บทที่ 60: เริงระบำไปกับคณะปฏิวัติ โถงทางเดินอันเงียบสงบของภาคีอัศวินเซนทิเนล เลออนกำลังเดินพลางซ่อนบางสิ่งไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ “......เลออน!” เทียน่าจากทีมสนับสนุนโผล่ออกมาจากหัวมุมทางเดิน “ทางนี้ เร็วเข้า” เลออนรีบเข้าไปหาเธอพร้อมกับคอยระแวดระวังสายตารอบข้างไปด้วย เทียน่ากระซิบถาม “ถูกจับได้หรือเปล่า?” “ไม่ ยังไม่ถูกจับได้” “เฮ้อ... ไปที่ห้องทำงานของนายก่อนเถอะ ห้องของฉันอยู่ติดหน้าต่าง อาจจะมีคนเห็นเข้าได้” ทั้งสองพยักหน้าให้กันก่อนจะรีบเดินออกจากบริเวณนั้นไปอย่างรวดเร็ว [ห้องทำงานอัศวิน: เลออน] ทันทีที่พวกเขาเข้ามาข้างในและล็อคประตูเรียบร้อย ทั้งคู่ต่างวางหนังสือที่ห่อด้วยกระดาษอย่างมิดชิดลงบนโต๊ะ เทียน่าถอนหายใจยาว “เฮ้อ เวลาแบบนี้มันแสดงให้เห็นเลยนะว่าแม็กซ์ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย” “แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณจริงๆ นะ ท่านอัศวินแม็กซ์ผู้ยิ่งใหญ่” “เฮ้ย ให้ตายสิ ฉันก็ขอบคุณเหมือนกันนั่นแหละ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...” เทียน่าและเลออนได้เอ่ยปากขอคู่มือเทคนิคจากแม็กซ์เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แม้จะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนิทสนมกันเป็นพิเศษ ทว่าแม็กซ์กลับตอบตกลงง่ายๆ ซึ่งพวกเขาก็คิดว่าเป็นเพียงคำตอบรับตามมารยาท จนกระทั่งเช้านี้เอง สิ่งที่น่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น คู่มือนั่นถูกส่งมาวางไว้ที่หน้าประตูห้องทำงานของพวกเขาจริงๆ! “แม็กซ์เขียนอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกันนะ? อยู่ดีๆ ก็เขียนออกมาได้เลยแบบนี้” เทียน่าพึมพำขณะพลิกดูคู่มือเทคนิคไปมา “ฉันได้ยินมาว่าแม็กซ์คิดค้นมันขึ้นมาด้วยตัวเองทั้งหมดในช่วงที่เขาอยู่ที่เอ็มไพร์พอยต์น่ะ” “อ้อ งั้นเหรอ? ก็นะ เขาชอบอยู่คนเดียวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว... ช่างเถอะ ตอนนี้เรามาลองศึกษาดูสักหน่อยดีกว่า” -ก๊อก ก๊อก ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทั้งสองคนก็รีบยัดหนังสือทฤษฎีลงใต้โต๊ะทันที “ครับ!” เมื่อเลออนขานรับ ประตูก็ถูกเปิดออก เป็นไรเนล อัศวินรุ่นพี่นั่นเอง เขามองสลับไปมาระหว่างเทียน่ากับเลออนพร้อมกับขมวดคิ้ว “......