บทที่ 409: ฝันกลางฤดูร้อน [ภาค 2] (เรท 18+) (คำเตือน: บทนี้มีฉากที่ไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก คุณคงดูฉากอย่างว่ามามากพอที่จะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ หากคุณไม่สะดวกใจที่จะอ่านฉากลักษณะนี้ สามารถข้ามบทนี้ไปได้เลย) “อ-อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้นะ! ถ้าคุณเข้ามาใกล้กว่านี้ ฉันจะร้องจริงๆ ด้วย!” เวนดี้กล่าวพลางถอยกรูดเข้าไปที่มุมห้อง ในตอนนี้เธอกำลังสวมชุดนอนกระโปรงสีดำบางเฉียบที่เผยให้เห็นเรือนร่างอันเต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง ชุดนอนตัวนี้ทำให้เธอรู้สึกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย เมื่อตอนที่เธอได้เห็นร่างผู้ใหญ่ของตัวเองสวมชุดนอนชุดนี้เป็นครั้งแรก เธอแอบรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ เพราะวิลเลียมผมสีเงินดูมีความสุขมากเมื่อได้เห็นเธอในชุดนั้น และเธอยังได้เห็นว่าทั้งคู่ใช้ค่ำคืนที่เร่าร้อนร่วมกันจนถึงตีสี่ก่อนจะหยุดพักการร่วมรัก แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายสวมชุดนอนชุดนี้เสียเอง แถมยังอยู่ในร่างผู้ใหญ่ เวนดี้รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจะถูกกินไปทั้งตัว เธอได้เห็นแล้วว่าวิลเลียมผมสีเงินในความฝันของเธอนั้นมีความสามารถมากเพียงใด แม้ว่าเธอจะเฝ้ารอที่จะได้รับอ้อมกอดแบบเดียวกันนั้น แต่หัวใจของเธอก็โหยหาเพียงฮาล์ฟเอลฟ์สุดที่รักของเธอเท่านั้น ไม่ใช่วิลเลียมผมสีเงินสุดหล่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า “ได้โปรดเถอะ มีคนอื่นที่ฉันรักอยู่แล้ว” เวนดี้อ้อนวอน “ฉันอยากให้เขาเป็นคนแรกของฉัน ฉันร่วมรักกับคุณไม่ได้จริงๆ” ชายหนุ่มผมสีเงินหยุดเดิน และสีหน้าขี้เล่นของเขาก็หายไป เวนดี้คิดว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้คงจะไม่ฟังคำขอของเธอ และจะเดินเข้ามาหาเธอต่อแน่ๆ หากเธอเผลอลดการป้องกันลง ทว่า ชายคนนั้นกลับไม่ได้ขยับไปจากจุดที่ยืนอยู่ เขามองมาที่เวนดี้ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก “ผมขอโทษที่แกล้งคุณนะ เวนดี้” วิลเลียมกล่าว “ผมไม่รู้เลยว่าคุณจะรักผมมากขนาดนี้” วิลเลียมโบกมือผ่านใบหน้าของเขา และร่างผู้ใหญ่ของเขาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเวนดี้ เวนดี้มองไปที่ผมสีแดงและดวงตาสีเขียวอ่อนที่มองกลับมาที่เธอด้วยความรัก ดวงตาของหญิงสาวผมบลอนด์จ้องมองไปที่ใบหูที่ค่อนข้างแหลมซึ่งเป็นเครื่องยืนยันเผ่าพันธุ์ของคนรักของเธอ ซึ่งเขาก็คือฮาล์ฟเอลฟ์จริงๆ “ว-วิลล์?” เวนดี้ถามออกไปโดยหวังลึกๆ ว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นความจริง “ผมเอง” วิลเลียมตอบ เวนดี้กำลังจะเข้าไปกอดเขา แต่แล้วเธอก็ลังเลในตอนสุดท้าย เธอไม่อยากให้เกิดความผิดพลาด