บทที่ 391: หุบเขาพันอสูร บาสเตียนและเหล่านักรบเซนทอร์ที่เหลือต่างพากันตกตะลึงกับอาณาจักรพันอสูรของวิลเลียม แม้ว่ามันจะเทียบไม่ได้กับขนาดของป่าวิมสิคัล แต่มันก็กว้างขวางพอที่จะรองรับคนทั้งเผ่าของพวกเขาและยังมีพื้นที่ว่างเหลือเฟือ บาสเตียนเงยหน้ามองเออร์ชิทูผู้สูงตระหง่าน ซึ่งกำลังก้มมองลงมาที่เขาเช่นกัน ทั้งสองจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแนะนำชื่อของตนให้อีกฝ่ายรู้จัก “เออร์ชิทู” “บาสเตียน” หลังจากบรรยากาศการแลกเปลี่ยนสั้นๆ นั้น พวกเขาก็ได้พูดคุยกัน ในขณะที่วิลเลียมทำการซื้อบ้านซุงเพื่อให้พวกเซนทอร์ได้อยู่อาศัย โชคดีที่บ้านแต่ละหลังใช้แต้มพระเจ้าเพียงหลังละ 2 แต้มเท่านั้น หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว วิลเลียมจึงตัดสินใจวางค่ายเซนทอร์ไว้ทางทิศใต้ซึ่งเป็นที่ตั้งของต้นไม้ซองธนู เนื่องจากเผ่าเซนทอร์เป็นนักธนูที่มีความชำนาญ วิลเลียมจึงซื้อต้นไม้ซองธนูเพิ่มอีกเจ็ดต้นเพื่อคอยส่งมอบลูกธนูธรรมดาและลูกธนูธาตุให้กับพวกเขา สิ่งนี้ทำให้บาสเตียนและนักรบเซนทอร์คนอื่นๆ มองวิลเลียมในแง่ดีมากขึ้น - แต้มพระเจ้า: 2,080 - เนื่องจากวิลเลียมยุ่งกับโลกภายนอกมากเกินไป เขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในอาณาจักรพันอสูร เมื่อหุบเขาเร้นลับถูกย้ายเข้ามาอยู่ในอาณาจักรของวิลเลียม สัตว์บางชนิดไม่สามารถหนีออกมาได้ทันและถูกขังอยู่ภายในนั้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แน่นอนว่าสัตว์อสูรเหล่านี้ไม่มีที่ให้หนีและถูกบังคับให้ยอมสยบต่อเหล่าเจ้าถิ่นผู้ทรงอำนาจในอาณาจักรพันอสูร เอลล่าเดินทางไปเยี่ยมชมหุบเขาด้วยตนเอง ซึ่งตอนนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นหุบเขาพันอสูร และได้พูดคุยกับเหล่าผู้อยู่อาศัย แม้ว่าสัตว์ที่ติดอยู่ในหุบเขาจะมีจำนวนเกือบสามร้อยตัว แต่ข่าวดีก็คือพวกมันทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์อสูรเวทมนตร์! วิลเลียมรู้สึกประหลาดใจและยินดีเป็นอย่างยิ่งขณะที่เขาไล่ดูรายการที่ระบบเตรียมไว้ให้ด้วยความคาดหวัง - [ สัตว์อสูรระดับ D ] หมูป่าล่าสังหารจอมโหด = 23 ตัว กระต่ายเขาสีชาด = 47 ตัว ผึ้งคลั่งมุ่งร้าย = 168 ตัว - [ สัตว์อสูรระดับ C ] แพนเธอร์ปีกดำ = 10 ตัว แมงมุมหมาป่าถ้ำสีทับทิม = 38 ตัว - [ สัตว์อสูรระดับ B ] โคอาล่าเพชฌฆาตสูงสุด = 6 ตัว - “เยี่ยมมาก!” วิลเลียมร้องออกมาเมื่อเห็นรายชื่อสัตว์ประหลาดที่กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอสูรของเขา นอกจากแพนเธอร์ปีกดำที่เคยพยายามจะกินเขาตอนที่เขาฝึกยิงธนูแล้ว สัตว์อสูรตัวอื่นๆ ในรายการล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้จักมากก่อน เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นที่จะไปพบพวกมันทั้งหมด