พวกเจ้าสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่?” “แค่กำลังหารือเรื่องงานกันอยู่น่ะครับ” “ช่างเถอะ ข้าไม่สนใจหรอกว่าพวกเจ้าจะเดทกันหรือไม่... ว่าแต่ พวกเจ้าได้หนังสือนั่นมาหรือยัง?” หนังสือนั่น หนังสือที่เป็นที่นิยมอย่างถล่มทลายในหมู่กลุ่มอัศวินเมื่อไม่นานมานี้ มันคือการค้นพบครั้งใหม่ของเทคนิคออร่าเสริมพลังกาย 「ออร่าสเฟียร์」 เลออนลอบกลืนน้ำลายก่อนจะตอบไป “เปล่าครับ พวกเรายังหามาไม่ได้เลย” “โอ้ งั้นเหรอ?” ไรเนลเอียงคอพลางทำหน้าภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก “น่าเสียดายจังนะ เพราะข้าได้มาแล้ว” “......อะไรนะ?” เทียน่าและเลออนกะพริบตาปริบๆ ไรเนลหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ “ก็นะ... ท่านไครอนเป็นคนหามาให้ข้าน่ะ” “อา เข้าใจแล้วครับ เป็นอย่างนั้นเองเหรอครับ” “ใช่ เพราะงั้นพวกเจ้าควรจะเรียนรู้ที่จะเข้าหาคนให้ถูกคน อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกกระจอกๆ เลย ต่อให้พวกเจ้าจะพยายามด้วยตัวเองหนัก~ แค่ไหน~ ก็ตาม สิ่งแบบนี้มัน...” ไรเนลหยิบคู่มือเทคนิคออกมาจากเสื้อโค้ท หมอนั่นถึงกับเก็บมันไว้ในกล่องที่มีล็อคแยกต่างหากเลยทีเดียว “พวกเจ้าคิดว่าจะหามาได้งั้นเหรอ?” “อ่า.......” “เอ่อ.......” ดูเหมือนว่าเขาจงใจมาที่นี่เพื่ออวดโดยเฉพาะ แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบโต้อย่างไรดี “เอาเถอะ งั้นก็พยายามเข้าล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” โชคดีที่เขาจากไปทันทีหลังจากพูดจบ เทียน่าเอียงคออย่างสงสัย “หมอนั่นเป็นอะไรของเขาน่ะ?” “......เทียน่า เรากลับบ้านกันเลยไหม? ให้พวกเจ้าหน้าที่เลิกงานเร็วหน่อยเถอะ” วันนี้พวกเขาก็ไม่มีงานอะไรมากนักอยู่แล้ว ปกติช่วงก่อนหรือหลังเหตุการณ์ใหญ่ๆ ก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ “ตกลง แต่ก่อนอื่น มาบรรจุมานาลงไปก่อนเถอะ เผื่อเอาไว้น่ะ” ทั้งสองคนส่งถ่ายมานาเข้าไปในคู่มือเทคนิค หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาจึงออกจากห้องทำงานไปด้วยกันและลงไปที่ลานจอดรถ *** ─ข้าไม่ยักษ์รู้เลยว่าท่านจะมีพรสวรรค์ขนาดนี้ นายน้อย ในห้องทำงานอัศวิน เป็นเวลาสักพักแล้วที่เอ็นซี่ติดต่อมาหาผม “เฮ้ ตอนนี้มันแค่กำลังเป็นกระแสน่ะ มันไม่ได้น่าประทับใจอะไรขนาดนั้นหรอก นายก็รู้ดีใช่ไหม? พวกอัศวินน่ะเกลียดการเปลี่ยนแปลง แต่เกลียดการถูกทิ้งไว้ข้างหลังมากกว่า” ─ไม่ครับ มันไม่รู้สึกเหมือนเป็นแค่กระแสที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเลยสักนิด น้ำเสียงของเอ็นซี่มีความปีติยินดีแฝงอยู่ ซึ่งนับว่าหาได้ยากสำหรับคนอย่างเขาที่มักจะรักษาความเยือกเย็นอยู่เสมอ “ฉันจะส่งไปให้ท่านพ่อสักเล่มด้วยเหมือนกัน ถึงแม้จะสงสัยว่าเขาจะยอมใช้มันจริงๆ หรือเปล่าก็เถอะ” ─ครับ อะแฮ่ม นายน้อย เอ็นซี่กระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำชมที่น่าฟังออกมา ─ท่านดูน่าเลื่อมใสขึ้นเรื่อยๆ เลยนะครับ “......