บทที่ 408: ฝันกลางคืนในฤดูร้อน [ภาค 1] “พี่ใหญ่!” บรีอันน่ากระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของวิลเลียมทันทีที่เขาก้าวลงจากรถม้าบิน วิลเลียมโอบอุ้มร่างของโลลิผู้น่ารักไว้ในอ้อมแขนพลางลูบศีรษะเธอเบาๆ “เจ้าไม่ควรทำแบบนี้บ่อยๆ นะ ภาพลักษณ์ของการเป็นรักษาการหัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งชนเผ่าทางเหนือของเจ้าจะเสื่อมเสียเอาได้ หากคนอื่นมาเห็นสีหน้าของเจ้าในตอนนี้” บรีอันน่าถอยหลังกลับไปสองสามก้าวพร้อมกับแลบลิ้นอย่างซุกซน วิลเลียมได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจก่อนจะช่วยพยุงเวนดี้และเอียนลงจากรถม้าบิน พวกเขาใช้เวลาเดินทางสามวันจากดัชชีอาร์มสตรองเพื่อมาถึงยอดเขาที่สามแห่งเทือกเขาคีรินตอร์ “พี่ใหญ่จะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ?” บรีอันน่าเอ่ยถามหลังจากที่วิลเลียมและคณะผู้ติดตามเข้ามานั่งพักผ่อนภายในห้องนั่งเล่นของจวนหัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ “พวกเราจะพักอยู่ที่นี่สักระยะ” วิลเลียมตอบ “มีบางเรื่องที่ข้าต้องจัดการก่อนที่จะไปพบกับองค์อธิปัตย์ของพวกเจ้า” บรีอันน่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอรู้ดีว่าไม่ควรซักไซ้เรื่องส่วนตัวของพี่ใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับองค์อธิปัตย์ผู้ปกครองและคุ้มครองเทือกเขาคีรินตอร์ทั้งหมด “พี่ใหญ่จะอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการเลยค่ะ” บรีอันน่าตบอกตัวเองด้วยความมั่นใจ “ตอนนี้ข้าเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างที่นี่เอง” วิลเลียมยกยิ้มมุมปากพลางเอื้อมมือไปขยี้ผมบรีอันน่าอย่างหยอกล้อ “เดี๋ยวนี้เจ้าพูดจาใหญ่โตเชียวนะ? ตกลง ข้าจะยอมรับความเอื้อเฟื้อของเจ้าและพักอยู่ที่นี่สักพัก ว่าแต่ สถานการณ์ของเผ่าต่างๆ เป็นอย่างไรบ้าง?” “พวกเขาทั้งหมดอพยพมาที่นี่แล้วค่ะ ตอนแรกพวกเขาก็ลังเลที่จะทิ้งดินแดนบรรพบุรุษ แต่พอข้าบอกว่าเป็นคำสั่งขององค์อธิปัตย์ พวกเขาก็เปลี่ยนใจทันที” “...เจ้านี่รู้จักเลือกคำพูดมาโน้มน้าวคนของเจ้าจริงๆ” บรีอันน่าหัวเราะคิกคักพลางหลับตาลงรับการตามใจของวิลเลียม เจ้าชายเออร์เนสต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่ถอนหายใจ เพราะเขาเริ่มจะยอมรับความสัมพันธ์อันสนิทสนมระหว่างคู่หมั้นของเขากับวิลเลียมได้แล้ว ทางด้านเอียนและเวนดี้เองก็ไม่ได้ถือสาการแสดงความรักนี้ เพราะพวกเขารู้ดีว่าวิลเลียมมองบรีอันน่าเป็นเพียงน้องสาวตัวน้อย ไม่ใช่ในเชิงชู้สาว “โอ้ ข้าเกือบลืมไปเลย” วิลเลียมกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าช่วยจัดห้องที่มีเตียงใหญ่ๆ ให้พวกเราได้ไหม? ข้าตั้งใจจะนอนห้องเดียวกับเอียนและเวนดี้” บรีอันน่าเอียงคอพลางมองไปทางเอียนและเวนดี้ เธอพอจะเข้าใจว่าทำไมวิลเลียมถึงอยากนอนห้องเดียวกับเวนดี้ แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเอียนถึงต้องเข้าไปร่วมด้วย ‘หรือข้าจะคิดมากไปเอง?’ บรีอันน่าคิดในใจก่อนจะพยักหน้าตอบรับคำขอของวิลเลียม “เรามีห้องแบบนั้นค่ะพี่ใหญ่ มีเตียงที่ใหญ่พอจะนอนได้ถึงหกคนเลยทีเดียว เพราะปกติแล้วเหล่านักรบแห่งชนเผ่าทางเหนือนิยมมีภรรยาตั้งแต่สองคนขึ้นไปอยู่แล้ว” จู่ๆ บรีอันนาก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ หากวิลเลียมไม่ปรากฏตัวในเทือกเขาคีรินตอร์ในตอนนั้น คอนนัล อาของเธอ คงจะได้แต่งงานกับเจ้าหญิงไอลาและหญิงสาวจากเผ่าต่างๆ อีกหลายคนหลังจากพิธีคัดเลือกเจ้าสาว และตัวเธอเองก็คงถูกบังคับให้แต่งงานกับเจ้าชายลำดับที่สองแห่งราชวงศ์อนาเอชา ผู้ที่ถูกวิลเลียมเผาจนเป็นจลระหว่างการประลองไปแล้ว “ข้าจะไปเตรียมที่พักให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะพี่ใหญ่” บรีอันน่าลุกขึ้น “ตอนนี้ท่านคุยกับเออร์เนสต์ไปก่อนนะ ข้าเชื่อว่าพวกท่านคงมีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย” บรีอันน่าไม่รอคำตอบของวิลเลียมและเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปทันที เธอสั่งให้เหล่าสาวใช้ตามเธอไปเพื่อเตรียมที่พักสำหรับวิลเลียม, เอียน, เวนดี้ และเดฟ “เจ้าต้องดูแลนางให้ดีนะ เจ้าชายเออร์เนสต์” วิลเลียมกล่าวพลางหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าชายองค์เล็กแห่งอาณาจักรเฮลลัน “ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจแน่ถ้าเจ้าทำให้นางต้องร้องไห้” เจ้าชายเออร์เนสต์พยักหน้าให้วิลเลียมสั้นๆ ก่อนจะเอ่ยถามเกี่ยวกับสถานการณ์ในอาณาจักรเฮลลัน วิลเลียมไม่ได้ปิดบังข้อมูลใดๆ เพราะเจ้าชายองค์เล็กมีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้ เจ้าชายเออร์เนสต์แสดงสีหน้าโกรธแค้นที่หาได้ยากเมื่อได้ยินว่าเหล่าพี่ชายของเขาร่วมมือกับ ‘องค์กร’ ซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังสงครามและมหาเวทแห่งทวีปที่สาปให้ผู้ใหญ่กลายเป็นรูปปั้นคริสตัล เจ้าชายองค์เล็กไม่ได้สงสัยในคำบอกเล่าของวิลเลียมเลย เพราะเขารู้ดีว่าลูกครึ่งเอลฟ์ผู้นี้คงไม่เสียเวลามาปั้นเรื่องหลอกลวงเพื่อใส่ร้ายพี่ชายของเขา “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?” เจ้าชายเออร์เนสต์ถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “พวกเขาไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงแล้ว” วิลเลียมตอบ “ตามแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ องค์กรได้พากตัวพวกเขาไปที่กองบัญชาการใหญ่ ตอนนี้เอสท์และลูกชายของมหาเสนาบดีกำลังช่วยกันจัดการดูแลเรื่องต่างๆ ในเมืองหลวงกราดิโอลัสอยู่” เจ้าชายเออร์เนสต์พยักหน้า เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับบุคคลทั้งสองที่วิลเลียมเอ่ยถึง “เบรนแดนเป็นคนมีความสามารถมาก” เจ้าชายเออร์เนสต์กล่าว “เขาถูกบิดาเคี่ยวเข็ญมาเพื่อสืบทอดตำแหน่งทันทีที่เกษียณ ส่วนหัวหน้าพรีเฟคเอสท์...” สีหน้าของเจ้าชายเออร์เนสต์อ่อนโยนลงเมื่อนึกถึงผู้ที่นำเหล่านักเรียนปีหนึ่งของแผนกเวทมนตร์ “เขาเป็นตัวเลือกที่ดีในการนำพาประชาชนในช่วงที่ราชวงศ์ไม่อยู่” เจ้าชายเออร์เนสต์ให้ความเห็น จากนั้นเจ้าชายหนุ่มก็มองวิลเลียมด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะถามคำถามสำคัญ “ข้าจะขอกลับไปที่เมืองหลวงได้ไหม? เผื่อว่าข้าจะช่วยแบ่งเบาภาระของพวกเขาได้บ้าง” เจ้าชายเออร์เนสต์ถาม “การปรากฏตัวของข้าจะช่วยปลอบประโลมผู้ที่รอดชีวิตได้ ถึงแม้ข้าจะไม่ได้รับความนิยมเท่ากับพวกพี่ชาย แต่ประชาชนก็ยังจดจำข้าในฐานะเจ้าชายของพวกเขาได้อยู่” วิลเลียมลูบคางพลางพิจารณาข้อเสนอของเออร์เนสต์ มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าการให้เจ้าชายหนุ่มกลับไปยังเมืองหลวงจะช่วยให้ประชาชนอุ่นใจขึ้น หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน วิลเลียมจึงบอกกับเจ้าชายเออร์เนสต์ว่าเขาจะเก็บไปคิดดู เหตุผลเดียวที่เขาไม่ตอบตกลงในทันทีก็เพราะภัยคุกคามจาก ‘องค์กร’ แม้ว่าพวกเขาจะถอนกำลังส่วนใหญ่ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว แต่พวกเขาก็อาจกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ ซึ่งอาจทำให้เจ้าชายเออร์เนสต์ตกอยู่ในอันตราย เจ้าชายเออร์เนสต์เองก็เข้าใจจุดนี้ดี เขาจึงไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบ เหตุผลที่เขาเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ ในขณะที่บรีอันน่ากำลังรับผิดชอบดูแลเผ่าของเธอ แต่เขากลับไม่มีอะไรทำนอกจากอยู่เคียงข้างเธอเท่านั้น ความรู้สึกไร้ทางสู้บวกกับการไม่ได้รับข่าวคราวจากเมืองหลวงทำให้เจ้าชายเออร์เนสต์รู้สึกหดหู่ ราวกับว่าเขาถูกส่งมายังดินแดนต่างถิ่นในฐานะตัวประกัน และจะไม่มีวันได้กลับไปยังอาณาจักรของตัวเองอีกเลย - ยามค่ำคืนในแอสการ์ด... เวนดี้ลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่คุ้นตา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอฝันแบบนี้และเธอก็เริ่มจะชินกับมันแล้ว ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยความคาดหวังขณะที่รอให้วิลเลียมและตัวเธอในเวอร์ชันผู้ใหญ่เริ่มทำภารกิจรัก สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ คืนนี้จะแตกต่างจากคืนอื่นๆ ที่เธอเคยพบเจอมาในอดีต วิลเลียมเดินออกมาจากห้องอาบน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบกายท่อนล่างไว้เท่านั้น เวนดี้แทบจะน้ำลายหกเมื่อเห็นร่างกายที่สมส่วนและมีกล้ามเนื้อชัดเจนของวิลเลียมในร่างผู้ใหญ่ ซึ่งยังมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามตัว นี่คือร่างกายของชายหนุ่มที่เคยทำให้เธอหน้าแดงก่ำมานับครั้งไม่ถ้วนในอดีต “มีอะไรเหรอ?” วิลเลียมถาม “วันนี้เจ้าดูเงียบผิดปกติไปนะ?” เวนดี้หันศีรษะไปมองด้านหลังด้วยความสงสัย