บทที่ 401: การต่อสู้ในห้องบอส [ภาค 2] วิลเลียมสลับซับคลาสของเขาเป็นจอมเวทน้ำแข็ง (Ice Wizard) และร่ายบัฟ 'เกราะน้ำแข็ง' (Ice Armor) ให้กับสมาชิกทุกคนในกองพลราชัน (King’s Legion) แม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานความต่างด้านจำนวนอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่ต้องการเสี่ยงและเลือกที่จะเสริมการป้องกันให้แน่นหนายิ่งขึ้น หลังจากมอบบัฟป้องกันให้ทุกคนแล้ว วิลเลียมก็กระโดดขึ้นหลังของเอลล่าและพุ่งเข้าใส่กองทัพก็อบลินนับพัน เป้าหมายของเขาคือฮอบก็อบลินหมอผี (Hobgoblin Witch Doctor) ที่กำลังยุ่งอยู่กับการร่ายเวทมนตร์เสริมพลังให้กับกองทัพของมัน เป็นเรื่องตลกที่ธาตุที่สองของฮอบก็อบลินหมอผีตนนี้คือเวทมนตร์แห่งชีวิต (Life Magic) เวทมนตร์แห่งชีวิตเชี่ยวชาญด้านการรักษาและมอบบัฟที่เป็นประโยชน์ ซึ่งทำให้กองทัพก็อบลินนับพันดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น โชคยังดีที่ฮอบก็อบลินหมอผีตนนี้เพิ่งจะบรรลุถึงระดับร้อยปี (Centennial Rank) ได้ไม่นาน และปริมาณมานาของมันก็ยังไม่มากพอที่จะมอบบัฟที่ทรงพลังให้กับคนทั้งกองทัพได้ อย่างไรก็ตาม มันมีความเฉลียวฉลาดสูงและเลือกเน้นร่ายบัฟที่แข็งแกร่งให้กับหน่วยรบพิเศษในกองทัพของมัน อันได้แก่ ผู้นำฮอบก็อบลิน, เบอร์เซิร์กเกอร์, ก็อบลินชามาน และหัวหน้าเผ่าฮอบก็อบลิน เสียงการปะทะกันอย่างรุนแรงของอาวุธ, เขา, กรงเล็บ, เขี้ยว และเวทมนตร์ระเบิดก้องไปทั่วห้องบอส วิลเลียมรู้ดีว่าการกำจัดภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดจะช่วยลดภาระให้กับกองพลของเขา น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเรียกสมาชิกเผ่ามิโนทอร์ที่ตอนนี้อยู่ในห้องแกนกลางดันเจี้ยนภายในสุสานก็อบลินอีกแห่งออกมาได้ ดูเหมือนจะมีบาเรียอันทรงพลังบางอย่างขัดขวางไม่ให้เขาสามารถทำเช่นนั้นได้ วิลเลียมฝากฝังความปลอดภัยของเอียนและเวนดี้ไว้กับแพนเธอร์ปีกดำ (Black-Winged Panthers) ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความสามารถในการรุกและรับที่รอบด้าน “ฉันจะกลิ้งแล้วนะ!” เสียงอันน่ารักของคาโซโกนากะถูกกลบด้วยเสียงโห่ร้องทำสงครามของเหล่าฮอบก็อบลินที่มุ่งหมายจะสับมันให้กลายเป็นเต้าหู้ โชคดีที่ตัวกินมดหลากสีตัวนี้ไม่ใช่พวกกินมังสวิรัติ และมันก็ได้บดขยี้ทุกอย่างที่ขวางทางเดินของมันจนแบนราบ เกล็ดป้องกันของมันเป็นหนึ่งในเกล็ดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกแห่งเฮสเทีย ซึ่งทำให้มันได้รับฉายาในหมู่พวกพ้องว่า 'หายนะกลิ้ง' (Rolling Calamity) เหล่านกสายรุ้ง (Rainbow Birds) ต่างพากันสบถออกมาเสียงดังในขณะที่ใช้โลลิป็อปยิงศรเวท (Magic Missiles) เพื่อสังหารกองทัพก็อบลินจำนวนมาก “ไอ้พวกฮอบก็อบลินงี่เง่า!” “ไอ้พวกหน้าส้นตึก ผิวเขียวขี้ขลาด!” “ไปตายซะ!” พวกมันเป็นสัตว์อสูรที่เสียงดังที่สุดในกองพลของวิลเลียม และคำด่าทอของพวกมันก็ทำให้เหล่าฮอบก็อบลินโกรธแค้นจนแทบบ้า ด้วยเหตุนี้ จำนวนของพวกมันจึงถูกลดทอนลงอย่างมากโดยเหล่านักล่าฮอบก็อบลินที่เล็งเป้ามาที่พวกมันโดยเฉพาะเพราะปากที่น่ารำคาญ เฟนริลและฝูงโทรลล์ฮาวด์ (Trollhounds) อยู่ที่แนวหน้าของการต่อสู้ เข้าปะทะกับฮอบก็อบลินในการดวลความตาย ด้วยความสามารถในการฟื้นตัวที่ทรงพลัง พวกมันจึงสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งแม้ว่าจะถูกฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่า นักสู้ที่ฉาวโฉ่ที่สุดในกลุ่มของวิลเลียมไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากสุดยอดโคอาล่าเพชฌฆาต (Supreme Killer Koalas) ที่กลายร่างเป็นสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ คอยฉีกกระชากทุกอย่างที่อยู่ในระยะของกรงเล็บอันมหึมา ผิวหนังของพวกมันเหนียวมาก และแม้ว่าจะมีลูกธนูหลายสิบดอกปักอยู่ตามร่างกาย แต่การโจมตีของพวกมันก็ไม่เคยหยุดชะงัก ถ้าพวกมันสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ พวกมันทั้งหมดคงจะพูดแค่ว่า “ก็แค่แผลถลอกน่ะ” และเดินหน้าสังหารต่อไป ในขณะเดียวกัน เหล่าเซนทอร์ (Centaurs) ก็ใช้ทักษะการยิงธนูอันยอดเยี่ยมระดมยิงลูกธนูเข้าใส่กองทัพก็อบลิน บัฟของวิลเลียมถูกใช้กับพวกเขาด้วยเช่นกัน ทำให้พวกเขาก้าวกระโดดจากอสูรระดับ C กลายเป็นอสูรระดับ A บาสเตียนและพรรคพวกต่างรู้สึกประหลาดใจกับพลังที่เพิ่มขึ้นนี้เป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะไปสอบถามวิลเลียม พวกเขาเพียงแต่มุ่งเน้นไปที่การลดจำนวนกองทัพก็อบลินด้วยการโจมตีระยะไกล - ในขณะเดียวกัน ลึกเข้าไปในถ้ำผลึกเวทมนตร์ (Magic Crystal Cavern) ธอร์และแร็กนาร์เริ่มขยับตัว พลังงานเวทมนตร์รวมตัวกันภายในร่างกายของพวกเขาราวกับน้ำวนในขณะที่ร่างกายเปล่งแสงออกมา เดียที่นอนหลับอยู่ข้างๆ พี่ชายทั้งสองยังคงหลับสนิท เธอไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเลยสักนิด - เอียนและเวนดี้สู้แบบหันหลังชนกันโดยมีแพนเธอร์ปีกดำห้าตัวคอยคุ้มกัน สัตว์เวทเหล่านี้เป็นสมาชิกใหม่ล่าสุดที่เข้ามาอยู่ในฝูงของวิลเลียม และพลังของพวกมันก็เพิ่มขึ้นเนื่องจากบัฟของวิลเลียมเช่นกัน นางเสือดำที่วิลเลียมเรียกว่า ชัลล่า เป็นเสือดำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่ม เธอเลือกที่จะตอบรับคำชวนของวิลเลียมเพื่อเข้าร่วมกองพลของเขา แทนที่จะออกจากแดนสัตว์อสูรนับพัน เหตุผลน่ะหรือ? นางเสือดำมีความรู้สึกว่าถ้าเธอปล่อยโอกาสนี้ไป เธอจะพลาดอะไรหลายอย่างไปมาก แม้ว่าโดยปกติแล้วแพนเธอร์ปีกดำจะเป็นสัตว์สันโดษ แต่พวกมันก็ตัดสินใจที่จะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มเพื่อเอาชีวิตรอดภายในหุบเขาเร้นลับซึ่งเป็นที่ตั้งของทางเข้าสู่ดินแดนอมตะ ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงยังคงเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีอำนาจในลำดับชั้น และไม่มีใครกล้ายุ่งกับพวกมัน ชัลล่ายังเข้าใจด้วยว่าเธอจำเป็นต้องสร้างผลงานเพื่อให้วิลเลียมยอมรับในตัวพวกเธอ ตอนนี้หน้าที่ของเธอคือการปกป้องคนรักของกึ่งเอลฟ์ และเธอกับทีมแพนเธอร์ปีกดำก็ทำให้มั่นใจว่าหญิงสาวทั้งสองจะปลอดภัย พวกมันใช้ปีกที่แข็งราวกับเหล็กกล้าเพื่อป้องกันห่ากระสุนธนูที่เล็งมายังหญิงสาวทั้งสอง เหล่าเสือดำยังยอมสละร่างกายเข้าขวางเวทมนตร์สายมืดที่เล็งเป้ามาที่คนรักของวิลเลียมอีกด้วย เนื่องจากวิลเลียมมีความต้านทานต่อเวทมนตร์สายมืด เวทมนตร์เหล่านี้จึงสร้างได้เพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อยบนร่างกายอสูรที่แข็งแกร่งของพวกมันเท่านั้น เอียนและเวนดี้เข้าใจดีว่าวิลเลียมส่งสัตว์อสูรเหล่านี้มาเพื่อปกป้องพวกตน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้บุกเข้าไปกลางวงล้อมเหมือนอย่างวิลเลียมและพวกแพะภูเขาไฟ พวกเขาเพียงต่อสู้อยู่ที่แนวหน้า คอยช่วยพวกโทรลล์ฮาวด์และลิงเซอโคปิส (Cercopes Monkey) ลดจำนวนศัตรูลง สตอร์มคอลเลอร์ (Stormcaller) ส่งเสียงคำรามในมือของวิลเลียม และเศษน้ำแข็งก็ปลิวว่อนไปในอากาศ หัวหน้าเผ่าฮอบก็อบลินและเหล่าผู้นำที่คอยอารักขาฮอบก็อบลินหมอผีได้เข้าปะทะกับวิลเลียมและพวกแพะของเขา ‘ไปเลย วิลล์’ เอลล่ากล่าวในขณะที่เธอกระทืบกีบเท้าใส่หัวหน้าเผ่าฮอบก็อบลินที่กวัดแกว่งดาบโค้งใส่เธอ ‘ปล่อยพวกฮอบก็อบลินพวกนี้ให้เป็นหน้าที่ของพวกเรา นายไปจัดการผู้นำของมันก่อน’ “เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วยนะแม่” วิลเลียมตอบกลับในขณะที่เขากระโดดลงจากหลังของเธอและพุ่งเข้าใส่สัตว์อสูรพันธสัญญาที่ถูกล้อมรอบด้วยฮอบก็อบลินทุกทิศทาง สตอร์มคอลเลอร์เปล่งประกายเจิดจรัสขณะที่สายฟ้าพุ่งออกมาจากปลายหอก วิลเลียมแทงหอกออกไปและระเบิดเหล่าฮอบก็อบลินที่ขวางทางเขาจนกระเด็น กลิ่นเนื้อไหม้อบอวลไปในอากาศ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกฮอบก็อบลินหยุดชะงัก พวกมันยังคงพยายามขยับเข้าใกล้และพุ่งเข้าใส่วิลเลียมด้วยดวงตาที่แดงฉาน “อาณาจักรน้ำแข็ง!” วิลเลียมคำราม และทุกอย่างรอบตัวเขาก็ถูกล้อมรอบด้วยหนามน้ำแข็งที่คมกริบซึ่งพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน อาณาจักรน้ำแข็ง (Icycle Realm) คือเวทมนตร์อาณาเขตของวิลเลียม ซึ่งคล้ายกับโดเมนการต่อสู้ มันทำให้วิลเลียมสามารถสร้างทุ่งหนามน้ำแข็งที่คมกริบซึ่งจะระเบิดออกในเวลาต่อมา และกลายเป็นกระสุนน้ำแข็งที่ทิ่มแทง เชือดเฉือน และตัดทุกอย่างที่พวกมันสัมผัส ยกเว้นวิลเลียมและพวกพ้องของเขา เหล่าฮอบก็อบลินสายป้องกันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อหนามน้ำแข็งแหลมคมทิ่มแทงร่างกาย วิลเลียมใช้จังหวะที่การจัดขบวนของพวกมันหยุดชะงักเพียงครู่เดียว กวัดแกว่งหอกและตัดศีรษะของพวกมันออกจากร่าง ฮอบก็อบลินหมอผีชี้นิ้วที่หงิกงอมาที่วิลเลียมพลางร่ายมนตร์ วิลเลียมยิ้มอย่างชั่วร้ายในขณะที่กระชับหอกในมือและเล็งไปที่เหล่าผู้พิทักษ์ที่ตั้งโล่เป็นกำแพงอยู่เบื้องหน้าฮอบก็อบลินหมอผีที่อยู่ไกลออกไป “วิถีคนเลี้ยงแกะยิงเร็ว รูปแบบที่สี่...” วิลเลียมตะโกน “แกรนด์บาซูก้า!”