ขอบคุณนะ” รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของผม ─ถ้าอย่างนั้น เชิญพักผ่อนตามสบายครับ “อืม ขอบใจนะ ลำบากหน่อยนะ” ผมวางสายไป ก๊อก ก๊อก- ทันใดนั้น นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงเคาะประตู “ท่านอัศวิน มีจดหมายถึงท่านครับ” เขายื่นจดหมายมาให้ บนนั้นประทับตราของพระราชวังหลวง มันไม่ใช่ตราของราชวงศ์ แต่เป็นตราของตัววังเอง และผู้ส่งคือ รอยเทิร์นที่ 2 สรุปใจความคร่าวๆ ได้ว่า เขากำลังเร่งรัดความคืบหน้าของ 「ออร่าสเฟียร์」 “......ไอ้โง่เอ๊ย” ผมขยำจดหมายนั่นแล้วโยนทิ้งไป “ตั้งแต่นี้ไป ไม่จำเป็นต้องเอาหนังสือโต้ตอบจากชายคนนั้นมาให้ฉันอีก แค่จัดการตามที่เห็นสมควรก็พอ” “ครับ ท่านอัศวิน” รอยเทิร์นที่ 2 แม้จะอยู่ในหมู่พวกที่เรียกตัวเองว่า ‘ขุนนางวังหลวง’ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เน่าเฟะอยู่แล้ว แต่เขากลับเป็นไอ้สารเลวที่ระยำเป็นพิเศษ ก้อนสิ่งปฏิกูลที่จะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการทหารในภายหลัง ผมไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แต่ชายคนนี้ช่างไร้การศึกษาจนทุกสิ่งที่เขาทำลงเอยด้วยหายนะ และเขาสามารถทำลายกองพลทั้งกองพลลงได้ด้วยตัวคนเดียว พูดตามตรง เขาทำประโยชน์ให้กับฝ่ายปฏิวัติมากกว่าตัวคณะปฏิวัติเองเสียอีก และด้วยเหตุนั้น เขาจึงถูกประหารชีวิตไม่ใช่ในฐานะอาชญากรสงคราม แต่ในฐานะอาชญากรทั่วไปเท่านั้น ผมเปิดประวัติของรอยเทิร์นที่ 2 บนคอมพิวเตอร์ของภาคีอัศวิน . ข้อหา: ข่มขืน - คำตัดสิน: ไม่มีความผิด . ข้อหา: ฆาตกรรมล้างแค้น - คำตัดสิน: ไม่มีความผิด . ข้อหา: ดำเนินกิจการบ่อนพนันผิดกฎหมาย - คำตัดสิน: ไม่มีความผิด....... และยังมีอาชญากรรมอีกนับไม่ถ้วนที่ดำเนินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด ทั้งหมดลงเอยด้วยการไม่มีความผิด ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามาเสียสมาธิให้กับขยะอย่างเขา การประท้วงกำลังปะทุขึ้นไปทั่วทุกแห่งในจักรวรรดิ เหตุวินาศกรรมก็ค่อยๆ เพิ่มความถี่ขึ้นเรื่อยๆ ภูมิภาคส่วนกลางของจักรวรรดิ ซึ่งราชวงศ์และกองทัพควบคุมโดยตรงนั้นยังคงค่อนข้างสงบ แต่ทางตะวันตกและตะวันออกเริ่มเดือดพล่านแล้ว ในไม่ช้า เหตุการณ์สำคัญกำลังจะมาถึง ผมหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการย้อนเวลากลับมา มีเขตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ภายในจักรวรรดิที่เรียกว่า "กิกันเตส" มันเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมทหาร รวมถึงการผลิตอาวุธ ภูมิภาคที่รับหน้าที่เป็นเครื่องยนต์ของจักรวรรดิมานานหลายร้อยปี