เธอคาดหวังว่าจะเห็นตัวเธอในร่างผู้ใหญ่ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเงาสะท้อนของตัวเธอเองในกระจกบานใหญ่ภายในห้อง เธอหันไปมองรอบๆ เพื่อจะหากัปตันวัลคีรีที่ควรจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้อง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ความจริงเริ่มปรากฏชัดในใจของเวนดี้ในจังหวะเดียวกับที่มือของวิลเลียมเอื้อมมาลูบไล้ที่ข้างแก้มของเธอ “เจ้าไม่สบายหรือเปล่า?” วิลเลียมถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “ทำไมจู่ๆ ถึงดูเรียบร้อยขึ้นมาล่ะ?” ร่างกายของเวนดี้สั่นสะท้าน เธอรีบถอยหลังไปสองสามก้าวทันที จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้นเพื่อกันชายหนุ่มผมเงินเอาไว้ ไม่ให้เขาเข้ามาใกล้ตัวเธอ “ร-เดี๋ยวก่อน! มีบางอย่างผิดปกติที่นี่!” เวนดี้อุทาน “ท-ท่านจำคนผิดแล้ว เวนดี้คนนี้ไม่ใช่คนนั้น!” “เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ?” วิลเลียมขมวดคิ้ว “ที่ว่า ‘จำคนผิด’ หมายความว่ายังไง?” “ฟ-ฟังนะ! มันไม่ใช่แบบที่ท่านคิด! ข้าหมายถึง ข้าคือเวนดี้ก็จริง แต่ข้าไม่ใช่เวนดี้ที่ท่านกำลังมองหา!” “...เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่?” “ข้าหมายความว่า ข้าไม่ใช่กัปตันวัลคีรีเวนดี้ที่แต่งงานกับท่าน!” เวนดี้ตะโกนลั่น “ข้าไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น!” เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของวิลเลียมผมเงิน แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าเวนดี้กำลังพูดถึงเรื่องอะไร ถึงแม้สีผมของเขาในตอนนี้จะเป็นสีเงิน แต่จิตวิญญาณภายในร่างนี้ก็คือวิลเลียมตัวจริงที่ใช้พลังจากอาชีพ ‘อินคิวบัส’ แอบเข้ามาในความฝันของเวนดี้ เขาแค่อยากรู้ว่าเวนดี้กำลังฝันถึงอะไรอยู่จึงแอบเข้ามาดู แต่เขากลับต้องประหลาดใจที่พบว่าตัวเองอยู่ในบรรยากาศที่คุ้นเคย ซึ่งมักจะเป็นที่ที่เขาและเวนดี้ร่างผู้ใหญ่ร่วมรักกันในความฝัน ‘จากคำพูดของนาง แสดงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางมาที่นี่สินะ’ วิลเลียมครุ่นคิด ‘น่าสนใจจริงๆ’ วิลเลียมมองดูเวนดี้ในร่างผู้ใหญ่ ผู้ที่เคยมัดเขาไว้แล้วเฆี่ยนตีอย่างหนักในโลกความเป็นจริง แต่ตอนนี้กลับมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง เป้าหมายเดิมของเขาคือแค่แอบดูความฝันของนางเท่านั้น แต่สถานการณ์ปัจจุบันกลับเปิดโอกาสบางอย่างให้แก่เขา ‘ถ้าหากว่า...’ วิลเลียมคิดพลางจ้องมองหญิงงามที่อยู่ตรงหน้า ‘เอาเถอะ เดี๋ยวอีกไม่นานข้าก็ได้รู้เอง’ วิลเลียมคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้เวนดี้สั่นสะท้านไปทั้งตัว มันเป็นรอยยิ้มของหมาป่าที่กำลังจะขย้ำกระต่ายขาวนวลที่หลงทางเข้ามาใกล้รังของมันโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่า คืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่แตกต่างออกไปสำหรับคนทั้งสองอย่างแน่นอน