จึงตัดสินใจถามคำถามเพื่อยืนยันก่อนว่านี่คือฮาล์ฟเอลฟ์ที่เธอรัก หรือเป็นเพียงภาพจินตนาการของเธอเอง “คุณอายุเท่าไหร่?” เวนดี้ถาม “ผมเพิ่งอายุครบสิบห้าปีเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง” วิลเลียมตอบ “จริงเหรอ?” “ใช่ครับ” “แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ?” เวนดี้ขมวดคิ้ว “แล้วแอชรู้เรื่องนี้ไหม?” วิลเลียมพยักหน้า “เธอฉลองวันเกิดกับผมด้วย แถมเธอยังเมาแล้วก็เริ่มจู—” ฮาล์ฟเอลฟ์หยุดพูดกะทันหัน ซึ่งนั่นทำให้เวนดี้รู้สึกสงสัยอย่างมาก “พูดต่อสิ พูดให้จบ” “เราคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า” วิลเลียมเดินเข้าไปหาเวนดี้แล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด แม้ว่าเขาจะไม่รังเกียจที่จะเล่าเรื่องที่แอชเป็นฝ่ายรุกตอนที่เธอเมา แต่เขาไม่อยากพูดถึงผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเวนดี้ โอเว่นและเทพีอีรอสเคยบอกเขาว่า การพูดถึงผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าผู้หญิงอีกคนมักจะจบลงไม่สวยเสมอ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้น วิลเลียมจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่นแทน เวนดี้พยายามขัดขืนในตอนแรก แต่เสียงกระซิบแห่งความรักของวิลเลียมที่ข้างหูทำให้ความพยายามของเธออยู่ได้ไม่นาน ในที่สุดทั้งคู่ก็นั่งลงบนเตียงพร้อมกับโอบกอดกันและกัน “คุณฝันแบบนี้บ่อยไหม?” วิลเลียมถาม เวนดี้พยักหน้าขณะที่ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความเขินอาย “บ่อยแค่ไหนที่คุณฝันแบบนี้?” วิลเลียมถามต่อ เขาอยากรู้ว่าความถี่ในความฝันเรื่องแอสการ์ดของเวนดี้นั้นตรงกับของเขาหรือไม่ “อย่างน้อยสัปดาห์ละสองครั้ง” เวนดี้ยอมรับ “แต่หลังจากกลับไปที่ดัชชี ความฝันของฉันก็ถี่ขึ้นเป็นสัปดาห์ละสี่หรือห้าครั้งเลยล่ะ” เวนดี้เงยหน้าขึ้นมองวิลเลียม “แล้วคุณล่ะ?” “สัปดาห์ละสองถึงสามครั้งเหมือนกันครับ” วิลเลียมตอบ “มันเริ่มขึ้นในคืนที่ผมให้อมยิ้มกับคุณน่ะ” “...คืนที่พวกเขาทำกันสามสิบยกน่ะเหรอ?” เวนดี้ถาม “ใช่ครับ ผมทำกับเธอสามสิบย... อะไรนะ? คุณรู้ได้ยังไงว่าเราทำกันสามสิบยก?” “...คุณทำกับเธอตั้งสามสิบครั้งเลยเหรอ?” จู่ๆ วิลเลียมก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขณะที่เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผาก “ต-ตอนนั้นผมคิดว่ามันเป็นแค่ความฝันน่ะครับ” วิลเลียมตอบ “เ-เธออ้อนวอนให้ผมร่วมรักกับเธอในขณะที่เธอถูกมัดไว้กับเตียงน่ะ” เวนดี้ส่งเสียงหึในลำคอ แน่นอนว่าเธอจำฉากนั้นได้ เธอจะลืมมันลงได้อย่างไร? มันเป็นคืนที่น่าจดจำมากสำหรับเธอ มันสอนให้เธอได้รู้อะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับวิธีที่คนรักแสดงความรักต่อกัน จากนั้นหญิงสาวผมบลอนด์ก็จับไหล่ของวิลเลียมแล้วกดเขาลงกับเตียง “ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นเพียงความฝัน และตัวฉันในร่างผู้ใหญ่จะเป็นฝ่ายขอร้องคุณเอง แต่คุณก็ยังร่วมรักกับฉันในอีกเวอร์ชันหนึ่งอยู่ดี นั่นถือว่าเป็นการนอกใจนะ คุณจะยอมรับสารภาพผิดในอาชญากรรมครั้งนี้ไหม?” “ค-ครับ ผมยอมรับผิด” วิลเลียมไม่รู้ว่าทำไม แต่พละกำลังของเวนดี้ในตอนนี้ช่างคล้ายกับพละกำลังของหัวหน้าหน่วยวัลคีรีในความฝันของเขาเหลือเกิน มันราวกับมีภูเขาทับอยู่บนบ่าของเขา และเขาก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนจากการพันธนาการของเธอได้เลย เวนดี้รู้ดีว่าวิลเลียมไม่ใช่ฝ่ายผิด แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะร่างผู้ใหญ่ของเธอจัดการร่วมรักกับเด็กหนุ่มที่เธอชอบไปก่อนแล้ว นอกจากนี้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถลืมความฝันครั้งนั้นได้เลยก็คือความจริงที่ว่าวิลเลียมทำมันตั้งสามสิบครั้ง! เธอกำลังจะบ่นใส่เด็กหนุ่มคนนี้ต่อ แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อุ่นและแข็งทื่อกำลังดุนดันที่บั้นท้ายของเธอ เวนดี้หันไปมองและพบว่าผ้าขนหนูที่เคยปกปิดร่างกายส่วนล่างของวิลเลียมได้หลุดออกไปเมื่อตอนที่เธอพุ่งเข้าไปกดเขาลง เวนดี้จ้องมองไปที่ ‘วิลเลียมตัวน้อย’ ที่ตั้งตระหง่านอย่างภาคภูมิใจ ราวกับว่ามันกำลังท้าทายให้เธอมาลองทำกับเขาสักสามสิบยก ใบหน้าของสาวสวยผมบลอนด์แดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อเธอนึกถึงค่ำคืนแห่งความปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกปิดตายไว้ในหัวใจของเธอ “ผมขอโทษ” วิลเลียมกล่าวพลางวางมือลงบนต้นคอของเวนดี้แล้วค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ตัว “ผมผิดเอง ผมไม่ได้คิดให้ดีในตอนนั้น” ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของเวนดี้ ซึ่งฝ่ายหลังก็ได้จูบตอบเขากลับไปอย่างไม่เต็มใจนักในตอนแรก วิลเลียมเกลี้ยกล่อมคนรักของเขาด้วยจูบอันแสนอ่อนหวานและคำบอกรักที่ทำให้เวนดี้ลืมความผิดที่เขาเคยก่อไว้ไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะทันรู้ตัว เธอก็ลงไปนอนราบอยู่บนเตียงโดยมีฮาล์ฟเอลฟ์อยู่เหนือร่างของเธอ มือและริมฝีปากของวิลเลียมซุกซนไปทั่วร่างกายของเธอจนทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านไปถึงสันหลัง ความแค้นและเหตุผลที่เธอพยายามยึดเหนี่ยวไว้มลายหายไปสิ้นเพราะการรุกรานที่นุ่มนวลแต่ไม่หยุดหย่อนของวิลเลียม ซึ่งทำให้เธอต้องดิ้นเร่าด้วยความซ่านสยิว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วิลเลียมได้ร่วมรักกับร่างกายของเวนดี้ร่างผู้ใหญ่ในความฝันของเขา แต่ทว่าครั้งนี้มันต่างออกไป แม้ว่าร่างกายนี้จะไม่ใช่ของเธอจริงๆ แต่คนที่อยู่ข้างในนั้นคือหญิงสาวคนแรกที่สารภาพรักกับเขาในโลกใบนี้ คนที่วิลเลียมยอมรับว่าเป็น ‘ภรรยาคนแรก’ ของเขา