แต่ผมอยากจะอธิบายกิกันเตสด้วยคำนิยามดังนี้: โกเลมที่ขาดวิ่น โครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ของจักรวรรดินั้นล้าสมัยอย่างหนักไปแล้ว หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ พวกมันเก่าเกินไป แต่มันก็เป็นความหลีกเลี่ยงไม่ได้ตามธรรมชาติ จักรวรรดิแห่งนี้ยืนหยัดมาได้อย่างน่าทึ่งถึงหนึ่งพันปี ไม่มีประเทศอื่นใดเลยแม้แต่ประเทศเดียวที่คงอยู่ได้ยาวนานขนาดนี้ ทว่า เมื่อเผชิญกับกาลเวลาเป็นพันปี แม้แต่เครื่องจักรที่ผลิตมาดีที่สุดในที่สุดก็ต้องขึ้นสนิม แม้แต่แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวก็ยังเหือดแห้ง และรูปร่างของภูเขาที่สูงตระหง่านก็ยังเปลี่ยนแปลงไป กิกันเตสก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น มันถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อเกือบครึ่งสหัสวรรษก่อน และได้ทำการดัดแปลงสิ่งอำนวยความสะดวกที่เคยใช้ทำดาบและหอกให้กลายมาเป็นที่ผลิตปืนและปืนใหญ่ บิดเบือนอุปกรณ์ที่เคยผลิตเกราะอัศวินม้าให้มาตีชิ้นส่วนรถถัง เครื่องจักรถูกปะติดปะต่อเข้าด้วยกันอย่างหยาบๆ ตามความจำเป็น มันไร้ประสิทธิภาพอย่างที่สุด แต่เนื่องด้วยขนาดที่มหึมาของมัน มันจึงยังคงครองสัดส่วนมหาศาลในการผลิตทางทหารของจักรวรรดิ เป็นเขตอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด และที่นั่น การวินาศกรรมกำลังจะเกิดขึ้น [ข่าวด่วน] เกิดเหตุระเบิดครั้งใหญ่ที่คาดว่าเป็นการกระทำของกลุ่มหัวรุนแรงต่อต้านรัฐบาลที่ กิกันเตส เขตอุตสาหกรรมทหารที่ใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิ ข่าวใหญ่ที่จะปิดฉากฤดูใบไม้ร่วงนี้ได้อย่างงดงาม และผมมีบางสิ่งที่ต้องไขว่คว้ามาให้ได้จากเหตุการณ์นั้น *** [ ถึงเวลาลงมือแล้ว ] กิกันเตส เขตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ของจักรวรรดิ ในฐานะที่ทำหน้าที่เป็นเครื่องยนต์ของจักรวรรดิมาอย่างยาวนาน ความมืดมิดได้ปกคลุมมันไว้อย่างลึกซึ้งแล้ว [ ตอนนี้จักรวรรดิกำลังพยายามก่อสงคราม ] เหล่าแรงงานถูกขูดรีดอย่างไม่จบสิ้นเพื่อค่าแรงอันน้อยนิด และมูลค่าส่วนเกินที่ผลิตขึ้นจากการบดขยี้แม้กระทั่งจิตวิญญาณของพวกเขาก็ถูกกวาดเข้ากระเป๋าของเหล่าขุนนางวังหลวง “เฮ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย! ขยับให้มันเร็วกว่านี้หน่อยสิวะ?!” ผู้ควบคุมงานที่เรียกกันว่า ‘หัวหน้า’ บังคับยอดการผลิตด้วยคำด่าทอและความรุนแรง และเหล่าคนงานที่มีใบหน้าอันว่างเปล่าต่างก็ทำกิจวัตรเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่สิ้นสุด [ ไม่สิ พวกเขากำลังถูกผลักไสเข้าสู่สงครามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป ] ชั่วโมงการทำงาน 15 ชั่วโมงโดยมีเวลาพักเพียง 1 ชั่วโมง ความเป็นมนุษย์สูญสิ้นไปนานแล้ว และในดวงตาของพวกเขา ไม่มีแม้แต่ประกายไฟ ไม่มีความหวัง และที่สำคัญที่สุด ไม่มี ‘อนาคต’ หลงเหลืออยู่ [ จักรวรรดิคือผู้ป่วยระยะสุดท้าย ในขณะเดียวกัน มันก็คือมะเร็งร้ายของทวีป ] สิ่งอำนวยความสะดวกที่เคยใช้สร้างหอกและธนู ตอนนี้ถูกบีบคั้นอย่างรุนแรงให้พ่นกระสุนและปลอกกระสุนออกมา เตาหลอมที่เคยใช้ตีเกราะถูกดัดแปลงให้ปั๊มแผ่นเหล็ก มันคือบทสรุปของความไร้ประสิทธิภาพ ทว่าขนาดที่มหึมาและการบริโภคแรงงานจำนวนนับไม่ถ้วนอย่างเหี้ยมโหดกลับเติมเต็มช่องว่างนั้น... มันเป็นเขตอุตสาหกรรมที่สมกับเป็นจักรวรรดิเสียจริง [ กิกันเตสคือคิเมร่าที่พวกเขาจงใจสร้างขึ้น เราจะทำลายสัตว์ประหลาดตัวนั้น และต่อให้มันถูกทำลายไปแล้ว- ] “จักรวรรดิก็จะถูกบังคับให้ต้องดำเนินสงครามต่อไป” ในหลุมหลบภัยใต้ดินอันมืดสลัวที่มีเพียงแสงเทียนวูบวาบ เหล่าสหายร่วมอุดมการณ์ปฏิวัติกำลังถอดรหัสคำสั่งลับที่ส่งมาจากเบื้องบน “เพราะถ้าไม่ทำอย่างนั้น พวกเขาก็จะไม่สามารถแก้ไขปัญหาภายในของตัวเองได้ ดังนั้น สงครามของพวกเขาจะนำไปสู่ความพินาศย่อยยับอย่างแน่นอน...” ชายที่สวมหน้ากากเสือวางรหัสที่ถอดเสร็จแล้วลง “และนี่คือเอกสารลับจาก ‘มูนแบร์’” มูนแบร์ สหายของเราที่แฝงตัวอยู่ในระดับสูงสุดของจักรวรรดิ เขาส่งต่อข้อมูลลับต่างๆ จากภายในจักรวรรดิมาให้กับกองกำลังปฏิวัติ เราไม่รู้ว่าเขาคือใคร เราไม่ควรอยากรู้ และเราห้ามรู้เด็ดขาด “อ่านซะ” สหายในหน้ากากกระต่ายรับเอกสารนั้นมา “.......” จักรวรรดิกำลังล่มสลาย ความเหลื่อมล้ำทางความมั่งคั่งที่รุนแรง การผูกขาดของพระราชวังหลวง ความไม่พอใจในหมู่ทหารที่ถูกพวกขุนนางละเลย ความโกรธแค้นของประชาชนที่มาถึงจุดเดือด ความเอาแต่ใจของจักรพรรดิ รายได้ภาษีที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง และการทุจริตที่ระบาดไปทั่ว หากแรงกดดันภายในทั้งหมดนี้ไม่ถูกระบายออกสู่ภายนอก จักรวรรดิก็จะระเบิดออกจากภายในเอง “......แค่ดูจากตัวเลข สงครามก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว” “ใช่ นั่นคือเหตุผลที่ปฏิบัติการนี้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด” สหายในหน้ากากเสือชี้ไปที่แผนผังปฏิบัติการที่วางอยู่ในความมืด เป้าหมายหลักของพวกเขาคือแกนกลางเพียงหนึ่งเดียวของกิกันเตส “เราจะโจมตีที่แหล่งพลังงานเพียงแห่งเดียวที่ขับเคลื่อนอุตสาหกรรมทั้งหมดของกิกันเตส......” แหล่งพลังงานเพียงหนึ่งเดียวที่ขับเคลื่อนกิกันเตสคือสายแร่มานาขนาดมหึมาที่ฝังอยู่ลึกใต้ดิน มันคือหัวใจที่ยังดิบเถื่อนซึ่งคอยจ่ายมานามหาศาลที่สามารถเดินเครื่องจักรจำนวนนับไม่ถ้วนได้ กิกันเตสเองก็ถูกสร้างขึ้นในฐานะเขตอุตสาหกรรมโดยมีจุดนั้นเป็นศูนย์กลาง “เราจะทำลายแกนกลางนั่นซะ” มันเป็นแผนการที่เตรียมการมานานหลายปี สมาชิกคณะปฏิวัติจำนวนมากได้แฝงตัวเข้าไปในกิกันเตสเรียบร้อยแล้ว แม้แต่ในหมู่ผู้จัดการระดับกลางและผู้ควบคุมงาน ก็มีเหล่าสหายฝังตัวอยู่ “......