โดยเฉพาะโคอาล่าเพชฌฆาตสูงสุดที่ชื่อของมันทำให้วิลเลียมสงสัยว่าพวกมันจะเป็นโคอาล่าที่น่ารักเหมือนที่เขาจำได้ตอนอยู่บนโลกจริงๆ หรือเปล่า วิลเลียมไม่รอช้าและรีบไปที่หุบเขาเพื่อดูสมาชิกใหม่ในกองพลราชาของเขา เอียนเดินตามหลังเขามาเพราะเธอก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสัตว์อสูรที่ถูกเพิ่มเข้ามาในอาณาจักรของวิลเลียมเช่นกัน เมื่อทั้งสองมาถึงหุบเขา พวกเขาเห็นผึ้งสีแดงเลือดหลายตัวที่มีความยาวอย่างน้อยหนึ่งฟุต พืชพรรณในหุบเขายังไม่ถูกแตะต้อง ดังนั้นผึ้งคลั่งมุ่งร้ายจึงไม่มีปัญหากับแหล่งอาหารของพวกมัน สัตว์อสูรเหล่านี้กินทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหาร โดยล่าทั้งดอกไม้และสัตว์อสูรด้วยกันเอง แน่นอนว่าพวกมันยังคงชอบดอกไม้มากกว่าเนื้อสัตว์ แต่พวกมันจะไม่ลังเลเลยที่จะฆ่าเพื่อปกป้องรังจากผู้บุกรุก วิลเลียมมองดูรังผึ้งที่มีขนาดใหญ่เท่ากับบ้านสามชั้นด้วยความทึ่ง ฝูงผึ้งบินเข้ามารายล้อมเขาทันทีที่เขาเข้าไปใกล้รัง แต่ไม่มีตัวไหนโจมตีเขา เอลล่าได้สั่งห้ามไม่ให้พวกมันโจมตีใครก็ตามภายในอาณาจักรพันอสูร และนางพญาผึ้งก็ยอมรับคำสั่งของเธอ เนื่องจากตอนนี้พวกมันเป็นส่วนหนึ่งของกองพลราชาของวิลเลียม เขาจึงสามารถสื่อสารกับพวกมันได้แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฝูงสัตว์ของเขาก็ตาม วิลเลียมพูดคุยกับพวกผึ้งและถามว่าเขาขอแบ่งน้ำผึ้งของพวกมันบ้างได้ไหม ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มอยากรู้มากว่าน้ำผึ้งที่ผึ้งเหล่านี้ผลิตออกมาจะมีรสชาติเป็นอย่างไร อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้สิ่งที่ต้องการ ผึ้งหลายตัวก็บินกลับมาที่รังพร้อมกับชิ้นส่วนร่างกายของก็อบลิน วิลเลียมยืนดูพวกผึ้งเคี้ยวเนื้อก็อบลินก่อนจะบินเข้าไปในรังเพื่อผลิตน้ำผึ้ง หลังจากเห็นภาพนั้น ความอยากกินน้ำผึ้งของวิลเลียมก็หายวับไปในทันที เขาจึงกล่าวลาพวกผึ้ง ในขณะที่พวกมันยืนกรานจะให้เขานำรวงผึ้งติดตัวไปด้วย วิลเลียมสั่นสะท้านเมื่อพวกผึ้งมอบรวงผึ้งสองอันที่เต็มไปด้วยน้ำผึ้งซึ่งผลิตจากการกินเนื้อก็อบลินให้กับเขา ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มไม่สามารถปฏิเสธความปรารถนาดีของพวกมันได้ จึงรีบเก็บน้ำผึ้งเข้าไว้ในแหวนมิติ เขาไม่ได้วางแผนที่จะกินน้ำผึ้งนี้ด้วยตัวเอง แต่ในเมื่อเขามันมาไว้ในครอบครองแล้ว เขาอาจจะเอามันไปใช้เป็นน้ำเชื่อมราดแพนเค้กเพื่อเสิร์ฟให้กับแขกที่น่ารำคาญที่ชอบมาตอแยเขาก็ได้! สถานที่ต่อไปที่เขาไปเยี่ยมชมคือรังของแมงมุมหมาป่าถ้ำสีทับทิม ตามชื่อของพวกมัน พวกมันอาศัยอยู่ในโพรงที่ตั้งอยู่ในถ้ำของหุบเขา ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มไม่ได้เป็นโรคกลัวแมงมุม ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่เมื่อแมงมุมลายแดงดำที่สูงถึงสองเมตรโอบขาที่มีขนดกของมันรอบตัวเขาเพื่อกอดเป็นการทักทาย วิลเลียมทนรับการทักทายที่อบอุ่นนั้นอยู่ครึ่งนาทีก่อนจะค่อยๆ ถอยออกมาอย่างสุภาพและกล่าวลา เอียนยืนห่างจากแมงมุมมากกว่ายี่สิบเมตรเพราะเธอไม่ค่อยชอบแมลง โดยเฉพาะแมงมุมที่มีขนาดเท่ากับรถม้า ถ้ำของแพนเธอร์ปีกดำตั้งอยู่ใจกลางหุบเขา วิลเลียมรู้อยู่แล้วว่าสัตว์อสูรชนิดนี้แข็งแกร่งแค่ไหนเพราะเขาเคยต่อสู้กับมันในป่ามาก่อน หากไม่ใช่เพราะบลิทซ์ เหยี่ยวที่เป็นสัตว์คู่หูของจอห์น เขาอาจจะไม่สามารถหนีจากการไล่ล่าของมันมาได้ในสภาพที่สมบูรณ์ ปกติแล้วแพนเธอร์จะไม่ค่อยอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่แพนเธอร์ปีกดำนั้นแตกต่างออกไป พวกมันเป็นที่ต้องการเพราะลูกของมัน และพวกช่างตีเหล็กก็ชอบใช้ปีกเหล็กของพวกมันเป็นวัตถุดิบในการสร้างอาวุธและชุดเกราะ ลูกธนูของวิลเลียมก็ถูกตีขึ้นจากปีกของแพนเธอร์ปีกดำและพวกมันมีความทนทานมาก เหล่านักผจญภัยมักจะจับพวกมันด้วยเหตุนี้ สัตว์อสูรเวทมนตร์เหล่านี้จึงละทิ้งวิถีสันโดษและหันมาอยู่รวมกันเพื่อขับไล่ใครก็ตามที่บังอาจมาล่าพวกมัน หลังจากพบกับจ่าฝูงของเหล่าแพนเธอร์ วิลเลียมก็มุ่งหน้าไปยังสัตว์ตัวสุดท้ายในรายการของเขา ซึ่งก็คือโคอาล่าเพชฌฆาตสูงสุด พวกมันตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของหุบเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของต้นยูคาลิปตัสยักษ์ ดวงตาของเอียนอ่อนโยนลงเมื่อเห็นสัตว์หน้าตาน่ารักสูงหนึ่งเมตรกำลังแทะใบไม้อยู่ขณะที่พิงหลังกับต้นไม้ โคอาล่ามีขนสีน้ำตาลเทาที่ดูนุ่มนวลน่าสัมผัส เอียนอยากจะลองสัมผัสมันมาก เธอจึงเดินเข้าไปหาโดยไม่คิดอะไรมาก เอียนลืมไปเสียสนิทว่าชื่อของสัตว์อสูรตัวนี้คือ โคอาล่าเพชฌฆาตสูงสุด ไม่ใช่ โคอาล่าผู้อ่อนโยนสูงสุด ทันทีที่เอียนอยู่ห่างจากโคอาล่าน่ารักเพียงสิบเมตร มันก็แยกเขี้ยวทันทีและร่างกายก็ขยายขนาดขึ้น โคอาล่าที่สูงเพียงหนึ่งเมตรกลายร่างเป็นยักษ์สูงสามเมตรพร้อมกับเขี้ยวและกรงเล็บที่คมกริบ กำแพงน้ำแข็งปรากฏขึ้นตรงหน้าโคอาล่าเพชฌฆาตสูงสุดและหยุดการพุ่งชาร์จอย่างบ้าคลั่งของมันไว้ได้ก่อนจะถึงตัวเอียนที่กำลังตื่นตระหนกเพราะถูกจู่โจมโดยไม่ตั้งตัว วิลเลียมเรียกไม้เท้าไม้ออกมาและไม่แสดงความปราณีใดๆ เขาฟาดเข้าไปที่หัวของอสูรร้ายซ้ายทีขวาทีจนมันกลับคืนสู่ร่างเดิม เช่นเดียวกับผึ้งคลั่งมุ่งร้าย โคอาล่าเพชฌฆาตสูงสุดเป็นสัตว์ที่กินทั้งพืชและสัตว์ อย่างไรก็ตาม หากมีทางเลือก พวกมันจะมีความสุขกับการกินเนื้อมากกว่าใบไม้ หลังจากได้สติ โคอาล่าก็รีบขอโทษวิลเลียมและเอียนที่มันเพิ่งจะโจมตีไปเมื่อครู่ มันยืนยันว่ามันสูญเสียความสามารถในการควบคุมสติไปชั่วขณะเพราะไม่ได้กินเนื้อมาเป็นเวลานานแล้ว ด้วยเหตุนี้ วิลเลียมจึงรวบรวมโคอาล่าทั้งหมดในพื้นที่ทางตะวันตกของหุบเขา และย้ายพวกมันเข้าไปในสุสานก็อบลิน ด้วยวิธีนี้พวกมันจะได้ลิ้มรสเนื้ออย่างอิ่มหนำสำราญและไม่ต้องสูญเสียการควบคุมจากธรรมชาติที่กระหายเลือดของพวกมันอีกต่อไป