - ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากวิลเลียมออกจากลอนต์... ห่านขาวตัวหนึ่งบินอยู่บนท้องฟ้าขณะที่มันหนีมาจากทางตะวันออกของอาณาจักรเฮลลัน มันเพิ่งจะฟื้นกำลังได้เมื่อไม่กี่วันก่อน และตัดสินใจหนีออกจากอาณาเขตของมันเพื่อหาสถานที่ปลอดภัยในการรอคอยสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น ภายนอกมันดูเหมือนห่านธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป อย่างไรก็ตาม จริงๆ แล้วมันคืออสูรพันปีที่ปลอมตัวมา อสูรพันปีตนนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เจ้าเล่ห์มาก และมักจะกินมนุษย์ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ซึ่งคิดว่ามันเป็นสัตว์ป่าที่พวกเขาสามารถจับไปย่างเป็นอาหารกลางวันได้ มันชอบเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าของมนุษย์ที่มันกินทั้งเป็นเนื่องจากความเขลาของพวกเขาเอง เมื่อมันมาถึงน่านฟ้าของลอนต์ มันก็ต้องตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรทรงพลังมากมายที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ สิ่งนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของมัน มันจึงตัดสินใจลงไปสำรวจ ห่านขาวร่อนลงใกล้กับที่พำนักที่ดูโอ่อ่าที่สุด เพราะมันได้ศึกษาธรรมเนียมของมนุษย์มา มันรู้ว่าผู้ที่ปกครองดินแดนย่อมอาศัยอยู่ในบ้านที่หลังใหญ่ที่สุดในทุกๆ เมือง นั่นคือตอนที่ห่านขาวมองเห็นอีฟ เนื่องจากห่านขาวเป็นอสูรพันปี มันจึงมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมาก มันสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันเหลือเชื่อที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเด็กหญิงตัวน้อยทันที สิ่งนี้ทำให้มันน้ำลายสอ สัตว์อสูรจะกินแกนอสูรของตัวอื่นเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งหรือเพื่อวิวัฒนาการ สิ่งนี้ยังใช้ได้กับมนุษย์พิเศษที่มีพลังเวทมนตร์และพลังวิญญาณเกินมาตรฐานอีกด้วย ในสายตาของห่าน อีฟเป็นเหมือนยาอายุวัฒนะที่มีอานุภาพสูงซึ่งจะช่วยให้มันเพิ่มความแข็งแกร่งได้ นอกจากนี้มันยังเข้าใจด้วยว่าพลังของอีฟจะเพิ่มขึ้นอีกเมื่อเธอเติบโตขึ้น ด้วยเหตุนี้ มันจึงวางแผนที่จะลักพาตัวเด็กหญิงและเลี้ยงดูเธอจนกว่าจะถึงวัยที่เหมาะสม ก่อนที่จะกินเนื้อของเธอและดูดซับแก่นแท้วิญญาณอันทรงพลังของเธอ ‘มีเพียงไอ้ลิงทองยักษ์นั่นที่เป็นภัยคุกคาม’ ห่านขาวคิด ‘อย่างไรก็ตาม มันบินไม่ได้ ดังนั้นมันจึงไม่มีทางจับข้าได้ เด็กคนนี้เป็นของข้าแล้ว’ ห่านขาวเดินเข้าไปหาอีฟด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มันตั้งตารอที่จะได้เลี้ยงดูเด็กคนที่จะช่วยให้มันก้าวเข้าสู่ระดับอสูรหมื่นปีได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เด็กหญิงที่น่ารักซึ่งกำลังเล่นกับเหล่าลูกเป็ดของเธอ ไม่รู้เลยว่าภัยคุกคามที่อันตรายกำลังเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว เลอาได้เดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อทำอาหารกลางวัน และปล่อยให้อีฟอยู่ในสวนเพียงลำพังชั่วคราว เธอไม่ได้กังวลเพราะอีฟเป็นเด็กที่เชื่อฟังมาก และจะเล่นอยู่แค่ในสวนเท่านั้น ไม่เคยออกไปนอกเขตบ้านเลย สิ่งนี้ทำให้ห่านขาวมีโอกาสดีเยี่ยมในการจู่โจม มันเดินด้วยย่างก้าวที่มั่นคง เพราะมันมั่นใจว่าไม่มีใครในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ที่สามารถแย่งชิงเหยื่อไปจากเงื้อมมือของมันได้