เริ่มปฏิบัติการ” หน้ากากกระต่ายชูหมัดขึ้น สมาชิกหลักทั้งแปดคนที่รับผิดชอบปฏิบัติการทำตามเธอ โดยนำหมัดมาชนกัน “เพื่ออุดมการณ์” เมื่อสิ้นเสียงของหน้ากากเสือ หน้ากากกระต่ายและหน้ากากสัตว์ตัวอื่นๆ ก็ขานรับ “เพื่ออุดมการณ์” เสียงพึมพำเบาๆ ของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว *** บนเนินเขาที่ไม่ไกลจากกิกันเตสมากนัก ผมมาถึงวิลล่าที่ดีเทอร์ซื้อไว้ มันเป็นที่พักชั่วคราวที่ผมจะพำนักเป็นเวลาสองวันในช่วงวันที่เกิดปฏิบัติการพอดี จากที่นี่สามารถมองเห็นเมืองอุตสาหกรรมที่อ้างว้างได้ในปราดเดียว “.......” ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกริมหน้าต่าง ผมจ้องมองไปยังย่านโรงงานที่พ่นควันสีเถ้าถ่านออกมา ภารกิจนี้ต้องดำเนินการโดยผมเพียงลำพัง นั่นคือความสำคัญของมัน “ช่างเป็นเมืองที่รกร้างเหลือเกิน” กิกันเตสคือรังของการขูดรีด อาจเป็นเพราะมันเป็นสมบัติของพวกขุนนางวังหลวงเหล่านั้น ไม่มีกลุ่มคนไหนจะเน่าเฟะไปกว่าพวกขุนนางวังหลวงอีกแล้ว พูดตามตรง รอยเทิร์นที่ 2 ยังดูน่ารักไปเลยเมื่อเทียบกับพวกเขา สายเลือดของราชวงศ์ต่างๆ ที่ถูกจักรวรรดิปราบปราม พร้อมด้วยเหล่าเศษเดนสารพัดรูปแบบ ต่างมารวมตัวกันที่นั่นเพื่อเล่นเกมอำนาจ มันคือซ่องโจรของพวกปรสิตที่มองประชาชนเป็นเพียงหมูและหมา คนพวกนั้นมักจะมีกลิ่นเหม็นสาบที่แม้แต่น้ำหอมที่แพงที่สุดก็ไม่อาจปกปิดได้ เนื่องจากกองทหารรักษาการณ์วังหลวงสามารถเข้าออกวังได้อย่างอิสระ พวกเขาจึงผสมปนเปกับคนพวกนั้นและกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปตามธรรมชาติ กลิ่นเหม็นที่เป็นผลมาจากการที่ทั้งสองสิ่งนั้นผสมกัน “นั่นคือเหตุผลที่ใหญ่ที่สุดที่จักรวรรดิล่มสลาย” ผมหลับตาลง ด้วยความช่วยเหลือจากไวรัส ผมย้อนรอยความทรงจำในอดีต บทความจากหนังสือพิมพ์เมื่อก่อนการย้อนเวลากลับมาแผ่ขยายออกตรงหน้าผมอย่างชัดเจน ────── [ข่าวด่วน] เกิดเหตุระเบิดครั้งใหญ่ที่คาดว่าเป็นการกระทำของกลุ่มหัวรุนแรงต่อต้านรัฐบาลที่ กิกันเตส เขตอุตสาหกรรมทหารที่ใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิ ......เมื่อคืนนี้ เกิดเหตุระเบิดขนาดใหญ่ซึ่งคาดว่าเป็นการกระทำของกองกำลังปฏิวัติที่เขตอุตสาหกรรมกิกันเตส หัวใจสำคัญของอุตสาหกรรมทหารของจักรวรรดิ ────── การปฏิวัติที่พวกเขาคิดแผนขึ้นมาอย่างห้าวหาญ ────── ปรากฏว่าเป้าหมายของพวกเขาคือสายแร่มานาส่วนกลางซึ่งเป็นแหล่งพลังงานของกิกันเตส แต่ก็ถูกขัดขวางไว้ได้ด้วยการตอบโต้อย่างมีประสิทธิภาพในที่เกิดเหตุ...... ......สิ่งอำนวยความสะดวกในการผลิตบางส่วนถูกทำลาย และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเสียชีวิต แต่เจ้าหน้าที่ทางการทหารของจักรวรรดิระบุว่า จะไม่มีการขัดข้องครั้งใหญ่ต่อการผลิตยุทโธปกรณ์ ────── จบลงด้วยความล้มเหลวที่น่าเสียดาย สมาชิกหลักบางคนหลบหนีไปได้ และที่เหลือถูกสังหารทั้งหมด ฤดูใบไม้ร่วงนี้ เป้าหมายของผมจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งจากจุดนั้น “......มันจะต้องสำเร็จ” ผมจะช่วยในภารกิจทำลายล้างครั้งใหญ่ของพวกเขา ช่วยในความมุ่งมั่นเพื่อการปฏิวัติของพวกเขา ในการโค่นล้มโกเลมที่ขาดวิ่นตัวนี้ลง ผมจะทำให้แน่ใจว่าเจตจำนงของพวกเขาจะประสบความสำเร็จในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม “เฮ้อ.......” ─เจ้าคือแม็กซ์งั้นรึ? สำหรับบุตรชายของเอเบนโฮลตซ์... เจ้ามีหน้าตาที่สะสวยทีเดียวนะ ─ฮ่าฮ่าฮ่า พวกนั้นเอาแต่พูดว่าเอเบนโฮลตซ์ เอเบนโฮลตซ์ แต่เมื่อเทียบกับเซบาสเตียนแล้ว เจ้ายังห่างชั้นนักนะว่าไหม? ─ทำไมเจ้าถึงดูหวาดกลัวขนาดนั้นล่ะเจ้าหนู? กลัวว่าพ่อของเจ้าจะดุด่างั้นรึ? ค้ากฮ่าฮ่าฮ่า....... เสียงของพวกสวะในวังหลวงที่เคยเยาะเย้ยผมในอดีตดังก้องอยู่ในหู ผมไม่ใช่คนที่จะผูกใจเจ็บกับเรื่องอะไรลึกๆ หรอกนะ แต่พวกสวะวังหลวงนี่... พวกมันช่างน่ารังเกียจจนเหลืออดจริงๆ “มีคนจำนวนมากที่สมควรตาย” ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในมณฑลเฮอร์มีสทางตอนใต้ โรงงานทหารที่ก้าวล้ำกว่ากิกันเตสมากกำลังถูกสร้างขึ้นอย่างลับๆ ผมจะทุ่มเงินลงไปที่นั่นให้มากขึ้น และนำเข้าการออกแบบล่าสุดจากคานิลันโดยไม่มีการดัดแปลงใดๆ แม้ว่ามันอาจจะไม่สามารถกู้คืนปริมาณการผลิตทั้งหมดของกิกันเตสได้ในเวลาอันสั้น แต่ผมก็สามารถทดแทนมันได้อย่างเพียงพอด้วยประสิทธิภาพและคุณภาพที่ดีกว่า ดังนั้น ฤดูใบไม้ร่วงนี้คือเวทีที่ผมจะร่วมใช้กับพวกเขา การปฏิวัติของพวกเขาจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อผม และต่อจักรวรรดิ มันจะทำให้ตำแหน่งของพวกสวะวังหลวงสั่นคลอน และผมจะเป็นผู้ครอบครองส่วนแบ่งของอุตสาหกรรมทหารที่ว่างลงนั้นไว้ทั้งหมด “การก่อการร้ายไม่ใช่ว่าจะแย่ไปเสียหมดหรอกนะ” แน่นอนว่าคนงานจำนวนมากในกิกันเตสจะต้องตกงาน แต่บางที พวกเขาอาจจะถือว่ามันคือ ‘การปลดปล่อย’ ก็ได้ “ฉันจะ...... รอวันนั้น” ผมยิ้มพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้