วิลเลียมทั้งจูบ เลีย ดูด และขบเม้มไปทั่วร่างกายของเวนดี้ เขาฝากฝังร่องรอยไว้บนตัวคนรักเพื่อยืนยันว่าเธอเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น เวนดี้สูญสิ้นเรี่ยวแรงไปนานแล้วขณะที่วิลเลียมใช้ทักษะที่เขาเรียนรู้มาจากโอเว่นและท่านหญิงอีรอส เพื่อพาหญิงสาวที่เขารักไปสู่จุดสูงสุดของความหฤหรรษ์ ร่างกายของหญิงสาวผมบลอนด์สั่นสะท้านในวินาทีที่ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ในตอนนี้วิลเลียมอยู่ในอาชีพอินคิวบัส เทคนิคที่เขาเรียนรู้มาจากเทพีแห่งความใคร่ด้วยตัวเองทำให้เสียงอันหวานล้ำและเร่าร้อนของเวนดี้ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง “วิลล์... ฉันกลัว” เวนดี้กล่าวพลางโอบกอดรอบคอของวิลเลียม “ฉ-ฉันรู้สึกแปลกๆ” วิลเลียมหยุดชะงักครู่หนึ่งก่อนจะจูบที่ริมฝีปากของเธอ “ไม่ต้องกลัวนะ ผมรักคุณ เวนดี้” เวนดี้มองเข้าไปในดวงตาของคนที่เธอรักแล้วยิ้มออกมา “ฉันก็รักคุณเหมือนกันค่ะ วิลล์ ได้โปรด... ทำให้ฉันเป็นของคุณเถอะนะ” เมื่อได้รับอนุญาตจากคนรัก วิลเลียมก็เริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง สร้างความหฤหรรษ์ให้เพิ่มพูนขึ้นในทุกครั้งที่โถมเข้าใส่ ทันใดนั้น ร่างกายของเวนดี้ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงพร้อมกับที่วิลเลียมปลดปล่อยแก่นแท้ของเขาลึกเข้าไปในตัวเธอ หญิงสาวผมบลอนด์สัมผัสได้ถึงเมล็ดพันธุ์ของคนรักที่เติมเต็มมดลูกของเธอ และความรุนแรงของมันก็แทบจะทำให้เธอหมดสติไปเลยทีเดียว หนึ่งนาทีผ่านไป วิลเลียมและเวนดี้ต่างหอบหายใจอย่างหนัก ทั้งสองไม่คาดคิดเลยว่าการร่วมรักกันครั้งแรกในโลกแห่งความฝันจะรุนแรงถึงเพียงนี้ จนพวกเขารู้สึกราวกับว่าวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง หลังจากตั้งสติได้ วิลเลียมก็ก้มมองคนรักด้วยสายตาที่ลุกโชน เวนดี้เห็นแววตาที่หิวกระหายในดวงตาของคนรัก และร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านด้วยความกลัวผสมผสานกับความคาดหวังในสิ่งที่จะตามมา “คืนนี้คุณไม่ได้นอนแน่” วิลเลียมประกาศ เวนดี้ถอนหายใจพลางยอมจำนนต่อชายที่เธอรัก ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความฝัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ พวกเขาไม่สนว่าต้องใช้เวลาอีกกี่ปีกว่าที่พวกเขาจะมีร่างผู้ใหญ่เหมือนในตอนนี้ สิ่งสำคัญก็คือในคืนนี้ พวกเขาได้ยืนยันความรักที่มีให้แก่กันในขณะที่เฝ้ารอเวลาที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เมื่อวันนั้นมาถึง วิลเลียมสาบานกับตัวเองว่าเขาจะไม่ยั้งมืออีกต่อไป และจะร่วมรักไม่ใช่แค่กับเวนดี้เท่านั้น แต่รวมถึงผู้หญิงทุกคนที่รักเขาด้วย แต่สำหรับตอนนี้ ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวที่ทำให้เขาเปิดใจ หญิงสาวที่เขาจะทะนุถนอมไปตลอดชีวิต ทั้งในตอนนี้และตลอดไป